tag:blogger.com,1999:blog-91835502036280856162012-02-02T12:31:21.474-08:00Μέσα σε όλη αυτή τη θλίψη που μάζεψα για να σου γράψω, έχασα τις χαρές που μού δωσες...nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.comBlogger1741100tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-61523443597908846902012-02-01T05:11:00.000-08:002012-02-02T12:31:21.482-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-1xF0GK7BYo4/Tyk5PYJsypI/AAAAAAAAAb8/F_EvBM6n154/s1600/moon4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div> &nbsp; <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-00qreOwfB_s/Tyk5S05kZII/AAAAAAAAAcQ/hbfTpvqYzqQ/s1600/Moon1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="283" src="http://2.bp.blogspot.com/-00qreOwfB_s/Tyk5S05kZII/AAAAAAAAAcQ/hbfTpvqYzqQ/s320/Moon1.jpg" width="320" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-cTXv_bHVbCY/Tyk5Q5NSkSI/AAAAAAAAAcE/q6O66GXK-YU/s1600/moon3.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> Ο Πάνος στάθηκε να κοιτάζει τις παλιές φωτογραφίες... Ξάνθη 1992... ήταν και εκείνη εκεί... η Έλενα... Από τη Θάσο, μελαμψή μα με ένα πρόσωπο τόσο όμορφο που οίκτιρε τον κόσμο που δεν ήταν ζωγράφος να το αποτυπώσει σε χίλιους πίνακες... Μικρά βήματα στα καλντερίμια της παλιάς πόλης... Μεγάλα όνειρα στον κόσμο... Διαστρικά ταξείδια στο διάστημα τις νύχτες... Της είχε δείξει τ' αστέρια... την Κασσιόπη, τον Κηφέα, τον αστερισμό του Κύκνου... του είχε αποτυπώσει το χαμόγελό της στον καμβά της ψυχής του... ανεξίτηλο... να πυρρώνει την καρδιά του... Δυό γουλιές τσίπουρο να στάζει κόμπος στο λαιμό... κι ύστερα η νύχτα... <br /> <br /> Τα χρόνια πέρασαν... όχι εύκολα, μα για τον Πάνο το Μαθηματικό, το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό ήταν peace of cake... Η Έλενα σταθερά στον καμβά της ζωής του... Πράγα, Λωζάννη, Καλιφόρνια, τόποι, χρόνοι χωρίς σημασία, αρκεί να είχαν κι αυτήν μέσα... Κι ο Πάνος στον αγώνα πάντα, εκείνον των ψηλών τειχών που ο ίδιος είχε χτίσει για τον εαυτό του... Κι η Αθήνα να εκσυγχρονίζεται να βάζει τα καλά της και να ντύνεται σιγά, σιγά ευρωπαία... Κι ο Πάνος να χαράσσει πορείες σε μακρινούς πορτολάνους... δεν έχουν σημασία οι τόποι... αρκεί να είναι κι αυτή μέσα... Στην ανεμόσκαλα των ονείρων του, με τη μοναξιά του σύντροφο και τα όνειρά του εικόνες... Σουηδία, Νορβηγία... Στα αποκρυσταλλωμένα από τον πάγο πεζοδρόμια, έσερνε τα βαριά βήματά του... πάλι είχε ξενυχτήσει στο διαδίκτυο για ένα φθηνό υπερατλαντικό αεροπορικό ταξείδι... Μια λιακάδα... <br /> <br /> Σαν Ίκαρος, η Αθήνα, η χώρα πέταξαν πολύ ψηλά στον ήλιο... κάηκαν τα φτερά τους... Σαν Ίκαρος κι ο Πάνος έκαψε γρήγορα τα δικά του&nbsp; τα φτερά... Δεν την άκουσε που του επαναλάμβανε συνεχώς στα γράμματά της να προσέχει... "Εδώ δεν ξημερώνει ποτέ... της έγγραφε..." "Πήρες τον ήλιο μακριά μαζί σου..." Στο σκοτεινό Όσλο, ήρθαν οι επαγγελματικές επιτυχίες, μα για τον Πάνο δεν ήταν παρά η λογική συνέπεια μιας πολύ σκληρής δουλειάς γεμάτης στερήσεις... Στις μακριές νύχτες της ζωής του, όταν κατέβαινε τα σκαλιά του μετρό, σχημάτιζε την εικόνα της... Άνοιγε λαίμαργα το λάπτοπ για ένα email της... για τα λόγια τους που δεν θα έπρεπε να παν χαμένα...<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-1tZkNXHUugE/Tyk5SKIrXhI/AAAAAAAAAcM/PMOdIDAh04s/s1600/moon2.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="256" src="http://3.bp.blogspot.com/-1tZkNXHUugE/Tyk5SKIrXhI/AAAAAAAAAcM/PMOdIDAh04s/s320/moon2.jpg" width="320" /></a></div> <br /> Το Αεροπλάνο προσγειωνόταν στην διάπυρρη από το καλοκαίρι Αθήνα... Η χώρα προσγειωνόταν στην πραγματικότητα... Κι ο ευτραφής πρωθυπουργός διεμήνυε σε όλους τους τόνους την ανάγκη σκληρών μέτρων... Ο Πάνος στα στενά της Καλλιθέας προσπαθούσε να οσμιστεί τον αέρα... "Μα είχε τόσες οσμές!" σκεφτόταν που τις είχε ξεχάσει... Δεν τον απασχολούσαν ούτε οι επαγγελματικές επιτυχίες (το Όσλο τον ήθελε), ούτε τα email της Έλενας ("Να προσέχεις!!! Δεν με ακούς! Πάρε σε παρακαλώ το αεροπλάνο κι έλα εδώ!"Μόνο αυτό κάνε!!!" ). Κατά έναν παράδοξο τρόπο, ο Πάνος είχε σκίσει τους πορτολάνους τα ταξείδια, την περηφάνεια που τον κοίταζαν λαίμαργα οι γονείς του... Σκληρός καπετάνιος ο πατέρας του ήταν περήφανος που ο γιός του έπαιρνε τα χνάρια του, με σύγχρονα σκαριά, πιο στέρεα...αυτά της επιστήμης...<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-cTXv_bHVbCY/Tyk5Q5NSkSI/AAAAAAAAAcE/q6O66GXK-YU/s1600/moon3.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="222" src="http://4.bp.blogspot.com/-cTXv_bHVbCY/Tyk5Q5NSkSI/AAAAAAAAAcE/q6O66GXK-YU/s320/moon3.jpg" width="320" /></a></div> <br /> Ο Πάνος δεν ήθελε να δει κανέναν... δύσκολα απαντούσε στα emails και το κινητό του ήταν σταθερά κλειστό... Ποιού? Εκείνου που μας ξεσήκωνε για καφέ, επαφή και συζήτηση... που κάποτε ερχόταν από το άλλο άκρο της Αθήνας να μας συναντήσει, αν κάποιος δεν ήταν καλά... Κοιτούσε τώρα τις παλιές φωτογραφίες... "Άγιος Ιωάννης-Πήλιο"... όλη η παλιοπαρέα μαζεμένη... "φτού μας". Το ράδιο έπαιζε ένα όμορφο τραγούδι... χιλιάδες μίλια μακριά, άκουγα το ίδιο ακριβώς εκείνο το βράδυ... "Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα... Τι κι αν δεν είν' ο κόσμος, ότι ονειρεύτηκες... τι κι αν σου δίνει πάντα ελπίδες ψεύτικες... η νύχτα απόψε μοιάζει να είναι φίλη σου... κόκκινο το φεγγάρι... βάλτο στα χείλη σου"... <br /> <br /> Πρέπει να ταλαντεύτηκε για λίγο το τεράστιο σώμα του στο κάγκελο του μπαλκονιού... Η καλοκαιρινή νύχτα γέμιζε με μια πορφυρή ματωμένη πανσέληνο... Μετά έγινε αστρόσκονη... Κομήτης ίσως σε κάποιον μακρινό γαλαξία... Μας έκανε τη χάρη κι έβρεξε μετά από δύο ημέρες... Βρεθήκαμε όλοι στην Αθήνα... Στο αεροδρόμιο δεν γύρισα να κοιτάξω κανέναν... μόνο η άκρη του ματιού μου πήρε κάπου την Έλενα&nbsp; να περιφέρεται, περιμένοντας τη δική της πτήση... Καθώς σηκώθηκε δυνατά το airbus τα σύννεφα είχαν φύγει... και υπήρχε ξαστεριά... έριξα ένα φευγαλαίο βλέμμα στα φώτα που γλυστρούσαν στους αυτοκινητότρομους από κάτω... η Αθήνα φωτισμένη, ετοιμαζόταν για μιαν άλλη μακριά νύχτα...<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-1xF0GK7BYo4/Tyk5PYJsypI/AAAAAAAAAb8/F_EvBM6n154/s1600/moon4.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-1xF0GK7BYo4/Tyk5PYJsypI/AAAAAAAAAb8/F_EvBM6n154/s320/moon4.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <span style="color: red;">Χρωστούσα αυτήν την ανάρτηση... φυσικά τα ονόματα και οι τοποθεσίες είναι αλλαγμένα, η ιστορία, όμως πέρα για πέρα αληθινή και πολύ οικεία για μένα...&nbsp;</span><br /> <span style="color: red;">έτσι ήθελα να τη βγάλω από μέσα μου για χρόνια...&nbsp;</span><br /> <span style="color: red;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-6152344359790884690?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-90896208815661810682012-01-28T03:59:00.000-08:002012-01-30T11:30:25.059-08:00&nbsp;<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-PedMiOn9bWs/TyPfKvkzb8I/AAAAAAAAAb0/sXjFUhl4cKw/s1600/Isabelle_et_Paul_Duchesnay.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-PedMiOn9bWs/TyPfKvkzb8I/AAAAAAAAAb0/sXjFUhl4cKw/s320/Isabelle_et_Paul_Duchesnay.jpg" width="250" /></a></div> <br /> Λίγα πράγματα μες τον περισσό μου κυνισμό με συγκινούν πλέον...<br /> <br /> Ευτυχώς που υπάρχει το διαδίκτυο, κι έτσι τις ώρες των ειδήσεων, σμιλεύω το χρόνο αναψηλαφώντας τις αδρές γραμμές του...<br /> <br /> Έτσι μου αναπάντεχα ήρθαν στον κόσμο μου τ' αδέλφια Duchesnay. <br /> Γενημένοι στη Γαλλία (ο Paul) και στον Καναδά (η Isabelle), μεγάλωσαν στην επαρχία του Κεμπέκ στον Καναδά, και αφού ασχολήθηκαν με το πατινάζ στον πάγο, μετά από ατύχημα, συνέχισαν στον χορό στον πάγο&nbsp; (figure skating). Μετά από κακές κριτικές από την Καναδική ομοσπονδία του χορού στον πάγο φεύγουν το 1985 από τον Καναδά και πηγαίνουν στην δεύτερη πατρίδα τους (από τη μητέρα τους), τη Γαλλία.<br /> <br /> Εκεί αρχίζουν τις εμφανίσεις λαμβάνοντας στην αρχή όχι καλές θέσεις, καθώς οι παγιωμένες αντιλήψεις των κριτικών δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τον οραματισμό και το διαφορετικό που έφερνε η καινοτομία αυτού του ζευγαριού... Καινοτομία στη χορογραφία που έφευγε τελείως έξω από τα συνηθισμένα, καινοτομία στον ισότιμο ρόλο του παρτενέρ, καινοτομία στα θέματα... Καθόλου κλασσικοί, καθόλου αβρότητες, ωμή παρέμβαση με άποψη και κυρίως νέα τέχνη...<br /> <br /> <br /> Οι κριτικοί μπορεί να μην ήθελαν, οι αντιμαχόμενες σχολές (Ρώσικη, Αμερικανική) μπορεί να τους υποτίμησαν, το μπουχτισμένο κοινό όμως ήθελε πράγματι κάτι νέο εκεί στα άνευρα 80ς και αρχές των 90ς. Το κοινό άρχισε να τους μαθαίνει και να επιβάλει στους κριτικούς και στα ΜΜΕ το ζευγάρι, που πλέον δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο... <br /> <br /> Αναπόδραστα αφού έγιναν γνωστοί, ψήλωσαν τον πήχη όσο ποτέ άλλοτε... Δείτε τους εδώ και παρατηρείστε την αντίδραση του ανυποψίαστου κοινού, όσο και τα σφυρίγματα προς τους κριτικούς... Η μουσική, το θέαμα όσο και το θέμα είναι μοναδικά...<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://3.gvt0.com/vi/coM4d1CQZfs/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/coM4d1CQZfs&fs=1&source=uds" /> <param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /> <embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/coM4d1CQZfs&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <br /> Στα 1991, έδωσαν τη συνέχεια φυσικά και πήραν το χρυσό. Ας τολμούσαν να μην τους το δώσουν... Το ενδιαφέρον είναι ότι η επιρροή τους ήταν τόσο μεγάλη που ακόμη και οι πρωταθλητές του 1990 Marina Klimova and Sergei Ponomarenko άλλαξαν το κλασσικό τους πρόγραμμα επίσης σε σύγχρονο δίνοντας κι αυτοί μιαν υπέροχη παράσταση... <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <br /> <br /> <div style="text-align: center;"> <object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/wXkeiamsCew/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wXkeiamsCew&fs=1&source=uds" /> <param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /> <embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/wXkeiamsCew&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div> <br /> <br /> Η συνέχεια ήταν λιγότερο επιτυχημένη, αλλά το κοινό όπου τους συνάντησε μετά το 1991, τους αποθέωσε... δείτε οποιοδήποτε βίντεο συναντήσετε... Κι έμειναν έτσι σεμνοί, έως ώτου ο χρόνος και ατυχήματα δεν επέτρεπαν πλέον τον πρωταθλητισμό... Δύσκολα θα βρείτε άλλο ζευγάρι τόσο διαφορετικό που να ξεσηκώνει έτσι τους θεατές... <br /> <br /> Όλα τα διαμάντια στην τέχνη, επιβιώνουν κόντρα στο χρόνο, κλίκες κυκλώματα... Δεν ξέρω στο μέλλον τι θα γράφουν τα ηλεκτρονικά βιβλία για το χορό στο πάγο, ή το χορό γενικότερα, πάντως σίγουρα θα κάνουν μια μεγάλη στάση και υπόκλιση μπροστά στ' αδέλφια Paul και Isabelle Duchesnay.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-9089620881566181068?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-45326997978966629252012-01-22T14:29:00.000-08:002012-01-22T14:29:08.032-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-I62pRO47ajg/TxyMpcK3v9I/AAAAAAAAAbM/V8cP2yEN4FM/s1600/%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B15.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="236" src="http://3.bp.blogspot.com/-I62pRO47ajg/TxyMpcK3v9I/AAAAAAAAAbM/V8cP2yEN4FM/s320/%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B15.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-rrCpXgCaSCc/TxyMp67ed9I/AAAAAAAAAbQ/LYISO3fqg54/s1600/%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B14.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> &nbsp;Ετούτο το καλοκαίρι, μετά από πολλά χρόνια ήμουν προσκεκλημένος εγώ ένας ξένος σε ένα ορεινό χωριό... Σε μια περιοχή που έχει αρκετά χαρακτηριστικά γνωρίσματα, ένα εκ των οποίων η ρυθμική της μουσική και οι πεντατονίες στην εναρμόνισή της. Είχα δουλειά σε μια γειτονική κωμόπολη, το θέρος της οποίας με καλοσώρισε με μια ψιλή βροχούλα... μια βροχή που ανέδυσε όλες τις οσμές που κρύβονταν στα πυρωμένα από τον ήλιο λιβάδια... Μετά το περαίωμα της εργασίας μεσολαβούσε το Σαββατοκύριακο, κι ένας εκ των συνεργατών ντόπιος με προσκάλεσε γιατί ερχόταν το πανηγύρι της ιερότερης εορτής των ορεινών χωριών: του Δεκαπενταυγούστου... Μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω και φυσικά ένεκα ότι βαριόμουν τρομερά το μακρινό δρόμο της επιστροφής αποφάσισα να πάω... <br /><br />Έχοντας την ατυχία να έχω μεγαλώσει σε πόλη, δεν είχα βιώσει ποτέ αυτή τη γιορτή σαν κάτι διαφορετικό από μια αργία, παρά μόνο σε πιασάρικα νησιά του Αιγαίου, ποτέ όμως σε κάποιο από τα ορεινά χωριά. Ο δρόμος ήταν ανηφορικός, απότομος και απαιτούσε πολύ προσεκτική οδήγηση. Στην ερώτησή μου πως γίνεται αυτή η διαδρομή το χειμώνα, ο συνεργάτης μου απλά χαμογέλασε: δεν γίνεται, αυτά τα χωριά αποκλείονται για μήνες. Φθάσαμε σχετικά νωρίς το απομεσήμερο... Παρόλο που η ζέστη που αφήναμε πίσω μας στον κάμπο ήταν αποπνικτική, μια νότα δροσιάς μας τύλιγε σιγά, σιγά καθώς ανεβαίναμε υψομετρικά πλησιάζοντας το χωριό. Το χωριό πεισματικά σκαρφαλωμένο σε μια πεζούλα, ήταν αμφιθεατρικά χτισμένο με τα σπίτια να γυρνούν την πλάτη τους στο βοριά... Καταλύσαμε σε ένα παλιό σπίτι, τυπικό της περιοχής, που από την αρχιτεκτονική του είναι προφανές ότι απαιτούσε πολλά χέρια και στέγαζε λογιών εργασίες. Έτσι υπήρχαν άφθονα δωμάτια πρόθυμα να με φιλοξενήσουν. "Θα σε βάλω στο ανατολικό, για να έχεις λίγο ζέστη!" είπε γελαστά ο συνεργάτης μου, χωρίς φυσικά να αντιληφθώ τι εννοούσε.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-NNvU9-F1Oww/TxyMue6LqBI/AAAAAAAAAbk/K9A2ISImWio/s1600/%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B12.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://3.bp.blogspot.com/-NNvU9-F1Oww/TxyMue6LqBI/AAAAAAAAAbk/K9A2ISImWio/s320/%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B12.jpg" width="320" /></a></div> <br />Καθήσαμε να ξεκουραστούμε για τα στοιχειώδη... Στο χωριό, οι προετοιμασίες είχαν αρχίσει, καθώς άκουγα σιγανές ομιλίες γραίων και νέων γυναικών που προσπαθούσαν να συνεννοηθούν&nbsp; στις δικές τους δουλειές με τα πρόσφορα της εκκλησιάς και τα φιλέματα στους ντόπιους ξενητεμένους που η αλήθεια είναι ότι είχαν καταφθάσει από όλα τα μέρη του κόσμου... Ένας που ερχόταν από πολύ μακριά, μου συστήθηκε και τόνισε το γεγονός ότι "Όπου και να βρίσκεται,&nbsp; τον 15αυγουστο έρχεται πάντοτε στο χωριό, πρώτα ο Θεός!". Ήταν εξάδελφος του ιδιοκτήτη και είχε έρθει να μας πάρει βιαστικά, ανυπόμονος να ρουφήξει κάθε στιγμή στον τόπο του, μέχρι να πάρει πάλι το μακρύ δρόμο της επιστροφής... <br /><br />Στο καφενείο, όπου ήπιαμε έναν βιαστικό καφέ, γίνονταν οι αναγκαίες συστάσεις, κατόπιν του εξεταστικού βλέμματος των γηραιοτέρων, που με παρατηρούσαν με αγωνία μήπως ήμουν κάποιος κατιόντας του τόπου τους που είχαν ξεχάσει... Εντούτοις ακόμη και μετά τις συστάσεις, με αντιμετώπιζαν ως ισότιμο μέλος της οικογένειας που με φιλοξενούσε... "Από δω, μπάρμπα τ' αγγόνια του Nάκου!" είπε ένας γέροντας σε έναν ακόμη πιο μεγάλο συστήνοντας όλους εμάς... "ήμουν κι εγώ ένα αγγόνι του Nάκου, τούτες τις μέρες λοιπόν..." αναλογίστηκα...<br /><br />Το σούρουπο, μετά την αναγκαία κατάνυξη του εκκλησιασμού και τη μυσταγωγία των ύμνων, κατηφορίσαμε σιγά, σιγά όλοι μας στην μεγάλη πλατεία. Από τη μία μεριά η πλατεία είχε άφθονη θέα σε μια λαγκάδα που βυθιζόταν σε βάθος που έκοβε την ανάσα... "Άραγε ο καφετζής, έχει συνηδειτοποιήσει πόσο ευτυχισμένος θα πρέπει να είναι?" Μονολόγησα και σκέφτηκα το μεγαλείο του να ξυπνάς κάθε ημέρα εδώ σε αυτόν τον τόπο... Να περνάς δύσκολα μα ξέγνοιαστα. Εκεί να παραμένεις ο μοναδικός κάτοικος το χειμώνα σε πείσμα, όλου αυτού του βιαστικού ρυθμού που αστικοποιήθηκε η χώρα μας τα τελευταία 40 χρόνια... <br /> <br /> <br /><br />Στη μέση της πλατείας υπήρχε ένας υπέργηρος τεράστιος πλάτανος, που άπλωνε τα κλαδιά του ρίχνοντας με τη σκιά του άφθονη δροσιά κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ο χώρος της λαϊκής ορχήστρας δεν ήταν πολύ ψηλότερα από την πίστα, δλδ ολόκληρη την πλατεία. Πήραμε τη θέση μας στα τραπέζια και ο πρόεδρος του χωριού, ανέβηκε στην πίστα και ευχαρίστησε το θεό, που και φέτος βρέθηκαν όλοι μαζί πάλι... Στη συνέχεια ο λόγος δόθηκε στην λαϊκή ορχήστρα...<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-fGKYvnrwgq0/TxyMtbYNAoI/AAAAAAAAAbc/Bi0b0zq8SgU/s1600/%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B13.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-fGKYvnrwgq0/TxyMtbYNAoI/AAAAAAAAAbc/Bi0b0zq8SgU/s320/%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B13.jpg" width="320" /></a></div> <br /><br />Μια άθλια μικροφωνική και ένα εξίσου άθλιο ηχητικό αποτέλεσμα ήταν βέβαιο ότι ακύρωνε την όποια μαστοριά διέθεταν οι οργανοπαίκτες: Τουμπερλέκι, το βασικό στοιχείο της το κλαρίνο, βιολί, λαγούτο, ηλεκτρική κιθάρα περασμένη από έναν παλιακό λαμπάτο μάρσαλ και φυσικά το απαραίτητο αρμόνιο... Οι τραγουδιστές δύο, ίσως και αντρόγυνο, ή και&nbsp; ολόκληρη η ορχήστρα να ήταν μια οικογένεια, κάποιον εντόπιο δεσμό είχε με το μέρος, γιατί ήξερε όχι μόνο τα ονόματα, αλλά και πολλά από τα παρατσούκλια των κατοίκων...<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-rrCpXgCaSCc/TxyMp67ed9I/AAAAAAAAAbQ/LYISO3fqg54/s1600/%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B14.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="218" src="http://4.bp.blogspot.com/-rrCpXgCaSCc/TxyMp67ed9I/AAAAAAAAAbQ/LYISO3fqg54/s320/%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B14.jpg" width="320" /></a></div> <br /> &nbsp;Εκεί άρχισε να ρέει άφθονο και απλόχερα το τσίπουρο, αλληλοκεράσματα, που δεν είχαν καμία ουσία, αφού ο σκοπός ήταν κοινός: να κεραστούμε όλοι μαζί αντάμα, να γευτούμε, να κοινωνίσουμε το ποτό, συνδαιτημόνες στο ίδιο τραπέζι, ακόμη κι εγώ που ήμουν ξένος, ήμουν τώρα καταφανώς ένας δικός τους, ή τουλάχιστον έτσι με αντιμετώπιζαν. Τα ντεσιμπέλ της μικροφωνικής και η βαριά προφορά των κατοίκων δυσκόλευε από μέρους μου την κατανόηση πολλών από τα νοήματα που ήθελαν να μου μεταδώσουν, μα εγώ εκεί επέμενα... ήθελα να ακούσω... τελικά όλα έσβησαν, τα ντεσιμπέλ, οι ήχοι, οι επευφημίες, όλα έγιναν ένα, και ύστερα άρχισα να ακούω τις ψυχές τους. Στην πραγματικότητα δεν τους ένοιαζε τίποτε... ούτε η μουσική, ούτε τα ποτά... ήταν ευτυχισμένοι που είχαν καταφέρει με πολλές δυσκολίες να είναι άλλη μια χρονιά μαζί! αντάμα, γύρω από τον αιωνόβιο πλάτανο στον τόπο τους. Να ποτιστούν λες κι αυτοί από τις ρίζες του... αυτό το αρχέγονο αντάμωμα, σφιχταγκάλιασμα, που περνούσε η μια γενιά στην άλλη... όλοι στο χορό κρατιούνταν σφιχτά, περνώντας ο ένας μέσα στον άλλον μηνύματα της ψυχής... Ναι ήταν όλοι μαζί πάλι... τα είχαν καταφέρει... είχαν νικήσει το χάρο, κάθε κακό... "κι ας είναι έτσι Θεέ μου και του χρόνου!".<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-eC5fJi_HCkM/TxyMvPc2qeI/AAAAAAAAAbo/BjvT10xOZAY/s1600/%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B11.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-eC5fJi_HCkM/TxyMvPc2qeI/AAAAAAAAAbo/BjvT10xOZAY/s320/%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B11.JPG" width="320" /></a></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-4532699797896662925?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-14723923244808204062011-12-12T03:02:00.000-08:002011-12-12T03:02:32.752-08:00<style type="text/css"> p { margin-bottom: 0.08in; } </style> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-ok4adY8vhRk/TuXd_f_V84I/AAAAAAAAAas/mXaWl7mdxDw/s1600/varka2.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="227" src="http://3.bp.blogspot.com/-ok4adY8vhRk/TuXd_f_V84I/AAAAAAAAAas/mXaWl7mdxDw/s320/varka2.jpg" width="320" /></a></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Κινήσαμε σχετικά νωρίς... Λίγο πριν το λιόγερμα, καθώς ο ήλιος έντυνε με χρώματα μεθυστικά το δειλινό ροδίζοντας το δυτικό του ορίζοντα, ενώ η θάλασσα έβαζε έναν τόνο πιο σκούρο στο μπλε της... Μια ξύλινη βάρκα ξεθωριασμένη από την πατίνα του χρόνου, με όλα τα απαραίτητα: πετονιές για ψάρεμα βυθού, δολώματα, λιτό αλλά καλό φαγητό και φυσικά εξαίσιο κρασί, η επιλογή δική μου, ένα πολύ ωραίο δροσερό λευκό frascati... Οι υπόλοιποι τρεις της παρέας: Ο Χανς, ιδιοκτήτης της βάρκας και μόνιμος κάτοικος της χώρας μας ως συνταξιούχος πλέον με καταγωγή από το βορρά της Γερμανίας, ο Μάρκελλος, βέρος Ιταλός Ρωμαίος, αλλά για χρόνια ελληνοποιημένος, εργαζόμενος γύρω από τον Τουρισμό και λίγο πριν τη σύνταξη, και φυσικά ο Πέτρος, διδάκτωρ μαθηματικός αλλά και ερασιτέχνης φιλόσοφος, ο οποίος στέκεται ευσταλής και ακμαίος παρόλα τα 80+ χρόνια του... </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Όπως καταλαβαίνετε ως ο Βενιαμίν της ομάδας κυριολεκτικά και μεταφορικά, τους περίμενα σε έναν παρακείμενο καφενέ, έχοντας φροντίσει για τα απαραίτητα από το απόγευμα στο λιμάνι, απολαμβάνοντας την καλοκαιρινή ραστώνη με παρέα... Πρώτος ήρθε ο Πέτρος, αεικίνητος όπως πάντα, και αμέσως μετά κατέφθασε κι ο Χάνς… Αφού έκανα τις αναγκαίες συστάσεις η παρέα μου μας χαιρέτησε και έφυγε, παίρνοντας μαζί της τη δανεική από τον Δοστογιέφσκυ φράση του Πέτρου: « Οι άνθρωποι χωρίζουν πάντα λίγο πριν γνωριστούν…». </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Φυσικά όπως πάντοτε, ο Μάρκελλος ως ο πλέον πολυάσχολος, ήρθε καθυστερημένος. Επιβιβαστήκαμε στον «Ναύμαχο», ένα σκαρί με όνομα πολύ φιλόδοξο για το μέγεθός του, και κατόπιν των απαραίτητων προπαρασκευαστικών ενεργειών λύσαμε κάβους… </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Αφήσαμε τον λιμένα, και κινήσαμε δυτικά... Ο Χανς, είχε έναν παλιακό μα καλολαδωμένο εξάντα, όπου ερασιτεχνικά έβρισκε το στίγμα της ξέρας... Ας μην ξεχνάμε πως ο αντικειμενικός στόχος ήταν να βγει και κάποια ψαριά... Μετά από μια διαδρομή μιας ώρας περίπου ρίξαμε την άγκυρα, ενώ τα πρώτα φώτα από τα ημιορεινά παραθαλάσσια χωριουδάκια, είχαν ήδη αρχίσει να τρεμοπαίζουν σαν καντήλια από εικονίσματα, σφηνωμένα στα γρανιτένια ξερά βουνά που βουτούσαν απότομα στα βαθιά σκοτεινά νερά... </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Αμίλητοι για λίγο, συνεχίσαμε να ρουφάμε την αμφιλύκη που σιγά, σιγά έδινε τη θέση της στην μακριά για εμάς θερινή και ολίγον ζεστή νύχτα...</span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Ο Χανς είπε πρώτος: « για να δούμε αν θα βγάλουμε κάνα ψάρι σήμερα!» και μετά αστειευόμενος προσέθεσε “αν όχι αλιεύουμε τίποτα χαμένες ψυχές...”</span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: red; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Ο Πέτρος πήρε το λόγο:</span></span></div> <div style="color: red; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-« χμ... πολύ υψηλή αποστολή θέλουμε... δεν κοιτάμε τα μούτρα μας» Ο Πέτρος διψούσε για τις ξαφνικές εκτροπές των συζητήσεων σε πιο αφηρημμένα θέματα, και άλλωστε πάνω σε ένα τέτοιο μοτίβο ιδιότυπου καταιγισμού ιδεών, σκέψεων και ονείρων είχε κολλήσει αυτή η αταίριαστη φαινομενικά παρέα. </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: purple; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-«Τουλάχιστον να τις βάλουμε να κινηθούν, από την ανία, το λήθαργο και την αδράνεια… να τις αναδύσουμε» προσέθεσα εγώ… </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Ο Μάρκελλος πιο πρακτικός όπως πάντα, ατενίζοντας την απέραντη υγρή έκταση, τις στεριές με τα χωριουδάκια και τις αραιοσπαρμένες στο γιαλό βάρκες που είχαν ήδη ανάψει τα πυροφάνια τους προσμένοντας μιαν ανταποδοτική ψαριά, πρόσθεσε:</span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> “<span style="font-family: Courier New,monospace;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Ε'! χαλαρώστε... δεν είμαστε τίποτε αργοναύτες, ούτε καμία θεότητα δεν θα ξεπροβάλει απ' το κύμα ως φτερωτό νεροχελίδονο... Για ψάρια ήρθαμε...”</span></span></span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: magenta; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Χ: “Ναι αν ήμασταν αργοναύτες, ποιός τη χάρη μας... εκτός από τον νέο από εδώ (έδειξε εμένα) δεν βλέπω κάποιον άλλον ικανό να κωπηλατήσει ούτε μέχρι τη στεριά εδώ δίπλα...” </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-Μ: “Χμ, να ήταν λες η νιότη και το σφρίγος που κινητοποίησε τους Αργοναύτες? Ή κάποιος άλλος οίστρος?“ </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: purple; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-Ν: « Για πλιάτσικο ξεκίνησε η αντροπαρέα…» είπα εγώ αστειευόμενος… «Και έφτασε με τη σιδερένια θέλησή της μέχρι την Αία. Κι αφού έκλεψαν το χρυσόμαλλο δέρας, γύρισαν στις πατρίδες τους δοξασμένοι ως ήρωες… φυσικά και μόνο για την τόλμη τους…»</span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: red; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-Χ«Δηλαδή, ο πλούτος ήταν το μόνο κίνητρο? Ήταν ωμοί τυχοδιώκτες? Ωραίο αυτό για να ξεκινήσεις και να μεθύσεις μερικούς νέους για να ξεκινήσουν, αλλά στην πορεία θέλω να πω, όλο αυτό ξεφουσκώνει... αν δεν υπάρχει κάποιος ορθολογισμός και ψυχροί υπολογισμοί, το εγχείρημα θα αποτύχει... “ </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Ο Πέτροςήταν κάθετος: «Κι οι ψυχές των ανθρώπων? Δεν ήθελαν θέρμη για να κινήσουν? Αρκούσαν τα ψυχρά επιχειρήματα? Δεν ήθελαν ήρωες? Λόγους? Καλή η συζήτηση και η αμπελοφιλοσοφία αλλά για να κωπηλατήσεις ώρες κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο θέλει ισχυρό κίνητρο…»</span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">- «</span></span></div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Είναι το αστέρι της αγάπης που οδηγεί</span></span></div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">τα νιάτα που σκορπούν ρόδινο φως;</span></span></div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Ω! χορεύοντας η Ελλάδα τις χρυσές ώρες,</span></span></div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">ακμή βίωσε για χρόνια,</span></span></div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">η φωτιά της όμως καίει αιώνια</span></span></div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">στέργοντας θάρρος και αγάπη σε κάθε στήθος</span></span></div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">σπέρνοντας τα φρούτα των Εσπερίδων</span></span></div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">εκπέμποντας για πάντα τη γλυκειά χαρά της νιότης...»</span></span></div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">τι άλλο? Στίχοι του Χάϊντερλιν, που μεθυσμένος ύμνησε τούτον τον τόπο και τους ταπεινούς ανθρώπους του, έβγαιναν από το στόμα του Χανς, που θυμόταν ίσως τα πρώτα του χρόνια εκεί πίσω στο βορεινό Ανόβερο… </span></span> </div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">«Συγχωρήστε τον οίστρο μου… για μένα τα νιάτα και ο έρωτας ήταν πάντα συνυφασμένα με το Ελληνικό Καλοκαίρι… Και φυσικά συνεκδοχικά τα καλοκαίρια της ζωής μου…» προσέθεσε… </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: purple; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-«Είναι ο έρωτας, ο οίστρος? Είναι κάποια εσωτερική δύναμη που κινεί λοιπόν? Και συνεπικουρείται από τον ορθολογισμό και τα μαθηματικά? » ρώτησε ο Μάρκελλος. </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: red; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-«Εσύ από τη χώρα του Δάντη Αλιγκιέρι, δεν θα έπρεπε καν να τα ρωτάς αυτά!» του είπε ο Πέτρος ψέγοντάς τον… «Η ψυχή καίει… έρωτας, πάθος… κι ύστερα η κόλαση, το καθαρτήριο και ο παράδεισος. Μέσα σε όλα αυτά ο άνθρωπος είναι πάντα ίδιος… τα σκηνικά αλλάζουν… Μα η ψυχή δεν ολοκληρώνεται, αν πρώτα δεν περάσει από την κριτική και την αυτογνωσία… Και αυτό ακριβώς: Η κριτική, είναι η κόλαση, η αυτογνωσία το καθαρτήριο…»</span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Courier New,monospace;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">- </span></span><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;"><span lang="en-US">N</span></span></span><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">«Και αλλά γιατί σώνει και καλά πρέπει η ψυχή να σωθεί?...» υπέβαλα εγώ την εμπρηστική ερώτηση… </span></span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-«Ο Δάντης εμπνεύστηκε από τον Οδυσσέα…» είπε ο Πέτρος… Κατά συνέπεια η σωτηρία, αυτό που ονομάζω εγώ ολοκλήρωση, ή οι Σωκρατικοί αυτογνωσία της ψυχής, είναι ενδημική μέσα της, αν δεχθούμε την ύπαρξή της. Ενδημική, γιατί γεννήθηκε σε κάποια πατρίδα… την Ιθάκη της». </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">- «Σε όλα αυτά πρέπει αναγκαστικά να υπάρχει και μια Ιθάκη, που την αναζητεί η ψυχή μας?» αναρρωτήθηκα…</span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Courier New,monospace;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: red;">Π «Ίσως η Ιθάκη που υπάρχει μέσα μας… να σφυρηλατείται στην παιδική μας ηλικία… τότε που βλέπουμε τους γονείς μας, που συμπεριφέρονται, πως μας συμπεριφέρονται… η αποδοχή μας ως νέο άτομο στην κοινωνία… όλα αυτά στοιχειοθετούν μιαν Ιθάκη… Χωρίς να το θέλουμε έχουμε μέσα μας την Ιθάκη… και απλά όσο δεν φθάνουμε, τόσο είμαστε ανολοκλήρωτοι… μισοί… έρμαιοι στο πέλαγο…» </span></span></span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: blue;">Ν« Κι αν η Ιθάκη μου είναι μια σφηνωμένη φαντασίωση? Ότι είμαι πλούσιος και διάσημος και όμορφος ας πούμε…, πεζό, ποταπό, αλλά αληθινό… » είπα εγώ, προσγειώνοντας την κουβέντα… </span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: purple;">Χ «Αφού η Ιθάκη είναι αυτό που δημιουργήθηκε και σφυρηλατήθηκε στην παιδική μας ηλικία, η πατρίδα δλδ, τότε για τον καθένα υπάρχει μια διαφορετική Ιθάκη… Για άλλους υψηλή, για άλλους πεζή, πρακτική… Το ζήτημα είναι αν υπάρχουν τα δεδομένα να φθάσει κανείς εκεί… Αν ούτε πλούσιος γίνω, ούτε Άδωνις αλλά και ούτε διάσημος, τότε όλα θα μου φαίνονται μάταια… Θα τα ξορκίζω, λέγοντας πάντα πως αν ήμουν πλούσιος, διάσημος και όμορφος θα κατάφερνα το καθετί, αλλά αυτό μέσα μου, βαθιά με ειλικρίνεια δεν θα ήταν και πολύ πιστευτό από τον εαυτό μου…» Προσέθεσε ο Χανς. </span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: magenta;">Μ «Τότε θα έχουμε ζήσει μια ζωή μάταιη… ούτε θα καταλάβουμε πως ζήσαμε κυνηγώντας χίμαιρες … πλούσιος δεν θα γίνεις, δεν ξέρω για διάσημος… Για έναν κάπως πιο σύνθετο άνθρωπο, η Ιθάκη δεν θα είναι απλά τέτοιες αηδίες, μια τέτοια Ιθάκη είναι καταδικασμένη…» είπε με σκώμμα ο Μάρκελλος. </span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: blue;">Ν « Χμ, κολλήσαμε στην Οδύσσεια… Ας είναι… αυτό το μέσα μας το ενδημικό πιστεύω σε κάθε άνθρωπο δεν είναι ρηχό… στην παιδική ηλικία, η Ιθάκη σφυρηλατείται υψηλή… κατά τη Σωκράτεια ας μου επιτραπεί αντίληψη”. </span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: red;">Ο Πέτρος προσέθεσε: «εντάξει κάπου μέσα μας όλοι έχουμε ψυχή με αστείρευτη δύναμη… ίσως να υπάρχει και ένας ενδόμυχος προσανατολισμός…» </span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: purple;">Ο Χανς συνέχισε σαν να μην τον είχαμε διακόψει….«Αν είναι κανείς ρηχός, η ζωή του πάει στράφι… μπορεί να το κρύβει βέβαια το συναίσθημα της κενότητας, το νιώθει όμως… Ακόμη και οι μαφιόζοι που πλούτισαν τάχιστα, μόλις γίνουν κραταιοί, διαβάζουν, πηγαίνουν σε όπερες, θέατρο, θέλουν να ρουφήξουν τη ζωή που αντίκριζαν και ζήλεψαν από το πεζοδρόμιο…</span>» </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: blue;">Ν «Αφού η Ιθάκη είναι ενδημική λοιπόν θα πρέπει να την βρούμε, να την ανακαλύψουμε… χωρίς περιστροφές… Μήπως βοηθάει η ψυχανάλυση?» Προσέθεσα αλλά οι άλλοι το εξέλαβαν ως ένα ακόμη σκώμμα μου… </span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: #274e13; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-Ο Πέτρος με κοίταξε σκεφτικός… «ας μείνουμε λίγο στην Οδύσσεια… το βέβαιο είναι ότι αν επιτευχθεί ο στόχος, αν φθάσει δλδ η ψυχή μας στην Ιθάκη της, η ικανοποίηση είναι η άπειρη ευτυχία… η Εδέμ…»</span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: magenta;">«Χμ, η Οδύσσεια τελειώνει με την εξόντωση των μνηστήρων και τον εξαγνισμό… Όμως αν αστοχήσουμε? Αν πραγματικά κυνηγάμε Χίμαιρες? Υψηλού φρονήματος μα χίμαιρες?» Ρώτησε με νόημα ο Μάρκελλος… «Τι απομένει τότε στον άστοχο Τοξότη?» </span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: #274e13;">«Α μου έκανες γυριστή!» είπε ο Πέτρος… «Το ίδιο φυσικά συναίσθημα που αφήνει μια χαμένη πατρίδα… μπορεί να προσαρμοστούμε, μεν στην καινούρια, η παλιά όμως θα καίει μέχρι να αφήσουμε τον μάταιο τούτο κόσμο…» </span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: magenta;">Μ « στίχοι από το Ναμπούκο…σιγά τα ωά...» </span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: #274e13;">Π « Μπορεί να διδάσκεστε με ζηλευτό τρόπο το Ναβουχοδονόσωρα, όμως εμείς εδώ οι Ρωμιοί, έχουμε βαθιά στην ψυχή μας χαμένες πατρίδες… σπαρμένος με συλημένους ναούς και γκρεμισμένα εικονοστάσια είναι ο τόπος μας… » </span></span></span> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-ok4adY8vhRk/TuXd_f_V84I/AAAAAAAAAas/mXaWl7mdxDw/s1600/varka2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-jnNtIBuaP80/TuXd_4ktyVI/AAAAAAAAAa0/Qk1JtN-1MCA/s1600/psaras.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="209" src="http://4.bp.blogspot.com/-jnNtIBuaP80/TuXd_4ktyVI/AAAAAAAAAa0/Qk1JtN-1MCA/s320/psaras.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Courier New,monospace;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: purple;">Ο Μάρκελλος άδραξε την «πάσα» και είπε: «Οπα! Βγάζουμε από την τσέπη </span></span></span><span style="color: purple; font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;"><i>το φτωχούλη του θεού</i></span></span><span style="color: purple; font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;"> για να δικαιολογηθούμε? Οι Εβραίοι μπορεί να γαλουχήθηκαν από τον Ναμπούκο, αλλά μόλις έφτιαξαν κράτος, δεν μάσησαν τα λόγια τους… και είναι και θεόφτωχοι…» </span></span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: blue;">Παίρνοντας το λόγο είπα: «Χμ… προσωποποιημένη η ανάσταση κατά τον Τολστόϊ… Το πάθος για μια νέα άνοιξη, μια νέα νιότη… εδώ ξαναγυρίζουμε στον Χάϊντερλιν και είναι χαμένος κόπος…» </span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Courier New,monospace;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">- <span style="color: purple;">Π «Ή μήπως μια νέα ώθηση για την καρτερία, την ασκητική? Μια νέα περίσκεψη? Μην ξεχνάμε πως αν μη τι άλλο οι Εβραίοι δεν είχαν πατρίδα για χιλιάδες χρόνια, κι επιβίωσαν… Όταν λοιπόν υπάρχει μια χαμένη πατρίδα, τότε μπαίνει η Ασκητική… ». Είπε ο Πέτρος μάλλον άκεφος…ύστερα συνέχισε: «Η Ανάσταση είναι αδύνατη χωρίς την Ασκητική… Εκεί όταν βρεθείς ανάμεσα στα στοιχειά της φύσης… Ή οι Εβραίοι, αφού το θέλετε πραγματολογικά προ των πυλών του κρεματορίου… Δεν πρόκειται ποτέ να πας στο καθαρτήριο αν δεν περάσεις από την κόλαση… και για να αντέξεις την κόλαση, χρειάζεται η Ασκητική…» </span></span></span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: red;">«Και πως ορίζεις την ασκητική ?» Ρώτησε ο Χανς… «Δεν πρέπει να προσηλώνεται σε έναν στόχο? Αυτόν της εξύψωσης της ψυχής? Δεν πρέπει λοιπόν η Ασκητική σας να είναι στρατευμένη?»</span></span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">- <span style="color: #274e13;">Ο Πέτρος πάλι μιλάει δυνατά τις σκέψεις του… « Αντικειμενικά, η Ασκητική πρέπει να είναι η άσκηση της ψυχής… ο εσωτερικός εξαναγκασμός να δημιουργήσει, να κουραστεί να διαλέξει τον δύσκολο δρόμο… να μην εκποιηθεί αυτή για εφήμερα υλικά αγαθά ή αξιώματα ραγιά…Καλές οι υλικές απολαύσεις, αλλά διαρκούν λίγο… μόλις σωθούν θέλουμε νέες σαν εθισμένοι… Άσε που τις βαριόμαστε εύκολα… Τα αξιώματα του ραγιά, είναι λάθρα… προσφέρουν σιγουριά, απολαύσεις, αλλά καταστρέφουν τα φρένα… γίνεται ο άνθρωπος χαλασμένος… νωθρός και ηλίθιος… ένα σκέτο ανδράποδο… Ασκητική λοιπόν, είναι η εσωτερική αναζήτηση, η ανάδυση από το εσωτερικό μας χάος ενός νέου κόσμου, στέρεου…» </span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: magenta; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-«Δεν μπαίνω στον κόπο να συζητήσω με σας για την Ασκητική…» είπε με κάπως θυμό ο Μάρκελλος… «Δεν έβγαλα ποτέ άκρη με σας τους Ρωμιούς, αλλά και τους Ανατολικούς!» </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Courier New,monospace;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-«Ίσως γιατί την εγκαταλείψαμε προ πολλού…» είπα εγώ… «Σε αυτή την κρίση που έχουμε φθάσει, η Ασκητική θα έπρεπε να είναι η σοφία μας, ο άσσος στο μανίκι μας…» «Αντί αυτής προτιμούμε να κλαυθμυρίζουμε και να λέμε, </span></span><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;"><i>οι άλλοι φταίνε. </i></span></span><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Σταυρώσαμε τα χέρια προσμένοντας έναν ΑηΓιώργη να μας σώσει…». </span></span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: red; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-«Και πως το βιώνεις? Μην κυνηγώντας τίποτε? Πάνω σε τι ασκείται η ψυχή σου? Πως από το χάος μπορεί να αναδυθεί κάτι νέο?» Ξαναρώτησε γεμάτος απορία ο Χανς… </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Courier New,monospace;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-<span style="color: #274e13;">Π «Αν ήξερα την απάντηση φίλτατε, δεν θα ήμουν εδώ τώρα… Θα έπλεα στον 7</span></span></span><sup style="color: #274e13;"><span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">ο</span></span></sup><span style="color: #274e13; font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;"> ουρανό σε πελάγη ανείπωτης ευτυχίας!» Είπε ο Πέτρος γελαστά και συνέχισε… «Όμως η Ασκητική η δική μας κατά παράδοση εκτός από την καρτερία, περιλαμβάνει και την οργάνωση της κοινωνίας, την αγάπη για τους ανθρώπους, την ομαδοποίηση… Ειδάλλως δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά μιαν αυτάρεσκη αυτοσυγκέντρωση, μια στάση για μιαν ελιτίστικη νιρβάνα… Κατά τη γνώμη μου η Ασκητική μας ολοκληρώνεται όταν γεννήσει μια καινούρια φωτιά… μέσα μας και στην κοινωνία μας… ». Ύστερα χαμήλωσε τους τόνους γελώντας… : «Θα έπλεα στον έβδομο ουρανό λοιπόν αν ήξερα το πως!!!». </span></span></span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">-«Για την ώρα έμπλεον είναι μόνο το σκαρί μας!!!» Προσέθεσα εγώ, επαναφέροντάς μας στην πραγματικότητα… «Και αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα πιάσουμε ούτε λέπι…». </span></span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Αφήσαμε τα λόγια να τα πάρει ο μπάτης… Δειπνήσαμε λιτά, γευτήκαμε αχόρταγα τ’ αρώματα και τη δροσιά του κρασιού και βυθιστήκαμε στις σκέψεις μας, διακόπτοντας τις σιωπές είτε με παρόμοιες αντίστοιχες αμπελοφιλοσοφίες, είτε με από την πεζή πραγματικότητα ειδήσεις… Η βραδιά κύλησε όμορφα ώσπου η Κασσιόπη έδυσε στον βορρά… λύσαμε άγκυρες και ξεκινήσαμε για τον δρόμο της επιστροφής με τον υπόκωφο ήχο της μηχανής…&nbsp;</span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-92-AiS0_5Xs/TuXeBApQEMI/AAAAAAAAAa8/jMAFEGB2dP4/s1600/varka1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://3.bp.blogspot.com/-92-AiS0_5Xs/TuXeBApQEMI/AAAAAAAAAa8/jMAFEGB2dP4/s320/varka1.jpg" width="320" /></a></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;"><span style="color: #20124d;">Αύγουστος 2011 (ευτυχώς...) </span></span></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: red; margin-bottom: 0in;"> <span style="font-family: Times New Roman,serif;"><span style="font-size: small;">Υστερόγραφον&gt; ένεκα ότι ένας της παρέας, είναι γνωστός, κάπως, τόσο τα ονόματα, τα επαγγέλματα αλλά και οι εθνικότητες είναι αλλαγμένες... θέλω να πιστεύω πως δεν άλλαξα στο ελάχιστο τα λόγια τους... &nbsp;</span></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-1472392324480820406?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-81877885985886912922011-12-04T04:03:00.000-08:002011-12-04T04:05:21.862-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <br /> <div style="text-align: center;"> στο ίδιο έργο ακτινοβολούμε θεατές&nbsp; <br /> ένα φως υπόλευκο&nbsp; γεμάτο μίσος<br /> της άρνησης οι σκιές οι ιδεατές<br /> και της αρχαίας της πληγής ο μύθος...</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-Ir5yq1VVeIM/TttfQjarIGI/AAAAAAAAAaQ/y0W1CDPyiqU/s1600/Ulysses-sirens-Draper-L.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-maxwUXyfwpI/TttfRaO0bUI/AAAAAAAAAaY/iDYMpTRpr98/s1600/ancient-World-2c-.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-maxwUXyfwpI/TttfRaO0bUI/AAAAAAAAAaY/iDYMpTRpr98/s320/ancient-World-2c-.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <br /> <div style="text-align: center;"> </div> <div style="text-align: center;"> μοναχικοί αποκλεισμένοι ταξιδιώτες&nbsp; <br /> σε άγριους τόπους άξενους και πόλεις ξεχασμένες<br /> γερνάμε και πεθαίνουμε μόνιμ' επαρχιώτες<br /> και στις καρδιές μας κόκκινες βελόνες πυρωμένες<br /> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-Ir5yq1VVeIM/TttfQjarIGI/AAAAAAAAAaQ/y0W1CDPyiqU/s1600/Ulysses-sirens-Draper-L.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="256" src="http://4.bp.blogspot.com/-Ir5yq1VVeIM/TttfQjarIGI/AAAAAAAAAaQ/y0W1CDPyiqU/s320/Ulysses-sirens-Draper-L.jpg" width="320" /></a></div> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-xQkw3-fNhoo/TttfP9AACxI/AAAAAAAAAaI/DZHobx0xdzM/s1600/burning-24.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a> <br /> <br /> <div style="text-align: center;"> χωρίς ορίζοντες πυξίδα ή αξιόπλοο σκαρί<br /> με τις εικόνες μας θαμπές συγκεχυμένες<br /> χανόμαστε σε μνήμες που έχουνε φθαρεί<br /> και σε ιστορίες ψεύτικα δοσμένες<br /> </div> <div style="text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-K8gMcW2udjc/TtthNcy0f6I/AAAAAAAAAak/BoVomE6fdas/s1600/manos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-K8gMcW2udjc/TtthNcy0f6I/AAAAAAAAAak/BoVomE6fdas/s320/manos.jpg" width="215" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-NMXHZ6tWEGo/TttfOQf_FVI/AAAAAAAAAZ0/_g8hJjqWTYU/s1600/sansabris.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-gpi0okmOgmo/TttfO343y-I/AAAAAAAAAZ4/d-RRzzJnE-Y/s1600/gitanes.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br /> <div style="text-align: center;"> άγριο μεθυσμένο το δικό μας θυμικό<br /> που η μοίρα μας αδύνατεί να ισορροπήσει <br /> με ότι δικό μας ακριβό κι ηρωικό<br /> το ιερατείο μας να τό χει αφορίσει<br /> </div> <div style="text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-xQkw3-fNhoo/TttfP9AACxI/AAAAAAAAAaI/DZHobx0xdzM/s1600/burning-24.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-xQkw3-fNhoo/TttfP9AACxI/AAAAAAAAAaI/DZHobx0xdzM/s320/burning-24.jpg" width="276" />&nbsp;</a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-FcdeueXe7lU/TttfPXMtaxI/AAAAAAAAAaA/XZAIuwWb0bI/s1600/kleftes.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-FcdeueXe7lU/TttfPXMtaxI/AAAAAAAAAaA/XZAIuwWb0bI/s1600/kleftes.jpeg" /></a></div> <br /> <div style="text-align: center;"> άνομοι φτωχοδιάβολοι με είδωλα τοτέμ<br /> ξέφρενα χορεύουμε χωρίς να ανησυχούμε<br /> αν κάποτε θα βρούμε την εδέμ<br /> γερνάμε μόνο, ερωτευόμαστε και ζούμε</div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-gpi0okmOgmo/TttfO343y-I/AAAAAAAAAZ4/d-RRzzJnE-Y/s1600/gitanes.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-gpi0okmOgmo/TttfO343y-I/AAAAAAAAAZ4/d-RRzzJnE-Y/s1600/gitanes.jpeg" /></a></div> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-FcdeueXe7lU/TttfPXMtaxI/AAAAAAAAAaA/XZAIuwWb0bI/s1600/kleftes.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-8187788598588691292?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-70156212863944245882011-10-14T13:15:00.000-07:002011-11-08T14:06:16.248-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-a2bC6RfO2is/TpiXNO5VvgI/AAAAAAAAAZM/3119jchqznw/s1600/20100831_164511_ps.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="218" src="http://3.bp.blogspot.com/-a2bC6RfO2is/TpiXNO5VvgI/AAAAAAAAAZM/3119jchqznw/s320/20100831_164511_ps.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-TEfG1Zr5Q9s/TpiXOFONMcI/AAAAAAAAAZU/DAO-ajB0aVk/s1600/Larisa%252C_Greece_-_City_with_snow_in_winter.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <br /> ...καθόταν καθισμένη στο μπαλκόνι που έβλεπε απέναντι από ένα πάρκο... ντυμένη με τη δροσιά των 18 χρόνων της και ένα μακρύ πουλόβερ με νεανικά χρώματα. Ήταν ήδη Σεπτέμβρης κι ο καιρός είχε ψυχράνει στη Βόρεια ΚεντροΕυρωπαϊκή πόλη της, όμως εκείνη πάσχιζε με νύχια και με δόντια να παρατείνει το καλοκαίρι... Μόνο το πουλόβερ ήταν η "παρασπονδία" στο τελείως θερινό ντύσιμό της, ενώ η μητέρα της της έκανε με νόημα: "είσαι ανόητη κορίτσι μου?", μα εκείνη τίποτε... φορούσε ένα θερινό ανάλαφρο φωτεινό φόρεμα και υφασμάτινες μπαλαρίνες... μα το κρύο ήταν ιδιαίτερα τσουχτερό... <br /> <br /> ...ο νους της ταξίδευε πίσω μόλις πριν 20 μέρες, 20 Αυγούστου ήταν όταν τον είχε δει τελευταία φορά... Τι κλάμα είχε ρίξει στο λιμάνι... Να πριν 25 μέρες στο μώλο κάτο από τ' άστρα ήταν χωμένη στην αγκαλιά του... <br /> <br /> ...Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας... είναι αυτά τα βλέμματα που ανταλλάσσεις και η ματιά σου ξαναγυρίζει εκεί, με κάποιο κόμπο στο λαιμό, ένα σφίξιμο στο στομάχι... μα ξαφνικά δεν σε ενδιαφέρει το τοπίο, η ματιά μόνο... κι ένα χαμόγελο επιβεβαίωσης... και τα είχε εκεί όλα δικά της... απλόχερα... κι αυτόν... <br /> <br /> ...τώρα ήταν εκεί μόνη μετέωρη... στο απέναντι πάρκο οι σημύδες έριχναν τα φύλλα τους υψώνοντας τα κλαδιά τους στον μονότονα μολυβή ουρανό... στην καρδιά της σκόρπια λόγια, υποσχέσεις, νοήματα, όλα ακαταλαβίστικα για τα 18 της χρόνια... που έκαιγαν... <br /> <br /> έξω εκεί, κι αλλού, ο χειμώνας απλωνόταν τροπαιοφόρος, με τα λάβαρα της παρουσίας του... <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-TEfG1Zr5Q9s/TpiXOFONMcI/AAAAAAAAAZU/DAO-ajB0aVk/s1600/Larisa%252C_Greece_-_City_with_snow_in_winter.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-TEfG1Zr5Q9s/TpiXOFONMcI/AAAAAAAAAZU/DAO-ajB0aVk/s320/Larisa%252C_Greece_-_City_with_snow_in_winter.jpg" width="320" /></a></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-7015621286394424588?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-88605910958777838412011-09-03T12:01:00.000-07:002011-09-03T12:08:43.241-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-5fRwBrzr4l0/TmJ3ze4FxHI/AAAAAAAAAY8/lGtO6jNIgd4/s1600/full+office+cubicles+449.297.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-qWH31khejxY/TmJ30tUfWNI/AAAAAAAAAZA/M7fWMzpCZpc/s1600/Opening-scenes-of-A-beautiful-Life.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/-qWH31khejxY/TmJ30tUfWNI/AAAAAAAAAZA/M7fWMzpCZpc/s320/Opening-scenes-of-A-beautiful-Life.jpg" width="320" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-jIeZyruR2Ho/TmJ5P7oZffI/AAAAAAAAAZE/n1RIeUPb0TQ/s1600/drugs1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <br /> ...ξαφνικά ήταν εκεί όλα μπροστά του!!! τα θυμήθηκε όλα... εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που χτίζουν τον κόσμο... αυτά τα μικρά που σου ξεφεύγουν, τα έχεις δει, αλλά γρήγορα περνούν στο υποσυνείδητο για να τα ξεβράσει στα μούτρα σου η μνήμη την κατάλληλη στιγμή... <br /> <br /> Έτσι και ο Γ. Θυμήθηκε λοιπόν εκείνη τη συνάντηση... <br /> <br /> Ήταν όταν είχε αφήσει τη σύζυγο στη δουλειά... Σάββατο ήταν. Προς μεγάλη του χαρά ένα Σάββατο χωρίς τη σύζυγο και τα τέκνα στους γονείς στην Κρήτη-απόσταση ασφαλείας... Είχε ένα ολόκληρο Σάββατο δικό του, να ξεχαστεί, να χουζουρέψει να κάνει ότι θέλει... πήρε στα χέρια του το κινητό, μα γρήγορα το άφησε καθώς δεν είχε διάθεση να δει κανέναν "παντόφλα" φίλο του... Άσε που θα τον δούλευαν κι όλας... Μεσημέρι, 12:00, ο ήλιος έλαμπε και αυτός ήταν χωρίς την παραμικρή υποχρέωση... <br /> <br /> Φυσικά πήρε το τζιπ για να κάνει το κομμάτι του, να πάει να χαζέψει κανένα βιβλίο, ή ότι κάτσει τέλος πάντων... Σε ένα από τα δρομάκια της Πεύκης, ήταν κάπως στενά, δεν μπορούσε εύκολα να περάσει και ξαφνικά σταμάτησε... Ένα πρεζόνι στην ηλικία του, γύρω στα 40 του έφραζε το δρόμο... Στην αρχή τον κοίταξε με το γνωστό ψεύτικο οίκτο που κοιτάζουν οι περισσότεροι τους παρίες της ζωής: αφ' υψηλού και με μια διάθεση του στυλ: "δεν ψοφάς τώρα εσύ, ταλαιπωρείσαι και ταλαιπωρείς και μας!" Το πρεζόνι ήταν λιγνός, χαλασμένη οδοντοστοιχία και με αραιό, άλουστο μακρύ μαλλί. Κοίταξε αδιάφορα, διέσχισε το στενό με το χαρακτηριστικό του ραχάτι... <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-jIeZyruR2Ho/TmJ5P7oZffI/AAAAAAAAAZE/n1RIeUPb0TQ/s1600/drugs1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="219" src="http://2.bp.blogspot.com/-jIeZyruR2Ho/TmJ5P7oZffI/AAAAAAAAAZE/n1RIeUPb0TQ/s320/drugs1.jpg" width="320" /></a></div> <br /> "Άει στον κόρακα παλιο σκουλήκι μη σε πατήσω κάτω από τις ρόδες!" Μονολόγησε κάπως φωναχτά ο Γ., ο άλλος του ελευθέρωσε το δρόμο και συνέχισε την πορεία του. Πάρκαρε έξω από το γνωστό μπαράκι κολλητών, μεσημέρι μεν, εκκωφαντική μουσική και αντροπαρέα με ποτά δε... "ρε ούστ!" φώναξε σε ένα γέρο που περνούσε και κοιτούσε εξεταστικά την έκρηξη ευθυμίας της ομήγυρης... <br /> <br /> Η ζωή του τα είχε φέρει βολικά κάπως... σπουδές τάχιστα, εργασία γρήγορη και ξεκούραστη (είχε βοηθήσει κι ο μπαμπάς) και φυσικά έναν καλό γάμο, με το ωραιότερο γκομενάκι της παρέας... Είχε πουλήσει αρκετό τσαμπουκά για να την κατακτήσει... και να ως θαύματος του είχε παραδοθεί στην αγκαλιά του... Τα πεθερικά τσόνταραν σπίταρώνα δίπλα στο πατρικό τους στην Πεύκη και αμαξάρες δύο. Τα τέκνα δεν άργησαν και μεγάλωναν αυτόματα, καθώς τις άπειρες ώρες που έλειπαν και οι δυό αφού έκαναν καριέρα στον ιδιωτικό τομέα, τα πεθερικά του νεότατα και ευσταλή, έκαναν καλά τη δουλειά τους... <br /> <br /> Ο Γ. ήταν ωραίος άντρας, και είχε και τα τυχερά του... σιγήν ιχθύος όμως και από τους παπάρες τους φίλους του, "που κελαηδούσαν υπέρ του δέοντος οι ζηλιάρηδες" και κυρίως από τη γυναικάρα του την Μ. <br /> <br /> Σχεδόν ένα χρόνο μετά, έξω από το γραφείο ενός μεγαλογιατρού: "Έλα μωράκι μου!" "Είπαμε, είναι απλή υπόθεση ρουτίνας... θα κάνεις τη θεραπεία και όλα θα πάνε κατ' ευχήν... μην ακούς τις μαλακισμένες τις φίλες σου!" <br /> -"Δεν θα μου μείνει τρίχα από το μαλλάκι μου... " . "Αλλά ποιός νοιάζεται? εδώ σε λίγο δεν θα υπάρχω καν... " είπε αυτή απευθυνόμενη μάλλον στον εαυτό της... <br /> <br /> Η πόρτα ανοίγει και ο δόκτωρ τους υποδέχεται με θέρμη... "χμ", ξεροβήχει... "όλα βαίνουν καλώς!!! Είμαι ικανοποιημένος και από την εξέλιξη της χημειοθεραπείας, και από τις εξετάσεις σας!" είπε απευθυνόμενος στην Μ. Ο Γ. κάτι είπε, αλλά ο δόκτωρ τον αγνόησε... Δεν πέρασαν δυό μέρες και η Μ. άρχισε τις διάρροιες, τον υψηλό πυρετό και την ατέλειωτη λιγομάρα που νομίζεις ότι ο κόσμος σβήνει... Η Μ. κατέληξε μετά από εσπευσμένη είσοδό της σε νοσοκομείο... Ο Ιατρός είπε ξερά, ότι ήταν επιπλοκή από τη χημειοθεραπεία... "Μία στο εκατομύριο..." μονολόγησε και του Γ. του ερχόταν να του καρφώσει τη στατιστική στο κεφάλι από τη μία και να τη βγάλει από το όπισθεν καραφλό κρανίο του Γιατρού... <br /> <br /> έφυγε βιαστικός, πήρε τη τζιπούρα, μούτζωσε και έβρισε στο δρόμο ίσα με 20 συνοδηγούς, παρολίγο να πατήσει καμιά 50ριά παπάκηδες... Δεν γούσταρε να δει τα μούτρα του πεθερού του... πήγε στο μπαρ στην Πεύκη... Διέταξε τον DJ να δυναμώσει τη μουσική και στη συνέχεια βούτηξε από το μπαρ ένα ολόκληρο μπουκάλι βότκας... αφού το κατέβασε σχεδόν μονορούφι ήπιε κι άλλο κι άλλο... ήθελε να πεθάνει σχεδόν... "Με τιμώρησε ο π..στης ο Θεός για το κέρατο! " σκέφτηκε... <br /> <br /> Τα παιδιά μεταφέρθηκαν εκτάκτως στην Κρήτη στους γονείς του... Ο Πεθερός είχε ήδη βάλει πωλητήριο για το σπίτι καθώς τόσο τα δάνεια δεν εξυπηρετούνταν πια, αλλά και είχαν δώσει έναν σκασμό λεφτά σε Γιατρούς-νοσοκομεία...&nbsp; Αλλά την ήθελε ο θεός γιατί ήταν σαν άγγελος... Στην αρχή προσποιούταν ότι όλα αυτά δεν συνέβαιναν σε αυτόν, ότι ήταν ένα ψέμα. Μετά απο λίγο άρχισε να τον ενοχλεί η συμπεριφορά των φίλων του και των συναδέλφων του, που λυπόντουσαν προσποιητά, αλλά μόλις αυτός γύριζε πλάτη, έφτυναν στον κόρφο τους... <br /> <br /> Η συμπεριφορά του ακολούθησε μια σταθερή πορεία κατάπτωσης και τα πολλά του νεύρα και ξεσπάσματα, οδήγησαν τον σένιορ της εταιρίας πληροφορικής που δούλευε στην δύσκολη απόφαση: " Αγαπητέ, Γ. δεν το περίμενα ποτέ ότι θα ξεστόμιζα στα μούτρα σου την απόλυσή σου... Δεν γίνεται όμως... πλέον δεν κολλάς εδώ και βάζεις βαρίδια... Το τελευταίο σου ξέσπασμα, απλά ξεχείλισε το ποτήρι..." "Ξέρω σου συμβαίνουν πολλά, αλλά εδώ με την κρίση, αν δεν φύγεις εσύ θα χάσουμε όλοι τις δουλειές μας...". "Όταν ηρεμήσεις, και ισορροπήσεις, το γραφείο σου θα σε περιμένει, αλήθεια το λέω...!" <br /> <br /> Χωρις δουλειά, χωρίς χρήματα, σχεδόν χωρίς τίποτε κοιτούσε το τζιπ με το πωλητήριο κολλημένο στο τζάμι του... Τα υπόλοιπα τα ανέλαβε ο πεθερός του, με τους οποίους οι σχέσεις είχαν τελείως αραιώσει... Εκεί ένα βράδυ έχοντας πιεί τον αγλέορα, συνάντησε μια γαζέλα λυγερή... Την Π. <br /> "Αμαρτία είναι, αλλά να πάει να γ@...θεί ο Θεός που μου πήρε το μωράκι μου!" είχε πει ο Γ. Η Π. τον έβαλε στο κόλπο... τσιγαράκι στην αρχή και μετά διάφορες ουσίες... Δεν πέρασε στα σκληρά,&nbsp; όμως μπορούσε πλέον να αντέχει τον πόνο... Με την Π. δεν αγαπιόντουσαν, μόνο ένα καλό πήδημα... Τα παιδιά μεταξύ Κρήτης και Πεύκης που σύντομα τελείωσε γιατί βρίστηκε άγρια με τα πεθερικά του και ξανανοίκιασε στην παλιά του γειτονιά, στο Χαλάνδρι... <br /> <br /> Οι γονείς έστελναν όσο μπορούσαν, όμως σύντομα τα χρήματα εξανεμίζονταν, όχι προς το καλό των παιδιών, αλλά γίνονταν ουσίες, ουσίες ουσίες... η Π. η δυνατή μουσική, ο θόρυβος, το βούϊσμα στα αφτιά, η μόνιμη τάση προς εμμετό, τα χέρια και τα πόδια που τινάζονταν στον ύπνο και το αίμα που έκαιγε... Τα παιδιά μόνιμα Κρήτη πλέον...και φυσικά τα νευρικά ξεσπάσματα... Σε ένα τέτοιο, δυό μάγκες που μάλλον ντήλαραν και τις ουσίες, τον έσπασαν στο ξύλο μπροστά στα μάτια της Π. και τον έστειλαν στο νοσοκομείο... <br /> <br /> αφού έκανε διάφορες προσπάθειες να πεθάνει εκεί, σύντομα βγήκε... Του έλλειπαν δόντια από τις γροθιές των μπράβων... ποιός να το φανταζόταν ότι είχαν τέτοιο χέρι οι κοντοστούπηδες..., ενώ με την εγκατάλειψη του εαυτού του, είχε μακρύνει ατημέλητο και το μαλλί του... περπατώντας στα στενά του Χαλανδρίου περνούσε έξω από το εμπορικό κέντρο κοντά στην Κένεντυ... Ένα τζιπ βιαστικό σταμάτησε απότομα, γιατί αυτός διέσχισε αδιάφορα το δρόμο... στην πραγματικότητα ευχόταν να τον πατήσει ο φλώρος που οδηγούσε... Ο Γ. τον κοίταξε άγρια για καυγά, μα ο οδηγός του τζιπ του έκανε ευγενικό νόημα να περάσει... Διασχίζοντας το δρόμο κοίταξε την αντανάκλασή του σε έναν άθλιο καθρέφτη στο απέναντι κτήριο... <br /> <br /> Εκεί θυμήθηκε την πρώτη σκηνή που είχε πρωτοδει το πρεζόνι στην Πεύκη... Η αντανάκλασή του φάνταζε ολόϊδια... <br /> Εκεί ο Γ. συνήλθε... μετά από 1 χρόνο έχει φύγει μακριά, από τις ουσίες, έχει συμφιλιωθεί με το περιβάλλον του, βλέπει τα παιδιά του και πρόσφατα βρήκε νέα εργασία... όχι τόσο σπουδαία όπως η προηγούμενη αλλά το νοίκι και τα αναγκαία βγαίνουν...<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-jIeZyruR2Ho/TmJ5P7oZffI/AAAAAAAAAZE/n1RIeUPb0TQ/s1600/drugs1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-5fRwBrzr4l0/TmJ3ze4FxHI/AAAAAAAAAY8/lGtO6jNIgd4/s1600/full+office+cubicles+449.297.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="211" src="http://2.bp.blogspot.com/-5fRwBrzr4l0/TmJ3ze4FxHI/AAAAAAAAAY8/lGtO6jNIgd4/s320/full+office+cubicles+449.297.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <br /> <span style="color: blue;">Σε ένα συναδελφικό τετ-α-τετ καθώς δουλέψαμε ώρες, μου έκανε εντύπωση η γαλήνη του και η υπομονή του... Μια καρτερία αναίτια μπροστά και στις δυσκολίες και στο χώσιμο που είχαμε φάει από συναδέλφους... Τα νεύρα μου και ο ελαφρύς κομπασμός μου έναντι των υπόλοιπων συναδέλφων, έκαναν τον Γ. και με πήρε μετά τη δουλειά... ήπιαμε, καπνίσαμε και εκεί μου διηγήθηκε την ιστορία του... </span><br /> <br /> <span style="color: blue;">Αληθινή πέρα για πέρα, φαντάζει στο μυαλό μου πιο γλαφυρή από οτιδήποτε μου έχουν διηγηθεί... συγχωρήστε με αν δεν κατάφερα να την περάσω έτσι και έντυπη... φυσικά άλλαξα τα μέρη και τις γειτονιές... επίσης συγχωρείστε και τη γλώσσα που είναι κάπως πιο επιθετική... αλλά μετέφερα ακριβώς εκφράσεις όπως τις άκουσα... </span><br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-8860591095877783841?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-59864563698124857072011-07-11T12:34:00.000-07:002011-07-11T12:35:55.306-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-VDYn6Ckf19o/ThtPuhaTxcI/AAAAAAAAAY0/XjVluQu2omY/s1600/summer1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="229" src="http://3.bp.blogspot.com/-VDYn6Ckf19o/ThtPuhaTxcI/AAAAAAAAAY0/XjVluQu2omY/s320/summer1.jpg" width="320" /></a></div> <br /> Οι στίχοι που ακολουθούν γράφηκαν από λίγους φίλους, είναι δλδ αποτέλεσμα ενός καταιγισμού ιδεών, που έπεσαν ένα ζεστό αυγουστιάτικο μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας πριν 20+ χρόνια... από μια παρέα 20ρηδων τότε, που καθώς δεν μπορούσε να πάει διακοπές ονειρευόταν... Σήμερα, λοιπόν ξαναβάζω τους στίχους για να ευχηθώ σε όλους καλό καλοκαίρι, βιωματικό, γαλήνιο και καθάριο...<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-OB91A2mjRlc/ThtPtWDwKcI/AAAAAAAAAYs/wVFdgoN_EUo/s1600/summer2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="241" src="http://1.bp.blogspot.com/-OB91A2mjRlc/ThtPtWDwKcI/AAAAAAAAAYs/wVFdgoN_EUo/s320/summer2.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-VDYn6Ckf19o/ThtPuhaTxcI/AAAAAAAAAY0/XjVluQu2omY/s1600/summer1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div> <br /> <style type="text/css"> p { margin-bottom: 0.08in; } </style> <br /> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> Το καλοκαίρι, οι νύχτες δεν έχουνε σύννεφα, τα παίρνει ο κυκλώνας</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> μόνο χόρτο καμμένο και γη στεγνωμένη θα βρει ο χειμώνας</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> αστέρια που ζουν και πεθαίνουν νωρίς, ιδρωμένα φρούτα</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> σαύρες χορεύουν στις πυρωμένες πέτρες με γύφτικα λαούτα </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> για συνοδεία</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> κόβουν στα δύο την αμαρτία. </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> Με σκόνη και άμμο ένα είδωλο έφτιαξε για να το προσκυνάς</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> με αλάτι στο γυμνό σου σώμα και ντόπιο κρασί να μεθάς</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> το καλοκαίρι ρουφούν νωχελικά τον καφέ</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> οι δικαστές του κόσμου καθώς αποφασίζουν “άουτο ντα φε!!!” </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> παιδιά απ' τα βράχια ξεκολάνε κι αργοξένουν το μύδι</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> κι η αλήθεια λαβωμένη σπαρταρά σαν φίδι</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> το καλοκαίρι η σκιά σου βαδίζει στο χώμα και βαραίνει</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> τη λεπτή σου ρυτίδα το φως την προδίνει και σωπαίνει</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> το στόμα, χαμόγελο κόβει στα δύο του προσώπου</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> φιλάς και ζητάς την ψυχή του ανθρώπου, </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> ...το καλοκαίρι...</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> απογεύματα έχει που τα γκρίζα φτερά του απλώνει</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> κι η βροχή του στα διψασμένα κορμιά μας ξαπλώνει</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> σαν ακριβό της ανατολής κεχριμπάρι, </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> τις νύχτες ματώνει, τ' ολόγιομο φεγγάρι </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> στην αύρα της νύχτας τα φύλλα θροΐζουν, </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> λουλούδια γεμάτες οι αυλές που ανθίζουν</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> μα έχουν αγκάθια μυτερά, που κεντάνε</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> και το αίμα μου στο ψέμα αυτό ολόγυρα σκορπάνε. </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> Το καλοκαίρι, στέκει στον νου μαγικό σαν θεότητα </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> στα όνειρα που βάφει χρυσά,&nbsp; προσδίδει οντότητα </div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> εικόνα γλυκειά, μελωδία αρχέγονη</div> <div style="color: blue; margin-bottom: 0in;"> φυγή, αμμος, θάλασσα και θύμιση έντονη...</div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-VDYn6Ckf19o/ThtPuhaTxcI/AAAAAAAAAY0/XjVluQu2omY/s1600/summer1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> καλό καλοκαίρι... </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-GMkV6sPB130/ThtPthWcgLI/AAAAAAAAAYw/12tMssSHXhY/s1600/kalokairi3.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="280" src="http://1.bp.blogspot.com/-GMkV6sPB130/ThtPthWcgLI/AAAAAAAAAYw/12tMssSHXhY/s320/kalokairi3.jpg" width="320" /></a></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-5986456369812485707?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-34492222009607811142011-07-03T08:57:00.000-07:002011-07-03T08:57:01.280-07:00<div style="text-align: justify;"> &nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> &nbsp;</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-vVTDP1eeC48/ThCQRyrNvPI/AAAAAAAAAYg/jxVQwLMw8PA/s1600/noblepoverty.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="215" src="http://4.bp.blogspot.com/-vVTDP1eeC48/ThCQRyrNvPI/AAAAAAAAAYg/jxVQwLMw8PA/s320/noblepoverty.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-ozbBV6QwmcU/ThCQUCjquII/AAAAAAAAAYk/7jx5kSUSM70/s1600/hamlet96b.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <div style="text-align: justify;"> Αποφεύγω εντελεχώς να σχολιάζω την επικαιρότητα από αυτό το μπλογκ, το οποίο έχει σαφώς άλλους προσανατολισμούς. Ενόσω όμως αυτοί οι προσανατολισμοί, ενίοτε εδράζονται πάνω ακριβώς στην επικαιρότητα και τις συνέπειές της, ας μου συγχωρεθούν κάποιες παρασπονδίες, ωσάν και ταύτη... <br /><br />Δεν είναι αστείο. Η χώρα μας και ο κόσμος μας θα βρεθεί μεταξύ σφύρας και άκμωνος. Το σφυρί και το αμόνι, θα ξηλώσουν όλες εκείνες τις παραδοσιακές σταθερές που τα τελευταία τουλάχιστον 35 χρόνια ειρηνικής "μεταπολίτευσης" είχαν βάλει. Επιβάλλοντας να δοκιμαστούν ακόμη και οι ίδιες οι διαπροσωπικές μας σχέσεις. Έχουμε ξεμάθει στη φτώχια, αλλά και σε κάτι χειρότερο: στην αξιοπρεπή φτώχια. Περνώντας μια τελευταία δεκαετία αφθονίας και αλόγιστης σπατάλης, μιας σπατάλης που κυρίως βασίστηκε στην credit economy και στο ευρώ €, σήμερα δεν μπορούμε να καταλάβουμε από που μας ήρθε... <br /><br />Όλη αυτή η επίπλαστη ανύψωση των αξιών (σπίτια, μισθοί, υπηρεσίες, καταναλλωτικά αγαθά- από τα ακριβότερα στην ΕΕ, ενίοτε με κραυγαλαία διαφορά), δεν αποδείχθηκε παρά μια φούσκα. Που τώρα ως πομφόλυγας σπάει γεμίζοντας με πύον τη ζωή μας. Με 50 υπουργούς (από 25 που είχαμε κάποτε), 70 αεροπαγίτες (από 30), 50+ στρατηγούς (όσο ο στατός των ΗΠΑ) και ακόμη χειρότερο, τους διπλάσιους στην αποστρατεία, και τέλος 1000.000 ΔΥ, έναντι των 200.000 της Ρωσίας των 300 εκατομυρίων, καταντήσαμε να είμαστε αντιπαραγωγικοί. <br /><br />Θυμάμαι πολύ καθαρά, όταν επισκεφθόμουν νέος χωριά τέλη της δεκαετίας του 70 και αρχές των 80ς, δεν έβρισκες ούτε έναν άνθρωπο κάτω των 50 ετών κατά τη διάρκεια της ημέρας. Στην πραγματικότητα μόνο γέρους και γριές έβρισκες στα σπίτια, ενώ τα καφενεία ήταν κλειστά εκτός ενός το πολύ. Σήμερα τα περισσότερα είναι γεμάτα καφετέριες, ασφυκτικά συνωστισμένες στην εντόπια νεολαία, κυρίως την ημέρα, ενώ τις όποιες εργασίες κάνουν κυρίως οι αλλοδαποί. <br /><br />Οι τράπεζες δάνειζαν όποιον έβρισκαν. Αρκούσε σε ένα νοικοκυριό, εισόδημα των 15000€ ανά έτος, για να δοθούν δάνεια 30ετίας, προκειμένου να αγοραστεί η πρώτη κύρια κατοικία. Και το επίσημο κράτος - εφορία, συνηγορούσε σε αυτό: Προβείτε σε αγορές για να έχετε φορολογικές ελαφρύνσεις. Αν και δεν αυξηθήκαμε σαν πληθυσμός διόλου, εν τούτοις η οικοδομή γνώρισε έκρηξη. Είχες σπίτι? Δεν πειράζει... νοίκιασέ το σε αλλοδαπούς και αγόρασε καινούριο... Το κράτος εκεί συνήγορος στη φούσκα... Κι έτσι η οικοδομή αντί να εξωραΐσει τον τόπο, να χτίσει τραίνα, σύγχρονες υποδομές, τσιμεντοποίησε τις πόλεις και τα χωριά, ακόμη και τα γραφικά, ασχημαίνοντας τη χώρα μας όσο ποτέ άλλοτε... <br /><br />Ξαφνικά το credit economy κατέρρευσε. Δεν υπάρχει τίποτε παραγωγικό να δελεάσουμε τους εταίρους μας. Ούτε καν ο Τουρισμός. Τον απωλέσαμε οριστικά, καταστρέφοντάς τον με τις αρπαχτές μας. Ας δούμε τι γράφει για μας ο καλύτερος τουριστικός οδηγός του κόσμου, ο Lonely Planet: «Θα είμαστε πολύ ευτυχείς αν δεν είχαμε ποτέ ξανά την ευκαιρία στη ζωή μας να ξαναζήσουμε στην Ελλάδα: τα σκουπίδια της, την ατμοσφαιρική μόλυνση, τη δαιμονική οδήγηση, τους επιθετικούς εστιάτορες, την καταστροφή του περιβάλλοντος από την άναρχη δόμηση, την εξαφάνιση κάθε είδους παραδοσιακής ζωής και κάθε άνδρας, γυναίκα, παιδί θέλει να τα πιάσει γρήγορα από τους τουρίστες». Και αν αυτά τα γράφει ο πιο έγκυρος οδηγός, δεν χρειαζόμαστε άλλο καθρέφτη για το τι προσφέρουμε και σε ποιό επίπεδο κατατάσσεται αυτή η "βιομηχανία" μας.<br /><br />Σήμερα η χώρα μας δεν έχει τίποτε να διαπραγματευτεί σε αντίθεση με τις υπόλοιπες PIGS, που έχουν μηδενικό εμπορικό ισοζύγιο και σημαντικότατη παραγωγή. Ως και η γειτονική Τουρκία έχει ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό. Οι υπόλοιποι βαλκάνιοι, κοιτάζουν το μέλλον και το βλέπουν φωτεινότερο, ενώ εμείς εδώ μόνο σκοτάδι αντικρύζουμε... <br /><br />Σε όλο αυτό το κλίμα, οι ελληνικές τράπεζες άρχισαν να "σκάνε". Αν και κερδοφόρες, προστατευμένες από εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου, εντούτοις όχι μόνο δεν συμμετέχουν σε μια πολιτική ενάντια στο πρόβλημα, αλλά αντίθετα είναι συστρατευμένες στο να το οξύνουν. <br /><br />Ξαφνικά μας δέρνει η εσωστρέφεια, " να τους κοροϊδέψουμε γιατί κι αυτοί μας εξαπάτησαν", "να τους κλέψουμε", να "επαναδιαπραγματευτούμε= να τους ρίξουμε", κοκ. "Έξω από την ΕΕ", "επιστροφή στη δραχμή", φωνάζουν οι περισσότεροι αγνοώντας τις συνέπειες. Για παράδειγμα η επιστροφή στη νέα δραχμή (νδ) θα έκανε τον μισθό των 1000€ να πέσει ακαριαία στα 400€. Γιατί η νδ θα διολισθαίνει όπως κάποτε τα νομίσματα του ανατολικού μπλοκ. Τα προϊόντα όμως θα ακριβαίνουν "κλειδωμένα" στο ευρώ (γιατί δεν παράγουμε τίποτε, τα εισάγουμε κυρίως).<br /><br />Χώρια που "αν τους ρίξουμε" πως θα ζητιανέψουμε δανεικά μετά από αυτούς? Είναι έτοιμο το 1000.000 των ΔΥ και επίσης άλλο ένα 500.000 ανθρώπων που ζουν από το δημόσιο να βιώσουν 0€ μισθό / μήνα για 6μήνες τουλάχιστον? Έναν χρόνο χωρίς εισόδημα? και δεν είναι κινδυνολογία αυτό...&nbsp; Η Αργεντινή που έκανε το ίδιο της πήρε 20 χρόνια να πάρει δάνεια...&nbsp; Γιατί ο κλονισμός της αξιοπιστίας (credibility) είναι σημαντικότερος της απώλειας κερδών στην παγκόσμια credit economy που ζούμε. <br /><br />Τι μέλλει γενέσθαι? Ιδέες και λύσεις υπάρχουν διάσπαρτες, δεν θα τις βρείτε στα κανάλια ούτε σε εφημερίδες. Πολλές καλές έχω βρει εδώ: <a href="http://techiechan.com/?p=1145">techie-chan</a><br /><br />Το βέβαιο είναι πως ολοένα θα μπαίνουμε σε ένα ζοφερότερο μέλλον, ως λαός και ως χώρα, διαιρεμμένοι μεταξύ μας κυνηγώντας μάγισσες. Ακόμη και η βάση του κοινωνικού μας ιστού, η οικογένεια,&nbsp; θα σπάσει ανεπανόρθωτα, μεσούσης της κρίσης. Κανείς δεν θα μπορεί να βοηθήσει ούτε να αποτρέψει την καταστροφή του δικού του αγαπημένου ανθρώπου. Εκλεκτικές φιλίες, συγκένειες αίματος, σχέδια, όλα θα τα εξανεμίσει ο αεμοστρόβιλος των κανονιών, που θα προκαλέσουν οι τράπεζες. Που ετοιμάζονται και για "προσωποκρατήσεις" δλδ φυλακίσεις ανθρώπων "που ζουν ανάμεσά μας". Κάποιοι φοβούνται απώλεια συνόρων: Τους καθησυχάζω, λέγοντας ότι οι γείτονές μας δεν είναι τόσο ηλίθιοι να μας συσπειρώσουν απεμπολώντας την όποια ανάπτυξη και ανοδική πορεία έχουν αυτή τη στιγμή. Μόνοι μας θα φαγωθούμε, καθώς όλος αυτός ο όζων βούρκος (μαφία, διαπλοκή, νταβατζήδες, καρτέλ) θα μας πνίξει σιγά, σιγά κάνοντας τη ζωή μας κόλαση... </div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-ozbBV6QwmcU/ThCQUCjquII/AAAAAAAAAYk/7jx5kSUSM70/s1600/hamlet96b.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="220" src="http://2.bp.blogspot.com/-ozbBV6QwmcU/ThCQUCjquII/AAAAAAAAAYk/7jx5kSUSM70/s320/hamlet96b.jpg" width="320" /></a></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> <br />Μόνη μου ελπίδα, το κίνημα των πλατειών: Το έζησα, είδα την αλληλεγγύη, μακριά από τις έωλες κομματικές ταμπέλες, μακριά από τις διαιρετικές ψυχαναγκαστικές στρεβλώσεις μας που αποκαλούμε "ελληνική πολιτική", εκείνοι εκεί ζουν αλληλέγγυα, μονιασμένα και οργανωμένα. Να το ξεκαθαρίσω: Δεν ελπίζω στο κίνημα αυτό να σώσει τη χώρα. Μπορεί όμως να επιβάλει μιαν αξιοπρεπή φτώχια η οποία να γενικευθεί και σαν μαμμή να γεννήσει κάτι...&nbsp; τότε ο δρόμος προς την σωτηρία μας θα είναι δυνατός... ουχί εύκολος, πλην δυνατός... </div> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-CtuPJVO2zdw/ThCRPN_W6PI/AAAAAAAAAYo/MaoPWceA8Zk/s1600/aganaktismenoi-syntagma.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="215" src="http://4.bp.blogspot.com/-CtuPJVO2zdw/ThCRPN_W6PI/AAAAAAAAAYo/MaoPWceA8Zk/s320/aganaktismenoi-syntagma.jpg" width="320" /></a></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-3449222200960781114?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-60855758655127053192011-05-29T01:30:00.000-07:002011-05-29T01:34:01.653-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/sJmPzuRClPQ/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/sJmPzuRClPQ&fs=1&source=uds" /> <param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /> <embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/sJmPzuRClPQ&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div> <br /> <br /> Το Βίντεο το είχα δει εμβαπτισμένο πριν λίγο καιρό σε <a href="http://agrampeli.blogspot.com/2011/03/last-sunset-of-20th-century.html">αυτό το μπλογκ</a>.<br /> Δεν έκανα τότε κάποια αποκωδικοποίηση τότε... <br /> <br /> Σήμερα όμως με όλα αυτά που συμβαίνουν και στον καμβά της ψυχής των ανθρώπων γύρω μας μόνο το λευκό δεν βρίσκεις, σήμερα μου ήρθε έντονα στο νου εκείνο το βίντεο, του Millennium. <br /> <br /> Υπέβαλα τον εαυτό μου να ξαναγυρίσει πίσω σε κείνες τις μέρες, έτσι σαν ένα είδος ψυχογραφικής αυθυποβολής, να θυμηθώ πως είμασταν. Ήμουν ακριβώς 31 χρονών τότε και δούλευα σε μια μεγάλη πολυεθνική εταιρία με καλές προοπτικές. Η ανεργία στην Ελλάδα ήταν σε χαμηλότατα επίπεδα, μέσω των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και επιδοτήσεων αλλά και του λεγόμενου "εκσυγχρονισμού". Πολλοί από εμάς τότε ήμασταν τόσο αισιόδοξοι που βγαίναμε στο ελεύθερο επάγγελμα με όνειρα και θετικές μόνο σκέψεις.<br /> <br /> Η χώρα&nbsp; μας προετοιμαζόταν για τους ΑΘήνα2004 τότε και παντού υπήρχε ένα κλίμα ευθυμίας. Κοιτάζοντας το μέλλον προς τα μπρος τότε βλέπαμε μόνο φως. Το μόνο που μας ανησυχούσε κάπως ήταν αν είμαστε αρκετά ικανοί να δρέψουμε, να δαμάσουμε όλον αυτόν τον ούριο άνεμο που φυσούσε τότε στην Ελλάδα... Η Αθήνα φορούσε τα καλά της σιγά, σιγά για να γίνει η "Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων". Ανακαινίζονταν κτήρια, νεοκλασσικά στριμωγμένα στο μπετόν, αλλά και αυτό το μπετόν, ξαναβαφόταν. <br /> <br /> Το βίντεο καθεαυτό αντικατοπτρίζει με τον καλύτερο τρόπο τη διάχυτη αισιοδοξία μας τότε... Δύει ο 20ος αιώνας και εμείς είμαστε έτοιμοι να ξεχάσουμε τα παλιά προς ένα νέο ξεκίνημα, προς έναν νέο δρόμο που θα απαιτούσε δουλειά φυσικά αλλά με καλύτερους όρους από το παρελθόν. Αποχαιρετούμε λοιπόν τότε τον 20ο αιώνα χωρίς να έχουμε ιδέα το τι μέλει γεννέσθαι στο άμεσο κοντινό τότε μέλλον... Σκορπάμε τα χρήματά μας σε παραφερνάλια, χωρίς να υποψιαζόμαστε καν τι θα μας συμβεί σε 10 χρόνια από τώρα, το 2010... Σε κανέναν, ακόμη και στον πιο απαισιόδοξο, ούτε κατά διάνοια δεν υπήρχε στο μυαλό μας αυτό που θα μας συμβεί... <br /> <br /> ...αλλά ακόμη είναι 31-12-1999, είναι όμορφα, δύει ο ήλιος, έχουμε φορέσει τα καλά μας και θα ξημερώσουν αναμφισβήτητα καλύτερες ημέρες... <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-6085575865512705319?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-33844267474481914362011-05-06T10:25:00.000-07:002011-05-06T10:27:14.813-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-kn76gYDu9ts/TcQtlyl44zI/AAAAAAAAAYc/udh91zAVXcM/s1600/ThanVeggos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="256" src="http://2.bp.blogspot.com/-kn76gYDu9ts/TcQtlyl44zI/AAAAAAAAAYc/udh91zAVXcM/s320/ThanVeggos.jpg" width="320" /></a></div> Με τα χρόνια, κατάλαβα πως στις παρέες μας στην Ελλάδα (αλλά και αλλού) η φράση "καλό παιδί"&nbsp; ή "καλός άνθρωπος" είχε αμφίσημη σημασία... Υποδήλωνε κάποιον στην παρέα που δεν ήταν επιθετικός, ανταγωνιστικός ή προσβλητικός, προβαλλοντας στον όποιον εγωισμό του κάπως αδρά χαρακτηριστικά. Οι υπόλοιποι ήμασταν πάντοτε λίγο απ' όλα... επιθετικοί ενίοτε, ανταγωνιστικοί άλλοτε, κοιτάζοντας τον εαυτούλη μας και μόνο κάποιες φορές, ή και υποχωρώντας κάποιες άλλες όχι ενδεχομένως από καλοσύνη ή πραότητα όσο από το φόβο της ήττας... <br /> <br /> Στον ανταγωνιστικό σημερινό κόσμο ενδεχομένως η φράση "καλό παιδί" να έχει ενίοτε και αρνητική σημασία, έτσι όπως στριμωχτήκαμε ανάμεσα στα διογκωμένα ΕΓΩ μας...<br /> <br /> Αποδομώντας λοιπόν τη φράση "καλέ μου άνθρωπε" που ήταν σήμα κατατεθέν ενός από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς ηθοποιούς αυτού του τόπου, του Θανάση Βέγγου που έφυγε πρόσφατα, προσπάθησα να δω πέρα από τα στημμένα γκαγκ και τις υπερβολές που εν είδη χιούμορ εισέβαλαν συχνά εν αφθονία στις ταινίες του... Αναπόδραστα λοιπόν προσπάθησα να σκεφτώ τι ήταν αυτό που με τραβούσε στις ταινίες του, ακόμη και εκείνες που δεν ήταν από τις λεγόμενες "ποιοτικές" ή εμπορικές. Τι ήταν εκείνο που εισέβαλε μέσα μου σαν αίσθηση και κατακαθόταν ως εναπομείνασα επίγευση? <br /> <br /> <br /> Για μένα συμβόλιζε πάντοτε το απενοχοποιημένο ΕΓΩ μας, που μπορεί άνετα να είναι ο χαμένος και να στραπατσαριστεί μακριά από τους σκληρούς κοινωνικούς ανταγωνισμούς, που δεν είναι ντροπή να χάσει σε ένα φλερτ, να πιαστεί κορόϊδο ή απλά να πατήσει μια πεταμένη στο δρόμο μπανανόφλουδα... Δυστυχώς ο Θανάσης ήταν μόνος... ακόμη και στις ταινίες του... Τριγύρω όλοι οι άλλοι εμείς, ο κουτοπόνηρος περίγυρος... Με τη στάση του και την αύρα του στις ταινίες του, έδωσε μιαν άλλη στάση ζωής και συνεκδοχικά έναν δρόμο πιο ανθρώπινο, λιγότερο ανταγωνιστικό και έναν χαρακτήρα περισσότερο προσηνή προς τους αλλότριους…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-3384426747448191436?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-23144799330934088342011-04-30T10:51:00.000-07:002011-05-01T03:28:14.803-07:00<br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-fYZ90cG6SdI/TbxFCQXOJ0I/AAAAAAAAAYU/KukkKu2Tl1Q/s1600/%25CE%25B5%25CE%25B3%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2588%25CE%25B71.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-N-mWsSJn7Bw/TbxFCuMnK8I/AAAAAAAAAYY/0GtHIhpt_JI/s1600/%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25AC%25CF%2583%25CE%25B9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-N-mWsSJn7Bw/TbxFCuMnK8I/AAAAAAAAAYY/0GtHIhpt_JI/s320/%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25AC%25CF%2583%25CE%25B9.jpg" width="248" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-0ir3Yi0SmYo/TbxFBqTSJdI/AAAAAAAAAYQ/Qh5UvxLGEeU/s1600/keria.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> τούτες τις μέρες χρωστούσα μιαν επίσκεψη... τη λογάριαζα από πολύ παλιά, πριν φύγω για έξω... <br /> <br /> στο σπίτι του φονιά... Πήρα τη μεγάλη απόφαση την εβδομάδα της διακαινησίμου, ίσως ένας διττός συμβολισμός, αφού μάλλον ήμουν φίλος του θύματος, ενώ τον υπαίτιο τον γνώριζα ελάχιστα και εξ όψεως μόνο... Ας είναι, την οικογένειά του όμως τη γνώριζα καλά... Κι έτσι αποφάσισα να κάνω μιαν επίσκεψη στους οικείους του, καθώς αυτός εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης. <br /> <br /> Αφρόντιστη, ίσως για να μην μπαίνει στο μάτι των περαστικών, η μονοκατοικία με τους άλλοτε ωραιότερους κήπους έδινε την εντύπωση εγκαταλειμένου χέρσου σπιτιού ξενητεμένων... <br /> <br /> Δρασκέλισα την εξώθυρα με τους πέτρινους θυρρεούς της οικογένειας... με περίμεναν με κάποια ανακούφιση οι γονείς, γερασμένοι πρόωρα... Το δώρο μου συμβολικό, μα άφθαρτο... πέρασα στο καθιστικό που είχε αρκετό καιρό να δεχτεί επισκέπτες... <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-fYZ90cG6SdI/TbxFCQXOJ0I/AAAAAAAAAYU/KukkKu2Tl1Q/s1600/%25CE%25B5%25CE%25B3%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2588%25CE%25B71.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-fYZ90cG6SdI/TbxFCQXOJ0I/AAAAAAAAAYU/KukkKu2Tl1Q/s320/%25CE%25B5%25CE%25B3%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2588%25CE%25B71.JPG" width="320" /></a></div> <br /> Στα παράθυρα υπήρχαν κουρτίνες βαριές να δίνουν την εντύπωση σκοταδιού, ενώ τα παντζούρια έτριξαν καθώς τα άνοιξαν διστακτικά, σημάδι πως δεν άνοιγαν τακτικά... <br /> <br /> Ήρθε ο αδελφός του φονιά... έτσι τον προσφωνούσαν στη μικρή πολιτεία... Κάποτε εξωστρεφής κοινωνικός και όμορφος νέος, έδινε το σημερινό του παρουσιαστικό την εντύπωση πως αυτός είχε μεγαλώσει στους κόλπους κάποιας ευαγγελικής αδελφότητας με αυστηρά συντηρητικούς κανόνες στη συμπεριφορά και την εμφάνιση... <br /> <br /> Έτσι σκόρπια έφερα στη συζήτηση γεγονότα που είχαν συμβεί προ του μοιραίου, ίσως για να υπάρχει καποιο θέμα, ενώ στις απορίες μου για κοινούς γνωστούς έδειξαν να μην γνωρίζουν σπουδαία νέα... <br /> <br /> Φυσικά στην ερώτησή μου για τον πρωτότοκο υιό τους, απάντηση δεν πήρα... ένα νεύμα μόνο... με μια πικρή επίγευση στα χείλη τους που εκπέφρασαν την ευχή "ας τον έχει ο Θεός κατά την κρίση του...". <br /> <br /> Χαμόγελο δεν πήρα ως ανταπόδωση κάποιου τυπικού δικού μου, από μέρους τους... μόνο πετρωμένα πρόσωπα... Βουβή ατμόσφαιρα σαν να πενθούσαν για χρόνια κάποιον και να μην μπορούσαν εύκολα να το ξεπεράσουν... <br /> <br /> έφυγα χαζεύοντας το άσβεστο καντήλι στο εικονοστάσιο, το μόνο στην οικία που ήταν εμφανώς φροντισμένο και περιποιημένο... <br /> <br /> Δεν περπάτησα πολύ... οι ανθισμένες πασχαλιές και οι φουντωμένες γαζίες έκρυβαν το σπίτι καθώς έριξα ένα τελευταίο βλέμμα. Πήγα στην πέτρινη εκκλησία όπου το σήμαντρο υπενθύμιζε την επαύριο της ζωοδόχου πηγής... Ότι με είχαν παρακαλέσει από το σπίτι προηγουμένως να ανάψω την λαμπάδα του, όπερ και έπραξα, με την έκπληξη καθώς δίπλα μου είχε ανάψει ο υπέργηρος πατέρας του θύματος μιαν άλλη λαμπάδα... Δεν ξέρω αν οι ευχές των δυό γονιών συναντιόντουσαν κάπου... ξέρω ότι το φως έκαιγε ίδια και είχε το ίδιο τρεμόπαισμα... <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-0ir3Yi0SmYo/TbxFBqTSJdI/AAAAAAAAAYQ/Qh5UvxLGEeU/s1600/keria.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://4.bp.blogspot.com/-0ir3Yi0SmYo/TbxFBqTSJdI/AAAAAAAAAYQ/Qh5UvxLGEeU/s320/keria.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-2314479933093408834?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-22973443290811753152011-03-27T05:28:00.000-07:002011-03-28T12:56:57.296-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-stF_tgqZ5Cc/TY8swCJ-0yI/AAAAAAAAAXc/mJVCXofEOXo/s1600/japan.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="227" src="http://1.bp.blogspot.com/-stF_tgqZ5Cc/TY8swCJ-0yI/AAAAAAAAAXc/mJVCXofEOXo/s320/japan.gif" width="320" /></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-kANRE70Gj5k/TY8swjA4ZMI/AAAAAAAAAXg/u-OIii1WTk8/s1600/suwamaru1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> &nbsp;18 Σεπτεμβρίου 1922, Σμύρνη. Μια πόλη από τις πλέον ευρωπαϊκές της Ανατολικής Μεσογείου ζει τις τελευταίες ημέρες ελευθερίας της (δυτικής ελευθερίας) προτού παραδοθεί στην πυρά μαζί με τους κατοίκους της και ξαναγνωρίσει την οθωμανική βαρβαρότητα με ότι αυτό συνεπάγεται... <br /> Οι κάτοικοί της "συνωστισμένοι" στις προκυμαίες το ελάχιστο που αισθάνονται είναι αυτός ο συνωστισμός. Μαστίζονται κυρίως από την πείνα (αφού οι περισσότεροι δεν έχουν φάει τίποτε για πολλές ημέρες-όσες διήρκεσε το ταξίδι τους από την ενδοχώρα), την δίψα (που τους θερίζει κατά δεκάδες στον εκεί συνωστισμό τους) και τον καυτό ήλιο που επιτείνει την τελευταία. Περιουσίες, πολύτιμα κοσμήματα, καθαρός χρυσός αλλάζουν χέρια σε αστραπιαίο χρόνο κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί ή για μια κούπα νερό... γύρω στο 1.500.000 κόσμος είναι "συνωστισμένος" στα μικρασιατικά παράλια εκ των οποίων οι περισσότεροι στις ακτές της Σμύρνης καθώς ειχαν έρθει εκεί για ασφάλεια...<br /> <br /> Τα Ελληνικά πλοία έχουν εξαφανιστεί φυγαδεύοντας όπως όπως τους ένστολους και τους πολύ πλούσιους. Υπάρχουν μόνο συμμαχικά δυτικά, Αγγλικά Γαλλικά Αμερικανικά Ιταλικά και αρκετά εμπορικά καθώς το λιμάνι της Σμύρνης ήταν από τα κεντρικότερα. Τα περισσότερα πλοία έχουν τραβηχτεί στα ανοικτά ενώ απόσταση ασφαλείας τηρούν τα πολεμικά των δυτικών στόλων. Όλα μαζί θα μπορούσαν να φυγαδεύσουν χωρίς κόπο, απειλή ή κίνδυνο τους άμαχους. Δεν το κάνουν. Επιδεικτικά ξαναπετούν στη θάλασσα τους εξαντλημένους που απελπισμένοι κολυμπούν στα βρώμικα νερά και προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στα πλοία ή τις λέμβους. Στην προκυμαία υπάρχουν κάποια πολεμικά Γαλλικά και Ιταλικά που φυγαδεύουν μόνο τους δικούς τους υπηκόους. Οι κανονισμοί είναι αυστηροί και το Αγγλικό πολεμικό ναυτικό επιτηρεί το εμπάργκο στην προκυμαία. Κανείς να μην πλησιάσει... Ο Τούρκικος στρατός επίσης επιτηρεί την προκυμαία. Ακόμη κι ο ίδιος ο Κεμάλ είχε περάσει με αυτοκίνητο και είχε δει τον συνωστισμό... Διάφοροι τυχάρπαστοι άτακτοι επιδίδονται σε πλιάτσικο ακόμη και συλήψεις υπόπτων, τους οποίους "γδύνουν" πίσω από τις αποθήκες. Η προγιαγιά μου είχε ακούσει χαρακτηριστικά τις φωνές τους καθώς στη συνέχεια τους "περιποιούνταν". <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-kANRE70Gj5k/TY8swjA4ZMI/AAAAAAAAAXg/u-OIii1WTk8/s1600/suwamaru1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/-kANRE70Gj5k/TY8swjA4ZMI/AAAAAAAAAXg/u-OIii1WTk8/s320/suwamaru1.jpg" width="320" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-CT03Is6rxuY/TY8sw-nMsAI/AAAAAAAAAXk/4SVCJL7MoMg/s1600/fushimimaru.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <br /> <br /> Η Ιαπωνία στον Α παγκόσμιο πόλεμο είναι μια χώρα αγκυλωμένη στις παραδόσεις και στα έθιμα του 19ου αιώνα. Μόλις έχει κάνει κάποια δειλά βήματα εκσυγχρονισμού, αλλά είναι ακόμη ήκιστα. Ένεκα εμπορικών σχέσεων με τη Δύση κάποια πλοία της εξυπηρετούν το διεθνές της εμπόριο από την Αμερική, Ευρώπη, ανατολική Μεσόγειο, Σουέζ και πίσω στη Γιοκοχάμα το μεγάλο διεθνές λιμάνι της. Ότι έχει τελειώσει έναν πόλεμο με την Τσαρική Ρωσία για τον έλεγχο των Σαχαλίνων νήσων και τώρα βρίσκεται σε τροχιά προσέγγισης με την επαναστατική Ρωσία. Απόρροια αυτού είναι η φιλο-Τουρκική επίσημη πολιτική της την περίοδο εκείνη. <br /> <br /> Για έναν μέσο Ιάπωνα αξιωματούχο της εποχής εκείνης η προσωπική του ζωή δεν έχει σημαντική αξία. Κυρίως ενδιαφέρει ο δρόμος της τιμής που ακολουθεί και συνεπάγεται συνέπεια μέχρι θανάτου στις υποχρεώσεις έναντι στους άρχοντες και στον Αυτοκράτορα. Το να παραβεί ένας Ιάπωνας κανόνες την περίοδο εκείνη είναι ότι πιο απίθανο.&nbsp; <br /> <br /> Εντούτοις κόντρα στις επιταγές της τιμής, κόντρα στις απειλές της Δύσης και του Αγγλικού Ναυτικού και κυρίως κόντρα στον Τουρκικό στρατό, είναι ο καπετάνιος του ιαπωνικού εμπορικού πλοίου, που βρίσκεται αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Σμύρνης, που μόνο αυτός πετάει στη θάλασσα το πανάκριβο εμπόρευμα. Στη συνέχεια διατάζει και προσεγγίζουν την προκυμαία. Είναι το πρώτο πλοίο που παραλαμβάνει πρόσφυγες από την προκυμαία χωρίς χαρτιά... Κατά τις περιγραφές της εποχής παρέλαβε όσους χωρούσε... <br /> <br /> Μετά το παράδειγμά του κι ένα Ιαπωνικό πολεμικό πλοίο έστειλε λέμβους και διέσωσε πρόσφυγες. Το βεβαιώνουν διασωθέντες... <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-CT03Is6rxuY/TY8sw-nMsAI/AAAAAAAAAXk/4SVCJL7MoMg/s1600/fushimimaru.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="202" src="http://2.bp.blogspot.com/-CT03Is6rxuY/TY8sw-nMsAI/AAAAAAAAAXk/4SVCJL7MoMg/s320/fushimimaru.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <br /> Όλη η υπόλοιπη επιχείρηση και μεταστροφή της στάσης της Δύσης συνέβη αργότερα. Ίσως να ένιωσαν και τύψεις καθώς οι Ανατολικοί Ιάπωνες τους ξεπέρασαν σε ανθρωπισμό, ενώ αυτοί διακύρησσαν στη Δύση τη σκληρότητά τους. Τα ιαπωνικά πληρώματα προέβησαν σε αυτές τις ενέργειες αυτοβούλως χωρίς να λογαριάσουν κανέναν. Ούτε τα πολεμικά σκάφη ούτε ο Τουρκικός στρατός τόλμησε να πειράξει αυτούς τους σκληροτράχηλους ναυτικούς που είχαν τη φήμη περισσότερο των πολεμιστών παρά απλών ναυτικών... <br /> <br /> Τα υπόλοιπα, τη μεταστροφή της Δύσης και την διάσωση τελικά μέρους των προσφύγων (γιατί πολλοί βρήκαν εκεί τραγικό θάνατο από το "συνωστισμό" με μαχαίρια των Τσετών) τα έχει καταγράψει η Ιστορία... Εκείνους που δεν έχει διασώσει και καταγράψει είναι τα ονόματα των πλοίων και τους πρωταγωνιστές από τα ιαπωνικά πληρώματα που πρώτοι παρήκουσαν τις εντολές και τις εμπορικές υποχρεώσεις τους και προτίμησαν να σώσουν ζωές αθώων. Ένα παράπτωμα που για το λαό εκείνον τιμωρούταν με παραδειγματικό θάνατο... <br /> <br /> Ίσως για αυτούς τους λόγους δεν καταγράφηκαν από τους ίδιους τα περιστατικά. Για τους δυτικούς ήταν δύσκολο να διαβάσουν ιαπωνικά ονόματα στα πλοία. Ενώ τα συμβάντα αποτελούν κοινή επίσημη μαρτυρία σε όλους όσους παρευρέθησαν τότε στα γεγονότα: Πρόσφυγες, Δυτικούς, Τούρκους. Μετά από έρευνες που έχουν γίνει με πιο χρήσιμη<span style="color: red;"> <a href="http://www.greece.org/main/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=59&amp;Itemid=82">εκείνη του κου Σταυρίδη</a></span>, τα πιο πιθανά ονόματα για τα δύο πλοία ήταν: the Suwa Maru, Altai Maru, Fushimi Maru and Mishima Maru, καθώς είναι τα μόνα που περιλαμβάνονται στα νηολόγια της Μεσογείου τον Σεπτέμβρη του 1922. <br /> <br /> Μου ήρθε αυθόρμητα τούτες τις μέρες η ιστορία με τα ιαπωνικά καράβια στο λιμάνι της Σμύρνης, ιδίως τώρα που ο λαός αυτός δοκιμάζεται σκληρά. Περήφανο θα με έκανε έμπρακτη εκεί ελληνική παρουσία και βοήθεια έστω σαν ανάμνηση αυτής της ζωτικής χείρας βοηθείας που αυτοί οι μακρινοί άγνωστοι είχαν δώσει τότε στους δικούς μας προγόνους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-2297344329081175315?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-32965231962895557722011-03-24T15:28:00.000-07:002011-03-24T15:38:13.596-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh6.googleusercontent.com/-SxBlDNHfj7g/TYvEG4w_L8I/AAAAAAAAAXU/yvwaHUVOamA/s1600/ThessalonikiFilippouTHAM.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh4.googleusercontent.com/-4NQWvgLxBoo/TYvEJYvbcGI/AAAAAAAAAXY/itxIHSYY0ug/s1600/thessaloniki.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="https://lh4.googleusercontent.com/-4NQWvgLxBoo/TYvEJYvbcGI/AAAAAAAAAXY/itxIHSYY0ug/s320/thessaloniki.jpg" width="320" /></a></div> Ο φίλος μπλόγκερ <a href="http://viewfromeximnos.blogspot.com/">Εξύμνος</a>, με ένα <a href="http://viewfromeximnos.blogspot.com/2011/03/blog-post_20.html">ποστ</a> του μου θύμισε μια ξεχωριστή ημέρα που είχε υπάρξει στη ζωή μου... Βάζοντας σήμερα ύστερα από πολλά χρόνια τα περιστατικά σε τάξη και με την αφαιρετική ματιά την ξαναπαραθέτω με την ασφάλεια που παρέχει η απόσταση του χρόνου... Φυσικά οι λεπτομέρειες και τα ονόματα είναι αλλαγμένα...<br /> <br /> Ηλικία 20+ ετών. Ξεκνίνημα πολλά πρωί από τη νότια πελοπόνησσο όπου υπάρχει η ανάγκη για ένα ταξίδι αστραπή στην μαγευτική και μακρινή Ξάνθη. Δεν είναι ειδυλλιακοί οι ελληνικοί δρόμοι τότε όπως σήμερα. Τα αυτοκίνητα καρότσες σκέτες... Η διαδρομή από Τρίπολη προς Αθήνα περνάει από τον διαβόητο Κωλοσούρτη, Μύλους Άργος κλπ, τέλη Σεπτεμβρίου.&nbsp; Στην μαγευτική Αρκαδία όπου πάντα βρέχει ο κακός όλο στροφές δρόμος παίρνει την ανωφέρεια αμέσως μετά το χωριό Στενό. Πριν το "πολυβολείο" ένας αυχένας στενός, ένα αυτοκίνητο φράζει το δρόμο με αλάρμ, ενώ βρέχει. Σταματούμε (δεν είμαι μόνος, συνοδεύομαι από άλλους δύο επιβάτες). Βγαίνουμε. Το αυτοκίνητο που έφραζε το δρόμο ξεκινάει και φεύγει μόλις εμείς σταματάμε. Από το απέναντι ρεύμα έχει σταματήσει ένα φορτηγό. Δεξιά σε έναν γκρεμό 40 μέτρων χάσκει ανάποδα στην αρχή στηριζόμενο από έναν κορμό δέντρου ένα ημιφορτηγάκι τύπου βαν κλειστό. Είναι μέσα επιβάτες κάποιας ηλικίας γύρω στα 60+. Κανείς δεν σταματάει, έτσι δυό απο εμάς μαζί με τον οδηγό του φορτηγού κατεβαίνουμε γύρω στα 4 μέτρα κάτω και πλησιάζουμε... Οι άνθρωποι μέσα ακίνητοι. Πηγαίνω σαν αδαής από την κάτω πλευρά, γιατί είναι κάπως πιο βολικό να βγάλουμε επιβάτες. Ευτυχώς ο έμπειρος οδηγός του φορτηγού μου φωνάζει να το κάνουμε από πάνω γιατί είναι επικίνδυνο... Τον ακούω, σπάμε το τζάμι και τους βγάζουμε έξω ματωμένους... Μπαίνω μέχρι τη μέση μέσα στην αναποδογυρισμένη καμπίνα και τραβώ τη γυναίκα με δύναμη. Ξαφνικά ο κορμός που στηρίζει το όχημα σπάζει και παρασύρει το όχημα στον βαθύ απόκρημνο γκρεμό... παρά τρίχα, αλλά είμαστε όλοι σώοι. Τους ανεβάζουμε σιγά σιγά επάνω. Επάνω υπάρχουν περίεργοι από άλλα οχήματα που δεν πλησιάζουν, φρενάρουν όμως κι έτσι όπως έχει γλίτσα ο δρόμος συγκρούονται δυό τρία οχήματα και οι οδηγοί τους νευρικά έρχονται στα χέρια, αντί να βοηθήσουν. Στο δικό μας όχημα που είναι μικρό, δεν χωράνε, έτσι τους φορτώνουμε στο φορτηγό που έτσι κι αλλιώς κατευθύνεται προς την Τρίπολη. Φωνάζω απειλητικά σε αυτούς που σπρώχνονται να πάρουν τα οχήματά τους, να ελευθερώσουν το δρόμο και να εξαφανιστούν... Ως δια μαγείας διαλύονται σιωπηλοί, κι έτσι κατορθώνουμε να φύγουμε. Δίνω στοιχεία διεύθυνση στον οδηγό του φορτηγού για την Αστυνομία. <br /> <br /> Η Αθήνα σε αντίθεση με την Τρίπολη έχει μια γλυκιά όψιμη καλοκαιρινή ζέστη, σχεδόν καύσωνα. Υπάρχει ανάγκη να βοηθήσουμε σε μετακόμιση φίλων. Μετά από 5 ώρες οδήγηση ρίχνουμε και δυό ώρες μετακόμιση. Χωρίς καν σχεδόν να πλυθούμε πίνουμε έναν βιαστικό καφέ&nbsp; και συνεχιζουμε... Στάση Λεβέντη Καμμένα Βούρλα. Μετά Τέμπη και δεύτερη στάση στην Αγία Παρασκευή για δροσιά και ξεκούραση... <br /> <br /> Όταν μαζεύαμε τους τραυματίες από τον αυχένα, στη Θεσσαλονίκη ο Μιχάλης ξεκλείδωνε τη μηχανή του για να πάει στο πανεπιστήμιο. Θα έκανε κάποιες δουλειές και μετά θα έπαιρνε την Άννα για να πάνε για κάποιο μπάνιο στον προχωρημένο για Σεπτέμβρη και Θεσσαλονίκη μίνι καύσωνα. Τους άρεσαν ιδιαίτερα αυτά τα τελευταία μπάνια πριν το χειμώνα...Η ώρα είναι 10:00. Δαιμόνιος επιστήμονας ο Μιχάλης πάει καλά τώρα πλέον μετά από πολύ κούραση, οι κόποι του έχουν αρχίσει κάπως να αναγνωρίζονται στο εξωτερικό, και στην Ελλάδα τυγχάνει μιας κάποιας αναγκαστικής αναγνώρισης από τους συναδέλφους του. Έτσι τα πράγματα για αυτόν είναι κατά τί λιγότερο από&nbsp; υπερβολικά αγχώδη. Όμορφος νέος 30+ ετών τότε... τη διαδρομή την έχει κάνει χιλιάδες φορές... Τα αυτοκίνητα δεν ήταν τόσα πολλά τότε, έτσι η μηχανή του μια Yamaha XT 600 beneton, την οποία είχε αγοράσει μεταχειρισμένη σε τιμή ευκαιρίας, είχε αρκετές ευκαιρίες να δείξει την έκρηξη και τον δυναμισμό της. Η διαδρομή στάνταρ. Από τα "κυβέλεια" (την οδό Κυβέλης) ανεβαίνει στην Κωνσταντινουπόλεως,&nbsp; λεωφόρο Στρατού, Αγγελάκη,&nbsp; Αριστοτέλειο... Εκείνο το πρωί δεν είχε τόση κίνηση. Έτσι έφτασε σχετικά εύκολα στη Λεωφόρο Στρατού και μάλιστα έβαλε και 5η ξεψυχισμένη. Ξαφνικά βλέπει ένα πήξιμο, ασυναίσθητα βάζει 4η ξερή και νευρικά πιάνει τη μανέτα και καρφώνει την 3η για να προσπεράσει γρήγορα... Στη συνέχεια το μάτι του καρφώνεται σε μια παγωμένη στο χρόνο εικόνα... Παράξενο του φαίνεται... Δακρυσμένος καθώς ήταν κάνει μια κίνηση να σκουπιστεί... η εικόνα δεν καθαρίζει... Ξαφνικά σκοτεινιάζει και οι ήχοι γύρω του αρχίζουν να μειώνονται σαν κασετόφωνο που το έβγαλε κάποιος από την πρίζα. Πανέξυπνος καθώς είναι κάνει μια τελευταία φευγαλαία σκέψη... σε λίγο δεν θα υπάρχει πια... και ήθελε τόσα πολλά να κάνει... Κυρίως για την Άννα... <br /> <br /> Στον απέναντι δρόμο ένας ηλικιωμένος άντρας κτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο... Το αυτοκίνητό του φράζει το δρόμο. Μια κυρία μάλλον η σύζυγός του κλαίει... "Αχ Θεέ μου κάνε τον άνθρωπο να ζήσει!!!" ικετεύει με λυγμούς... Προ λίγα δευτερόλεπτα, ο σύζυγός της ήταν μποτιλιαρισμένος στη λεωφόρο Στρατού... Είδε κάτι σαν κίνηση μπροστά του... Του ήρθε φευγαλαία ιδέα να στρίψει πιο παραλιακά, τέτοια ώρα τότε είχε λιγότερο πήξιμο... Νευρικά στρίβει αριστερά το τιμόνι καθώς κοιτάζει απέναντι και δεν ερχόταν κάποιος γκαζωτός... Ο ήλιος εμπόδισε τους καθρέπτες του να ανακλάσουν την εικόνα του Μιχάλη που προσπερνούσε... όλα ήταν βιαστικές σκέψεις της στιγμής... Βιαστικές σκέψεις που συναντήθηκαν... <br /> <br /> Το αμάξι μας είχε ανάψει μετά τις ευθείες της Κατερίνης που τότε ότι είχαν παραδοθεί... Φυσικά πεινάμε τρομερά καθώς δεν φάγαμε τίποτε στην Αθήνα. Δεν υπήρχαν τα κινητά και όλοι αγνοούμε το τι έχει συμβεί... Ό ήλιος έχει αρχίσει να χαμηλώνει και είναι σχεδόν νύχτα όταν φθάνουμε στην Θεσσαλονίκη... Τα φέρνει η τύχη καμιά φορά, αλλά με ζώνουν τα φίδια καθώς σταματάω στο γνωστό καφενείο-στέκι να ειδοποιήσω συγκενείς και γνωστούς για το βιαστικό πέρασμά μας. Θα τους δούμε αναλυτικά στο γυρισμό... Μόνο ένας μακρινός γνωστός σκυθρωπός, σχεδόν αμίλητος με πλησιάζει... Το χνώτο του βρωμάει αλκοόλ. Μας στέλνει τα χαμπέρια... Όπως είμαστε παρκάρουμε στα "κυβέλεια" για να παρασταθούμε στο σπίτι και στον δικό μας άνθρωπο... Αρχίζει να αχνοφέγγει μόλις στεγνωμένοι τελείως ξεκινάμε να ολοκληρώσουμε την υποχρέωση και μετά να γυρίσουμε για την κηδεία... <br /> <br /> Ο ήλιος είναι στο κέντρο του ουρανού και στην πλατεία με το ρολόϊ της Ξάνθης τρώμε κάτι βιαστικά στην αρχή του πεζόδρομου... Ευτυχώς η κηδεία είναι αργά το απόγευμα κι έτσι ψιλοπρολαβαίνουμε... Τα φώτα του δρόμου με έχουν ήδη αποκοιμήσει δυό ή τρεις φορές... Στρίβω για να μπούμε μέσα στην Κατερινη... στάση και παρκάρισμα στην κεντρική πλατεία... Γυρίζω στους άλλους να τους πω για να βρούμε που να κοιμηθούμε... και εκεί μόλις κι εμένα με παίνει ο ύπνος... Ο πρωϊνός παγωμένος αέρας μας ξυπνάει σχεδόν ταυτόχρονα... Ο δρόμος για την επιστροφή δεν μας ταιριάζει... Έξοδος στον Πλαταμώνα και βουβό, το πιο βουβό μας μπάνιο...<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh6.googleusercontent.com/-SxBlDNHfj7g/TYvEG4w_L8I/AAAAAAAAAXU/yvwaHUVOamA/s1600/ThessalonikiFilippouTHAM.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://lh6.googleusercontent.com/-SxBlDNHfj7g/TYvEG4w_L8I/AAAAAAAAAXU/yvwaHUVOamA/s320/ThessalonikiFilippouTHAM.jpg" width="320" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-3296523196289555772?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-56331890233855937212011-03-19T12:43:00.000-07:002011-03-19T12:43:00.014-07:00<br /> Προσπαθώ να αφουγκραστώ τις ανάσες των ανθρώπων, τις σκέψεις, τις πνιγμένες φωνές, τα ξεχασμένα απέλπιδα όνειρα...<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh5.googleusercontent.com/-Nvacpay0G3c/TYUGrH-Dg-I/AAAAAAAAAXQ/ao8jtFiJkj0/s1600/crime9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh4.googleusercontent.com/-S5D393zpe9w/TYUGGbu9ToI/AAAAAAAAAXM/7kx5p4jAgKQ/s1600/crime7.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh4.googleusercontent.com/-S5D393zpe9w/TYUGGbu9ToI/AAAAAAAAAXM/7kx5p4jAgKQ/s320/crime7.jpg" width="225" /></a></div> <br />Συχνά στα βήματά μου σκοντάφτω πάνω σε κουφάρια αδιέξοδων ερώτων... προϊόντων μοναχικής νύχτας.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh5.googleusercontent.com/-Nvacpay0G3c/TYUGrH-Dg-I/AAAAAAAAAXQ/ao8jtFiJkj0/s1600/crime9.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="231" src="https://lh5.googleusercontent.com/-Nvacpay0G3c/TYUGrH-Dg-I/AAAAAAAAAXQ/ao8jtFiJkj0/s320/crime9.jpg" width="320" /></a></div> <br /><br />Πάνω ψηλά ο έναστρος ουρανός εξακολουθεί να υπόσχεται όνειρα και φως σε κάθε ψυχή που θα σηκώσει το βλέμμα. <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh4.googleusercontent.com/-KFODUII8bnA/TYUGGLcuXbI/AAAAAAAAAXI/9o3aOMUt-rU/s1600/crime8.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="https://lh4.googleusercontent.com/-KFODUII8bnA/TYUGGLcuXbI/AAAAAAAAAXI/9o3aOMUt-rU/s320/crime8.jpg" width="320" /></a></div> <br /><br />Κάτω, στους σκονισμένους δρόμους της πολιτείας, ο πανηγυρικός βόμβος κυκλοφορίας πνίγει τις φάλτσες κραυγές μας για ζωή, την αγωνία μας να αδράξουμε το χρόνο...<br /> <br /> <a href="https://lh4.googleusercontent.com/-RAqEQ__iRLA/TYUE6ITSUmI/AAAAAAAAAW0/bW3MtQkK6QU/s1600/crime5.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br />Στο σταχτί των πολυκατοικιών ξεθωριάζουν γρήγορα τα παλιά συνθήματα για να ξαναγραφούν νέα πίσω από ανορθόγραφα γκράφιτι, που συναγωνίζονται σε ματαιοδοξία τις άθλιες λουσάτες ρεκλάμες που διαφημίζουν ψεύτικα χαμόγελα... <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh4.googleusercontent.com/-1dW4I-7OMSs/TYUE6t-0ULI/AAAAAAAAAW4/WR7x4Bebxag/s1600/crime4.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://lh4.googleusercontent.com/-1dW4I-7OMSs/TYUE6t-0ULI/AAAAAAAAAW4/WR7x4Bebxag/s320/crime4.jpg" width="320" /></a></div> <br />Τι ομορφαίνει και τι ασχημαίνει δεν μπορώ εύκολα πλέον να το βρω... Τι είναι σκουριά και τι πατίνα... Τι θρήνος, κραυγή και τι ξέσπασμα... Τι θυμός και τι επιθανάτιος ρόγχος...<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh6.googleusercontent.com/-grjPYRzEb9U/TYUE7f7Th9I/AAAAAAAAAXA/NEvztnuxQZE/s1600/crime2.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh6.googleusercontent.com/-grjPYRzEb9U/TYUE7f7Th9I/AAAAAAAAAXA/NEvztnuxQZE/s320/crime2.jpg" width="218" /></a></div> <br />Η πολιτεία στα σπασμένα πλακάκια των κατελημμένων πεζοδρομίων, σκοντάφτει σε τραπεζοκαθίσματα, και περιττώματα απάνθρωπων φιλόζωων. Οι διέξοδοι φρακαρισμένες από τζιπ ακίνητα...&nbsp; <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh6.googleusercontent.com/-C8dOfaUwXXM/TYUE7Nwg8SI/AAAAAAAAAW8/ch-AjVoaTso/s1600/crime3.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="https://lh6.googleusercontent.com/-C8dOfaUwXXM/TYUE7Nwg8SI/AAAAAAAAAW8/ch-AjVoaTso/s320/crime3.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <br />Αγρίμια πολίτες, τρέχουν να κρυφτούν απεγνωσμένοι στο σωτήριο μεταλικό κροτάλισμα των καλάσνικοφ που διατρανώνουν τις νέες παραγγελιές νεοκούτσαβων σε έναν παράφωνο εκκωφαντικό σκοπό...<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh5.googleusercontent.com/-_K6y5RcwVWA/TYUE7xWYN9I/AAAAAAAAAXE/FQg7nbXEFXA/s1600/crime1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://lh5.googleusercontent.com/-_K6y5RcwVWA/TYUE7xWYN9I/AAAAAAAAAXE/FQg7nbXEFXA/s320/crime1.jpg" width="320" /></a></div> <br />Ασθενείς και οδοιπόροι ταυτόχρονα προσπαθούμε απεγνωσμένα να σώσουμε το τομάρι μας, να σαλτάρουμε στο τελευταίο σάπιο φορτηγό που απέλπιδα θα μας έσωζε από τη μιζέρια... Δεν έχει θέση όμως αλλού για μας... μόνο εδώ... Στριμωγμένοι στις ουρές για λίγες σταγόνες ζωής. Λες και μας κάνουν χάρη...<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh6.googleusercontent.com/-1bBcsM-G67E/TYUE5Xrf9_I/AAAAAAAAAWw/_iheEwqZ8ck/s1600/crime6.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="https://lh6.googleusercontent.com/-1bBcsM-G67E/TYUE5Xrf9_I/AAAAAAAAAWw/_iheEwqZ8ck/s320/crime6.jpg" width="320" /></a></div> <br /><span style="color: purple;">&nbsp;</span><br /> <br /> <br /> <span style="color: purple;">ΥΓ&gt; Ο κος Τσαρούχης είχε κάποτε πει: "Στην Ελλάδα, σε ένα υπέροχο ντεκόρ, γίνεται μιαν άθλια παράσταση". Τελευταία άρχισα να συνειδητοποιώ πως ο κυνισμός του μεγάλου ζωγράφου στόχευε το ντεκόρ...</span><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh4.googleusercontent.com/-RAqEQ__iRLA/TYUE6ITSUmI/AAAAAAAAAW0/bW3MtQkK6QU/s1600/crime5.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="271" src="https://lh4.googleusercontent.com/-RAqEQ__iRLA/TYUE6ITSUmI/AAAAAAAAAW0/bW3MtQkK6QU/s320/crime5.jpg" width="320" /></a></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-5633189023385593721?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-27206180664720061142011-03-03T10:26:00.000-08:002011-03-05T03:31:40.214-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh5.googleusercontent.com/-kj8LrcoKr_s/TW_YF1NqC9I/AAAAAAAAAWQ/WYYcHKUx4x8/s1600/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh4.googleusercontent.com/-nNVOgnBu_-A/TW_YGRTDklI/AAAAAAAAAWU/Qcgc-VHzKCU/s1600/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh3.googleusercontent.com/-bJhpGWIfCyw/TW_YHQRK-SI/AAAAAAAAAWc/MlDUjRvHl2E/s1600/%25CE%2591%25CE%25BD+%25CE%25AD%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2582+%25CF%2584%25CF%258D%25CF%2587%25CE%25B7+%25281964%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh3.googleusercontent.com/-bJhpGWIfCyw/TW_YHQRK-SI/AAAAAAAAAWc/MlDUjRvHl2E/s320/%25CE%2591%25CE%25BD+%25CE%25AD%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2582+%25CF%2584%25CF%258D%25CF%2587%25CE%25B7+%25281964%2529.jpg" width="226" /></a></div> <br /> <br /> Ήταν το 2001, όταν γεννήθηκε το πρώτο του εγγόνι από το γιό του Βαγγέλη. Τα δυό υπόλοιπα ένα ακόμη από το γιό και ένα από την κόρη τους ήρθαν αργότερα. Ήταν τότε λοιπόν που από την πολλή χαρά του, αγόρασε για πρώτη και τελευταία φορά ένα λαχείο, μια πλήρη σειρά του Λαϊκού. Ο αριθμός έληγε σε 2001, το είδε στο δρόμο του, του γυάλισε, το αγόρασε εύκολα καθώς πολλοί αποφεύγουν τέτοια λαχεία. Το ξέχασε σύντομα και μετά από μια εβδομάδα σε ένα καφενείο έπεσε στο μάτι του ο τυχερός αριθμός του δικού του λαχείου που κέρδιζε 4 εκατομύρια ευρώ!!!<br /> <br /> <br /> <br /> <a href="https://lh6.googleusercontent.com/-5KW9_7j-V44/TW_YG7SLmeI/AAAAAAAAAWY/6PP1dTyBi6k/s1600/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF2.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="211" src="https://lh6.googleusercontent.com/-5KW9_7j-V44/TW_YG7SLmeI/AAAAAAAAAWY/6PP1dTyBi6k/s320/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF2.jpeg" width="320" /></a><br /> <br /> Στην αρχή δεν το πίστεψε, το διασταύρωσε με καμια δυό τρεις εφημερίδες, βρήκε ένα γνωστό του δικηγόρο και προέβησαν στα καθέκαστα, καθώς υπήρξε αρκετή γραφειοκρατία προκειμένου να μπουν τα χρήματα τελικά σε μυστικό λογαριασμό στη Τράπεζα. <br /> <br /> <a href="https://lh4.googleusercontent.com/-nNVOgnBu_-A/TW_YGRTDklI/AAAAAAAAAWU/Qcgc-VHzKCU/s1600/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF4.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="https://lh4.googleusercontent.com/-nNVOgnBu_-A/TW_YGRTDklI/AAAAAAAAAWU/Qcgc-VHzKCU/s320/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF4.jpg" width="320" /></a><br /> <br /> Ήταν 2004 όταν το σπίτι του είχε διαλυθεί τελείως. Η Αθήνα πρόβαρε το φόρεμα των ΟΑ2004, φτιασιδώνοντας όσα φαίνονταν, ενώ ο ίδιος δεν μιλιόταν πλέον ούτε με τη σύζυγο, ούτε με το γιό-νύφη και την κόρη-γαμβρό. Η αρχή έγινε με το γιό του το Βαγγέλη, που στο μεθύσι του λαχείου καμώθηκε τον πλούσιο και ξανοίχτηκε στις σπατάλες με απωθημένα. Κάτι το τζιπ, κάτι τα ανοίγματα στη δουλειά, κάτι διακοπές στην Ευρώπη. Από την άλλη η κόρη ήταν περισσότερο πρακτική, ήθελε επένδυση των χρημάτων στη δουλειά που είχαν με τον άντρα της, ένα ζαχαροπλαστείο. Ο σύζυγος Σάκης το όνομα, ήταν ανένδοτος. Ήθελε και αυτοκίνητο καινούριο, και πιστωτική, και καλό κοστούμι. Ήταν και ο πρώτος που έφερε την έριδα στο σεπτό μεσοαστικό περιβάλλον.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh6.googleusercontent.com/-eKNwkfWhWUE/TW_b58VHi6I/AAAAAAAAAWo/UROqX4fK1aA/s1600/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh3.googleusercontent.com/-nodvxnw3XFc/TW_b6fhe9dI/AAAAAAAAAWs/ky5NfPpDfhk/s1600/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF7.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <a href="https://lh5.googleusercontent.com/-kj8LrcoKr_s/TW_YF1NqC9I/AAAAAAAAAWQ/WYYcHKUx4x8/s1600/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF5.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="163" src="https://lh5.googleusercontent.com/-kj8LrcoKr_s/TW_YF1NqC9I/AAAAAAAAAWQ/WYYcHKUx4x8/s320/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF5.jpg" width="320" /></a><br /> <br /> <span style="color: blue;">"Γαμ@ το σόϊ σου!" </span>Φώναζε στη γυναίκα του με την έλευση της κόρης τους.<span style="color: blue;"> "Ο έτσι, ο αλλιώς"</span> έλεγε για τον πατέρα της. Κάνα δυό φορές η κόρη είχε φύγει από το σπίτι με το μωρό και είχε κρυφτεί στο πατρικό της, όμως η μήτηρ της ήτο ανένδοτη και αναφανδόν με το μέρος του γαμβρού. <span style="color: blue;">"Στον τάφο θα τα πάρεις ρε κερατά!"</span> στόλιζε τον άντρα της με λογής κοσμητικά. Από την άλλη στην οικία του υιού υπήρχε η ίδια και ισχυρότερη γκρίνια απο τη νύφη που ξεσυνεριζόταν το γαμβρό σε ύβρεις και κατάρες.<br /> <br /> <a href="https://lh3.googleusercontent.com/-FePcEcHYgZk/TW_b5s1dxjI/AAAAAAAAAWk/fBCxgalUa0k/s1600/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF9.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh3.googleusercontent.com/-FePcEcHYgZk/TW_b5s1dxjI/AAAAAAAAAWk/fBCxgalUa0k/s320/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF9.jpg" width="212" /></a><br /> <br /> Ο ίδιος, ήταν κάπως πιο πρακτικός. Στην αρχή δεν είχε διανοηθεί κάν τι στενοχώριες θα τους έφερνε το κερδισμένο λαχείο. Δεν πίστευε πόσο εύθραυστα ήταν όλη αυτή η οικογένεια που με κόπο και μεράκι είχε στηλώσει με τη γυναίκα του. Η οποία σημειωτέον είχε ξεσαλώσει. Κοκκινισε τρεις πιστωτικές ακαριαία άμα τη ελεύσει του λαχείου, και εν συνεχεία κήρυξε επανάσταση να αγοράσουν σπίτι σε καλύτερη γειτονιά, στα ανατολικά προάστια. Ο ίδιος δεν πρόβαλε αντιρρήσεις σε αυτό, προτιμούσε όμως να γίνει σταδιακά, να αγοράσουν κάποιο οικόπεδο, να οικοδομήσουν ένα τριώροφο και να δώσουν και στα παιδιά τους και από ένα σπιτι. Δεν υπήρχε ούτε μια στο εκατομύριο, να βρει συμπαραστάτη στην άποψή του αυτή. Η στενή του οικογένεια τα ήθελε όλα τώρα. <br /> <a href="https://lh6.googleusercontent.com/-eKNwkfWhWUE/TW_b58VHi6I/AAAAAAAAAWo/UROqX4fK1aA/s1600/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF8.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="https://lh6.googleusercontent.com/-eKNwkfWhWUE/TW_b58VHi6I/AAAAAAAAAWo/UROqX4fK1aA/s320/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF8.jpg" width="320" /></a><br /> <br /> Περιττό να πούμε πως από τον πρώτο κιόλας χρόνο όλη η υπόλοιπη οικογένειά του, αδελφή-γαμβρός και ξαδέλφια του έκοψαν την καλημέρα και τον σκυλόβριζαν νυχθημερόν. Την αρχή έκανε η κόρη του πρώτου του εξαδέλφου. <span style="color: blue;">"Αχ Θείε, και που να ξερες το πόσο τσιτωμένοι είμαστε. Μην κοιτάς που δεν το δείχνουμε. Ο Μάκης με τα χρέη που έχει θα πάει φυλακή, και τη φυλακή δεν την αντέχει. Θα πεθάνει. Μην ξεχνάς πως όταν ήταν ο Βαγγέλης φαντάρος, ο Μάκης έτρεχε για σένα"</span>. Μια άλλη σύζυγος φίλου του μεταχειρίστηκε έτερα θέλγητρα: <span style="color: magenta;">"Ξέρετε κύριε Αριστείδη μου... "</span> Ήξερε... Και απομακρύνθηκε γρήγορα γιατί προέκυψαν και άλλα πολλά σενάρια-τροπάρια για να τον δαγκώσουν. <br /> <br /> Αμέσως από την επομένη που του κλήρωσε ο τυχερός αριθμός, δεν ξαναβρήκε ησυχία στο σπίτι του ή στη δουλειά του. Φωνές, φασαρία, διαμαρτυρίες, βρισίδι και φυσικά ευθύνες και ενοχές που προέκυψαν από το πουθενά και τον βάρυναν. Ο άντρας της αδελφής του, τον πέταξε απο το σπίτι τους έξω σχεδόν τον προπηλάκησε... <br /> <br /> Εντούτοις, όλοι οι οικείοι του βρήκαν έμμεσο τρόπο για να σκυλέψουν από τα κερδισμένα. Κάτι πιστωτικές, κάτι δάνεια καταναλλωτικά, στεγαστικά κλπ. Η κόρη τους του έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό.<span style="color: blue;"> "Πατέρα μας παίρνουν το σπίτι! Ο Σάκης θα με διώξει!"</span>. <span style="color: purple;">"Το σόϊ σου!!! πανάθεμάσε"</span> ήταν τα μόνα λόγια που ήξερε ο Σάκης. Ώσπου έμπαιναν λίγα χρήματα στο λογαριασμό τους και μαλάκωνε, για καμιά εβδομάδα όμως μόνο... <br /> <br /> <br /> Όλα είχαν χαλάσει, ακόμη και η δουλειά του με τους συνεργάτες του. Το όνειρό του, να ρίξει εκεί μερικά λεφτά, να κάνει καλύτερες προσφορές και να μαζέψει πελάτες, είχε εξανεμιστεί από την οικογένεια. Αντίθετα η δουλειά του είχε βαρέσει διάλυση, γιατί όλοι έλεγαν ότι <span style="color: blue;">"αυτός δεν έχει ανάγκη τώρα, πάμε και σε κάναν άλλον".</span> Με την έλευση του 2006, όσο κι αν φαίνεται παράξενο αυτό, έκανε την τελευταία ανάληψη από το λογαριασμό του λαχείου. 2000€ μαζεμμένα και αυτά για να πληρώσει το σέρβις του τζιπ του Βαγγέλη, το δικό του σαράβαλο που ποτέ δεν άλλαξε, έμεινε ασυντήρητο. <br /> <br /> Υποδέχτηκε την κρίση απένταρος, σχεδόν χωρίς δουλειά και με διαλυμένο σπίτι... Ύστερα από λίγο φιλοξενούσαν την κόρη τους. Την είχε διώξει μαζί με το παιδί ο Σάκης. <span style="color: blue;">"Το σόϊ τους!"</span>. Πολύ σύντομα όλα έγιναν στάχτη και μπούρμπερη, τα νεοαποκτηθέντα σπίτια, τα πολυτελή αυτοκίνητα, τα ακριβά ρούχα. Όλα είχαν διαλυθεί, από τον Λίβα της κρίσης. Τα δάνεια που είχαν παρθεί με την ασφάλεια του εμβάσματος, οι τράπεζες τους τα πήραν πολλαπλά, προβαίνοντας φυσικά και στις απαραίτητες κατασχέσεις, ενώ οι επιταγές της οικογενείας είχαν τόσο κοκκινίσει, που ο Αριστείδης ντρεπόταν να κυκλοφορήσει στην πιάτσα και τελευταία του περνούσαν συχνά διάφορες σκέψεις...<br /> <br /> <br /> <br /> <a href="https://lh3.googleusercontent.com/-nodvxnw3XFc/TW_b6fhe9dI/AAAAAAAAAWs/ky5NfPpDfhk/s1600/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF7.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="https://lh3.googleusercontent.com/-nodvxnw3XFc/TW_b6fhe9dI/AAAAAAAAAWs/ky5NfPpDfhk/s320/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF7.JPG" width="320" /></a><br /> <br /> Εκεί στις αρχές του 2011, άρχισε τις επισκέψεις σε έναν ψυχίατρο στο ΙΚΑ της γειτονιάς του. Στην προκειμένη περίπτωση ο γιατρός ήταν ένας νυσταλαίος, οκνός αδιάφορος δημόσιος υπάλληλος που κοίταζε τον τοίχο αφηρρημένα δήθεν σκεφτικός, καθώς ο άλλος μιλούσε για τη ζωή του. Σε ένα διάλειμα, ο ιατρός εξήλθε του ιατρείου και εξαφανίστηκε για ώρες. Εκεί καθώς περίμενε υπομονετικά, μπήκε ο καφετζής από το απέναντι καφενεδάκι. <span style="color: blue;">"Συνήθως δίνει κάτι κόκκινα χάπια. Να μην τα πάρεις, έχουν παρενέργειες! Θα σε κάνουν φυτό!"</span> Ορμήνεψε ο καφετζής τον Αριστείδη. Γνωρίστηκαν και με τη συζήτηση ο Αριστείδης έκοψε τον ψυχίατρο και άρχισε τις επισκέψεις στο καφενεδάκι απέναντι, αποκτώντας νέους φίλους και όρεξη για την καθημερινότητα. Έτσι κι αλλιώς η κρίση όλον τον κόσμο τον είχε κτυπήσει...<br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://lh5.googleusercontent.com/-IELpM2C2MKo/TW_ZD7Ly3cI/AAAAAAAAAWg/BMbQCI1xMIU/s1600/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="261" src="https://lh5.googleusercontent.com/-IELpM2C2MKo/TW_ZD7Ly3cI/AAAAAAAAAWg/BMbQCI1xMIU/s320/%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BF6.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <br /> Βρισκόμενος βιαστικός στο καφενεδάκι αυτό, ελλείψει τραπεζιού κάθησα ομοτράπεζος δίπλα στον κύριο Αριστείδη. Σε μια στιγμή αγανάκτησης μονολόγησα φωναχτά την ευχή στερεότυπο: <span style="color: blue;">"Αχ και να κέρδιζα το λαχείο!"</span>, και ο συνδαιτημόνας μου δεν κρατήθηκε, μου είπε την ιστορία του, που αν και απίστευτη, είναι πέρα ως πέρα αληθινή με μασκαρεμμένες φυσικά τις λεπτομέρειες και τις χρονολογίες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-2720618066472006114?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-43491595938315511802011-02-18T13:19:00.000-08:002011-02-20T02:50:43.136-08:00<style type="text/css"> p { margin-bottom: 0.08in; } </style> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-FIUOGvKm5Gw/TV7gzBKvNtI/AAAAAAAAAV8/7Cgacq0HMZw/s1600/%25CE%2598%25CE%25B5%25CF%258C%25CF%2586%25CE%25B9%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2582-%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25B92.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" src="http://4.bp.blogspot.com/-FIUOGvKm5Gw/TV7gzBKvNtI/AAAAAAAAAV8/7Cgacq0HMZw/s320/%25CE%2598%25CE%25B5%25CF%258C%25CF%2586%25CE%25B9%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2582-%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25B92.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Ήταν κάποτε μια πριγκίπισσα που ζούσε καλά με τον άρχοντα σύζυγό της και χαιρόταν τη γαλήνη μιας ζωής χωρίς κόπους και βάσανα… Κάπου, κάπου έπληττε μα κοιτώντας γύρω της τη διάχυτη δυστυχία των άσημων καθημερινών ανθρώπων γρήγορα άλλαζε διάθεση κι ευγνωμονούσε το Θεό για την καλή της τύχη… </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Τα χρόνια άλλαξαν όμως ρότα και ήρθε δυστυχία και φτώχια στον τόπο τους… Μαζί ήρθε σαν πιστός ακόλουθος σε τέτοιες καταστάσεις κι ο πόλεμος. Ανάμεσα στους πολλούς που αλέστηκαν στο μύλο του ήταν κι ο άρχοντας και σύζυγος της πριγκίπισσας. Ο πόλεμος είχε κοστίσει περιουσίες κι έτσι μαζί με το θανατικό ήρθε και η φτώχια για κείνους τους ανθρώπους και οι δυσκολίες και τα βάσανα χτύπησαν και την πόρτα του δικού τους αρχοντικού που έπεσε σε χέρια άλλων, ξένων αφεντάδων. </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-cn6AmYNI2v4/TV7g7W1Xq0I/AAAAAAAAAWM/v1p9x9e2hRY/s1600/EGGONOPOULOS+%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B91.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-cn6AmYNI2v4/TV7g7W1Xq0I/AAAAAAAAAWM/v1p9x9e2hRY/s320/EGGONOPOULOS+%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B91.jpg" width="201" /></a> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Μόνη της πλέον τα έφερνε βόλτα δύσκολα. Παιδιά δεν είχαν και ο πόλεμος δεν είχε αφήσει παρά γέρους μόνο στον τόπο τους. Γέρους και ξένους αφέντες που ενδιαφέρονταν μόνο για μικρούλες παλλακίδες και τίποτε άλλο. Άρχισε πλέον να κάνει μόνη της τις καταφρονεμένες δουλειές εκείνες που παλαιότερα δεν καταδεχόταν και τώρα δοκίμαζε τη δυσκολία τους και την κατάληψη που έκαναν αυτές στον καθημερινό χρόνο της. Μια φίλη της πρώην αρχοντοπούλα κι αυτή έκανε καταφρονεμένες δουλειές στους ξένους αφέντες που είχαν έρθει πλέον και έτσι την ορμήνευσε να καταπιαστεί κι αυτή με αυτές. </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Η απώλεια του συντρόφου και η φτώχια της έφεραν δυστυχία και αρρώστια. Ασθενική και κατάκοπη γύριζε πλέον σε ένα λιτό και απλό σπιτάκι να αναπαυθεί μέχρι την επομένη ημέρα που ξανάρχιζε τον γολγοθά της αναζήτησης του επιούσιου… Μέσα στη στεναχώρια της τα βράδια μερικές φορές έκλαιγε γοερά με πολύ δυνατές φωνές και αναστεναγμούς και οι γειτόνοι που τη γνώριζαν και την λυπόντουσαν δεν παραπονούνταν. </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Ένα βράδυ έβγαλε τόσο δυνατό κλάμα, που ανατάραξε τον ίδιο τον άντρα της που ήταν στο κιβούρι του. Αλάφιασε αυτός που η γυναίκα του τον αναζητούσε και μέσα από το βαθύ του ύπνο σηκώθηκε και ζήτησε από το Χάρο να του επιτρέψει να γυρίσει για μια εβδομάδα να την παρηγορήσει. </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Ο Χάρος αποκρίθηκε πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον και καλό για αυτόν τον ίδιο θα ήταν να κοιμηθεί πιο βαθειά να μην ακούει τους κλαυθμούς της γυναικός του. Μα ο θρήνος της γυναίκας ήταν τόσο γοερός που δεν τον άφηνε να κοιμηθεί, κι έτσι κατόπιν επιμονής του στον Χάρο, τον άφησε αυτός να στοιχειώσει και να γίνει φάντασμα για να επισκεφθεί τη γυναίκα του για μια μονάχα νύχτα…&nbsp;</div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-JSTvoPpp8qQ/TV7g64XbsiI/AAAAAAAAAWI/ZWe-__bgdyw/s1600/areti-%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25B93.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="227" src="http://4.bp.blogspot.com/-JSTvoPpp8qQ/TV7g64XbsiI/AAAAAAAAAWI/ZWe-__bgdyw/s320/areti-%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25B93.jpg" width="320" /></a> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Σαν βγήκε αυτός πάλι στην πολιτεία που είχε αφήσει πλούσια και όμορφη σάστισε με τη φτώχια την κακομοιριά και την βρώμα που αντίκρισε. Η ξιπασιά τους είχε φέρει νέους αφέντες που είχαν εγκαταλείψει τον τόπο και το μόνο που νοιάζονταν ήταν πως θα γεμίσουν χρυσάφι τα σεντούκια τους. Φτώχια, ζητιανιά, πορνεία, έγκλημα, κλεψιά και αυτοδικία κατά το δίκιο του ισχυρότερου. Που και που οι αφέντες έχωναν στα μπουντρούμια να σαπίσει ζωντανός κανέναν που επέλεγαν έτσι στην τύχη για παραδειγματισμό φορτώνοντάς τον με άδικα κρίματα. Η πόλη ερείπιο, οι κήποι αφρόντιστοι με σκουπίδια και παντού μια μπόχα… </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> «Ευτυχώς που πέθανα και δεν το ζω αυτό. Δεν θα το άντεχα» μονολόγησε, μα έφθασε έξω από το φτωχικό σπιτάκι που έμενε η γυναίκα του και με το τρεμόπαιγμα του λυχναριού, λιποψύχησε. Πέρασε αέρινος από το ντουβάρι και είδε τη γυναίκα του γερασμένη και ασθενική ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Πάνω ψηλά τα στέφανα από το γάμο τους σε μιαν απλή ξύλινη στεφανοθήκη και κάπου σε ένα ράφι ξεθωριασμένη τη φωτογραφία του. Ανήσυχη αυτή στριφογύριζε στο κρεβάτι και που και που έβγαζε έναν αναστεναγμό ζητώντας ποιος ξέρει από πού βοήθεια. Ήταν κουρασμένη από τη σκληρή δουλειά της μέρας και έτσι είχε πέσει από νωρίς ξερή για ύπνο. </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Κάθισε αυτός δίπλα της και την αγκάλιασε ζεστά χαϊδεύοντάς την απαλά στο πρόσωπο… Αυτή αμέσως γαλήνεψε κι έπεσε σε βαθύ λήθαργο. Ήταν τόσο ήρεμη γαλήνια και όμορφη που δεν την ξύπνησε. Έμεινε εκεί όλη τη νύχτα δακρυσμένος. Δεν ήθελε τίποτε άλλο πλέον και με τρόμο φευγαλέα θυμήθηκε ότι έπρεπε να ξαναγυρίσει στο παγωμένο κιβούρι του. </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Σαν ήρθε το πρώτο φως, ο Χάρος του έγνεψε με απότομο σβήσιμο του λυχναριού, πως έπρεπε να ξαναγυρίσει… Αυτός φίλησε τη γυναίκα του, και με δάκρυ πήρε τον σκληρό δρόμο του γυρισμού, χωρίς να ρίξει ούτε ένα βλέμμα στην πάλαι ποτέ αρχοντική πολιτεία του.&nbsp;</div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-3F8fiXSzktc/TV7g6rQKTyI/AAAAAAAAAWE/-qS3uaPf810/s1600/%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25B94.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-3F8fiXSzktc/TV7g6rQKTyI/AAAAAAAAAWE/-qS3uaPf810/s320/%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25B94.jpg" width="240" /></a> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Η γυναίκα του σηκώθηκε με ένα παράξενο συναίσθημα ευτυχίας και ξεκίνησε για να πάει για τη δουλειά. Είχε μια γαλήνη μέσα της χωρίς να μπορεί να την εξηγήσει… Ανέτειλε κι ο ήλιος και την ζέστανε…&nbsp;</div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-KbsWq1BlyAY/TV7g6FRR3zI/AAAAAAAAAWA/Jk5WoSYtQro/s1600/206278-Amerling_Friedrich_Von_The_Oriental-%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25B95.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-KbsWq1BlyAY/TV7g6FRR3zI/AAAAAAAAAWA/Jk5WoSYtQro/s200/206278-Amerling_Friedrich_Von_The_Oriental-%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25B95.jpg" width="160" />&nbsp;</a><br /> <br /> <object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/lMEFFh5_Kcg/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lMEFFh5_Kcg&fs=1&source=uds" /> <param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /> <embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/lMEFFh5_Kcg&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><br /> &nbsp;<br /> <span style="color: red;">άλλαξα τον τίτλο του ποστ, από Δυσήλιον σε Αέρινος Έρωτας, γιατί ο τίτλος μετά από πολλές δεύτερες αναγνώσεις μου φάνηκε παράταιρος και κάπως τεχνηέντως πιασάρικος... συγχωρήστε με για αυτό το ατόπημα... Σας διαβεβαιώ δεν θα ξανασυμβεί... &nbsp;</span> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-4349159593831551180?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-22972075203988827942011-02-14T14:30:00.000-08:002011-02-14T14:33:03.450-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-BHGqaO-exYc/TVmrd7pJ_iI/AAAAAAAAAV4/P38zTKcBA5A/s1600/illigal_immigrants.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-BHGqaO-exYc/TVmrd7pJ_iI/AAAAAAAAAV4/P38zTKcBA5A/s320/illigal_immigrants.jpg" width="320" /></a></div> <br /> Ξεκινήσαμε με τον αδερφό μου αμέσως μόλις έπεσε το σκοτάδι... Εδώ και δυό εβδομάδες με το που πέφτει το σκοτάδι&nbsp; βαδίζουμε χωρίς την παραμικρή στάση... Προχωράμε σαν αγρίμια... σκυφτοί και προσεκτικοί... Όλη τη διάρκεια της μέρας κρυβόμαστε όπου βρούμε, ενώ με δυσκολία βρίσκουμε νερό πόσιμο... Για φαγητό ούτε λόγος. Είμαστε σχεδόν άϋπνοι.<br /> <br /> Άλλες φορές προπορεύεται ο αδερφός μου, άλλες εγώ. Ο Οδηγός που πληρώσαμε αδρά πηγαίνει πάντοτε με αυτόν που ξεμένει πίσω... Στην περιοχή που βαδίζουμε είναι μόνο έρημος. Τη νύχτα κάνει τρομερό κρύο, αλλά είναι τόση η υπερένταση που έχουμε που δεν αισθανόμαστε τίποτε...<br /> <br /> Ξαφνικά σταματάει και κάθεται. Αφουγκράζεται το χώρο γύρω... "Εδώ είναι" μας λέει. "Τι εδώ?" ρωτάω σχεδόν μηχανικά... "Εδώ πέρα από εκείνον τον λοφίσκο είναι η Λιβύη", μας λέει αποφασιστικά. Ο αδερφός μου που προπορεύεται εδώ και μέρες αισθάνεται να τον εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του. Βλέποντάς μας να έχουμε σταματήσει βαδίζει αργόσυρτα προς το μέρος μας. "Είμαστε ήδη στη Λιβύη!!! Εδώ είναι τα σύνορα". Του ψιθυρίζω στ' αφτιά του που βουΐζουν από τον πυρετό. Στεκόμαστε ώρες αγκαλιασμένοι και κλαίμε... Εδώ είναι τα σύνορα... Ούτε γραμμή, ούτε συρματόπλεγμα, ούτε καν ένα σημάδι μια πινακίδα τόση δά, ότι μπήκαμε στη Λιβύη.<br /> <br /> Ο οδηγός μας έχει ήδη αρχίσει να οπισθοχωρεί προσεκτικά... Στο λυκόφως λάμπουν τα πρόσωπά μας. Ίσως τα καταφέρουμε... Ίσως μας δοθεί η ευκαιρία να ζήσουμε λίγο παραπάνω από τα 25, που ζουν κατά μέσο όρο στο χωριό μας...<br /> <br /> Ίσως δεν μας ακρωτηριάσουν, δεν μας πάρουν τα όργανα δεν μας βγάλουν τα μάτια, τα δόντια, ίσως δεν μας τυφλώσουν και μας χώσουν σε κάποιο αδαμαντορυχείο να ζήσουμε δουλεύοντας σαν τα σκυλιά για κάνα δυό μήνες το πολύ... Ίσως δεν μας κόψουν τα χέρια και τα πόδια και δεν μας κάψουν με καυτό λάδι για να μας κάνουν ζητιάνους σε κάποια πόλη... Ή στην καλύτερη ίσως δεν γίνουμε για πάντα σκλάβοι στον ιδιωτικό στρατό κάποιου μαφιόζου και να πεθάνουμε πριν τα 25 μας... Στο λυκόφως τα άγρια βλέμματά μας λάμπουν... Ίσως υπάρχει πράγματι κάποια μικρή αμυδρή ελπίδα για μας... Για μας δεν υπάρχει τίποτε εκεί πίσω... μόνο κόλαση... Σκοπός μας η γη της επαγγελίας που στη δική μας περίπτωση είναι η Ιταλία... <br /> <br /> "<span style="color: #741b47;">Στα μέσα της ζωής μου, διάλλεξα τον σκοτεινό παράδρομο γεμάτο βία, φθόνο μίσος αμαρτία, γιατί ο ίσιος δρομος στον τόπο μου είναι ξάστοχος γεμάτος θάνατο φριχτό και μαρτύρια της κόλασης</span>". Οι στίχοι του Δάντη μου τρυπούν τα μηνίγγια από τότε που ένας αφέντης Ιταλικής καταγωγής μεθυσμένος πυροβολούσε αδιάκριτα στο πλήθος. Τον σήκωσα και τον πήγα στο κατάλυμμά του ασφαλή. Ήμουν 15 χρόνων μα με αντρικό κορμί... Μου είπε να σώσω τη ζωή μου... Δεν μπόρεσα να σώσω τα μεγαλύτερα αδέρφια μου που τους έβαλαν αλυσίδες στα 17 και πέθαναν σκλάβοι πριν κλείσουν τα 20. Μου είπε για την ιταλία... μου είπε πολλά... Έτσι πήρα τον μικρότερο αδερφό μου, ξεγράψαμε τον τόπο μας και διαλέξαμε τον λάθος δρόμο... γιατί ο ίσιος για εμάς ήταν ξάστοχος... <br /> <br /> <span style="color: blue;">ΥΓ&gt; Ο Μ. κατάφερε να περάσει στην Ιταλία με τον αδερφό του κι από εκεί πέρασε στη Γαλλία μέσα από τα χιόνια. Ο αδερφός του συνελήφθη στην Ιταλία και μετά από 10 χρόνια στις Ιταλικές φυλακές σήμερα αγνοείται. Ο Μ. σήμερα ζει στη Γαλλία...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-2297207520398882794?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-60116221271845321412011-01-14T15:13:00.000-08:002011-01-14T15:13:11.070-08:00<style type="text/css"> p { margin-bottom: 0.08in; } </style> <br /> <div style="margin-bottom: 0in;"> Θυμάμαι πολλά χρόνια πριν, που όψιμος έφηβος προσπαθούσα να ακούσω κάτι παραπάνω από τον ορυμαγδό κακόφωνων σκυλάδικων από τη μια και σαχλοτράγουδων στυλ Μαντάνα από την άλλη που μας βομβάρδιζε τότε η ημιπαράνομη ραδιοφωνία... Ένα μεσημέρι, ο Γ. Πετρίδης έβαλε ένα τραγούδι που με σημάδεψε... Γυαλίζοντας τότε σε εμβρυακά βήματα τα αγγλικά μου δεν το είχα πολυ καταλάβει, όχι τόσο σε μετάφραση όσο στη βαθύτερη σημασία που έκρυβε τότε το τραγούδι αυτό. </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Πέρασαν 25 χρόνια για να αρχίσει να φθάνει και στη χώρα μας η κρίση... Η πραγματική, όχι αυτή που πάντοτε προφασίζονταν οι κυβερνώντες μας (προ και παρά)σκηνιακά. Διαδέχοντας την δεκαετία της αφθονίας και της σπατάλης 95-05 (–μακριά από πολιτικές ή κομματικές ερμηνείες) η κρίση άρχισε σιγά σιγά να κτυπάει την ελληνική οικογένεια, τις σχέσεις, τις φιλίες. </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Τα λόγια λοιπόν περιττά και καλύτερα η σκυτάλη στον ειδικό...&nbsp;</div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rYriU4bhW7I?fs=1&amp;hl=en_US"> </param> <param name="allowFullScreen" value="true"> </param> <param name="allowscriptaccess" value="always"> </param> <embed src="http://www.youtube.com/v/rYriU4bhW7I?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <style type="text/css"> p { margin-bottom: 0.08in; } </style> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Παραθέτω και τους στίχους...</div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">I come from down in the valley Where mister, when you're young</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">They bring you up to do like your daddy done</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">Me and Mary we met in high school When she was just seventeen</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">We'd drive out of this valley down to where the fields were green</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">We'd go down to the river And into the river we'd dive</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">Oh down to the river we’d ride</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">Then I got Mary pregnant And man, that was all she wrote</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">And for my 19th birthday I got a union card and a wedding coat</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">We went down to the courthouse And the judge put it all to rest</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">No wedding day smiles, no walk down the aisle</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">No flowers, no wedding dress</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">That night we went down to the river</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">And into the river we'd dive</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">Oh down to the river we did ride</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">I got a job working construction for the Johnstown Company</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">But lately there ain't been much work on account of the economy</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;"><b>Now all them things that seemed so important</b></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;"><b>Well mister they vanished right into the air</b></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;"><b>Now I just act like I don't remember Mary acts like she don't care</b></span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">But I remember us riding in my brother's car Her body tan and wet down at</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">the reservoir At night on them banks I'd lie awake</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">And pull her close just to feel each breath she'd take</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">Now those memories come back to haunt me</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">They haunt me like a curse</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">Is a dream a lie if it don't come true Or is it something worse</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">That sends me down to the river Though I know the river is dry</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">That sends me down to the river tonight</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">Down to the river my baby and I</span></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <span style="font-size: x-small;">Oh down to the river we ride Ooh..</span></div> <br /> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> και ένα από τα σχόλια κάποιου που διάβασα:</div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <br /> it's not his singing it's what he's singing; How the emotion of loosing all your hopes and dreams to bad economic times and a girlfriend who will never forgive you for getting her pregnant. <br /> <br /> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-6011622127184532141?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-76667011459307403472010-12-25T03:01:00.000-08:002010-12-25T03:07:51.402-08:00<br /> <object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IMGCx7uVdwM?fs=1&amp;hl=en_US"> </param> <param name="allowFullScreen" value="true"> </param> <param name="allowscriptaccess" value="always"> </param> <embed src="http://www.youtube.com/v/IMGCx7uVdwM?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /> <br /> <br /> Εύχομαι σε όλους καλές εορτές, καλά Χριστούγεννα και ας είναι δημιουργικότερος ο καινούριος χρόνος...<br /> <br /> Το Νόημα των Χριστουγέννων, είναι η αναγέννηση των ελπίδων και των προσδοκιών μας. Για αυτό και εις μάτην των αρνητικών καταστάσεων επιμένουμε να συν-εορτάζουμε... Με άλλους... <br /> <br /> Η πρωτοχρονιά, είναι εποχή για μια σημαντική απόφαση για εμάς για το νέο έτος. Κάτι θα αλλάξουμε για μας προς το καλύτερο, άλλος/η θα κόψει το κάπνισμα, άλλος/η θα αποφασίσει να πάρει 5 κιλά γιατί είναι πιο αδύνατος/η από το κανονικό κ.ο.κ.<br /> <br /> Ότι αποφάσεις πάρουμε, ας βάλουμε και άλλους στο παιχνίδι αυτό, δικούς μας ανθρώπους φίλους κλπ, μην τις πάρουμε μόνοι μας και ας μην είναι μόνο για την πάρτη μας... έτσι για το καλό...<br /> <br /> χρόνια πολλά με υγεία και αειθαλλή δημιουργικότητα σε όλους<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-7666701145930740347?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-85519265025253956782010-12-14T10:45:00.000-08:002010-12-14T10:45:05.463-08:00<style type="text/css"> p { margin-bottom: 0.08in; } </style> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TQe7AvI0Y0I/AAAAAAAAAVs/ZV0l9qBHWFs/s1600/Down-There-family-around-table.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TQe7AvI0Y0I/AAAAAAAAAVs/ZV0l9qBHWFs/s320/Down-There-family-around-table.jpg" width="320" /></a></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Ποιος ξέρει τι θα μείνει πίσω και τι σημασία θα έχει πλέον… εξαϋλωμένα, ακατάληπτα ίσως και με έναν ίχνος αταβισμού τα άψυχα έργα μας υλικά ή πνευματικά εμποτισμένα σε ύλη θα στέκουν εκεί μάρτυρες ότι υπήρξαμε κάποτε… ίσως και κάποιες φωτογραφίες μας να ξεμείνουν ξεχασμένες να ξεθωριάσουν σε κάποιο συρτάρι…</div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Θα υπάρχει αναμφισβήτητα η ένδειξη της σκόνης που θα προμηνύει την αμμοθύελλα που θα σκεπάσει τα πάντα, αλλά στριμωγμένα εκεί θα είναι όλα όσα αφήσαμε με συναισθηματική μόνο αξία σε πολύ δικούς μας ανθρώπους που ίσως κάποτε μιαν ωραία πρωία αγγίξαμε στην ψυχή με μια μικρή αχτίδα φωτός που καταφέραμε να εκπέμψουμε στιγμιαία σαν φάρου αναλαμπή…</div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Τα κείμενά μας, αμφίσημα αλλά ορφανά από την ουσία που μεταδώσαμε βαθιά μέσα τους… άδεια από μεδούλι, καύκαλα έτοιμα για ένα οστεοφυλάκιο με την ελπίδα να τα ανακαλύψει στο μακρινό μέλλον ένας ιδιαίτερα περίεργος ερευνητής και να συμπεριλάβει κι εμάς μέσα στις δενδρώδεις χαώδεις ομοταξίες και συνομοταξίες του. </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Μόνο στους δικούς μας ανθρώπους (όσους θα απομένουν πίσω) θα υπάρχει ένα σφίξιμο, σαν μια γλυκιά μελωδία που σίγησε ή και μια λεπτή ανακούφιση για τις ευθύνες-ενοχές που αποσείσαμε από πάνω τους με την εξόδειό μας. </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Δεν έχουν και σημασία όλα αυτά άλλωστε… ο θάνατος είναι το αντίθετο της ανάδυσης. Ο υποβιβασμός σε άθυρμα ενός καλοσχηματισμένου πολύπλοκου δυναμικού συστήματος που ξεμένει από ενέργεια και ζωτικότητα… Αποτέλεσμα της αναπόφευκτης και σταθερά φυγόκεντρης φθοράς. </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Ο κόσμος έξω εις μάτην της εγωιστικής μας συνείδησης και επίγνωσης θα συνεχίσει να υπάρχει, και ο τρυγητής χρόνος θα συνεχίσει να μεστώνει ακριβά κρασιά, καρπούς και ευτελή μικρά γλυκίσματα συναγμένα από ταπεινά ανθρώπινα χέρια πιασμένα σε μιαν αέναη ιεροτελεστία που μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά, τελετουργικά αναπαράγει και αναπαράγεται και ίσως από εκεί, από τις μικρές αυτές χαραμάδες να ξεπηδάει ο έρωτας… </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Και τα λίγα ίχνη μας θα σβηστούν για πάντα, όπως τα βήματα των γλάρων στην αμμουδιά… Και τα έργα μας, θα σκουριάζουν πριν φθαρούν τελείως εξέχοντας ίσως για λίγο ακόμη μετά από μας σαν τρόπιδες ναυαγισμένων πλοίων στα ρηχά… Επάνω ψηλά ο αέναος κύκλος της ζωής θα μας δικαιώνει και θα δικαιώνεται στηριζόμενος και στον δικό μας πλέον ταπεινό κόκκο άμμου της ασημαντότητας των τυχερών εκείνων νουκλεϊκών οξέων που είχαν την τύχη να μετασχηματιστούν σε ζωή… </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Γιατί αυτό ήταν το πιο θαυμαστό από όλα… το ότι υπήρξαμε ζωή. Μικροί θεοί μες το έρημο και άπειρο σύμπαν. Απελευθερωμένοι τώρα τιμημένοι από τον μικρό ιδεατό μας τύμβο θα γινόμαστε απέραντη χασμωδία ανάμεσα σε ζωές άλλων… Άλλοι που θα έχουν τη νέα δυνατότητα να ακολουθήσουν και να ζήσουν στα ίδια σοκάκια, στις ίδιες θάλασσες και να ερωτευτούν στις ίδιες αμμουδιές… πατώντας στα ακατάληπτα ίσως μα αγιασμένα χνάρια μας…</div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /> </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Τίποτε δεν έχει σημασία… μόνο η ζωή που πρέπει να ακολουθήσει… </div> <div style="margin-bottom: 0in;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TQe60p7LvKI/AAAAAAAAAVo/sjQDVMARBpA/s1600/ParisSwingsBaja.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TQe60p7LvKI/AAAAAAAAAVo/sjQDVMARBpA/s320/ParisSwingsBaja.JPG" width="319" /></a></div> <div style="margin-bottom: 0in;"> Διότι, άξιον εστίν… </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-8551926502525395678?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-11290191819504361152010-11-10T10:38:00.000-08:002010-11-10T10:50:46.085-08:00<blockquote> <blockquote> <span style="color: purple;">ετούτες τις μέρες υπάρχουν πολλά που θα μπορούσα να αποκωδικοποιήσω και να εκθέσω. άλλα στοιχειωμένα λόγια, άλλα εικόνες... αντί όλων αυτών εκθέτω ένα παραμύθι που κάποτε μου είχε αρέσει πολύ... απλοποίησα κάπως τη γλώσσα...</span></blockquote> </blockquote> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjEgOXQfI/AAAAAAAAAU4/8QzvSTAhp0I/s1600/ent_thetaleofdespereaux_three_edit.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjws9nrEI/AAAAAAAAAVk/TDnAqiE08jo/s1600/magic-kingdom-address.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <span style="color: purple;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjws9nrEI/AAAAAAAAAVk/TDnAqiE08jo/s1600/magic-kingdom-address.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjws9nrEI/AAAAAAAAAVk/TDnAqiE08jo/s320/magic-kingdom-address.jpg" width="268" /></a><br /> <br /> <span style="color: purple;">&nbsp;</span><span style="color: black;">Ήταν κάποτε, στα πολύ παλιά χρόνια, ένα μικρό βασίλειο, στα θεμέλια ενός παλιού μεσαιωνικού πύργου. Οι κάτοικοι αυτού του βασιλείου ήταν ποντικοί μικρόσωμοι αλλά πολύ δραστήριοι και συχνά πυκνά μεγάλωναν την αποικία τους, ανοίγοντας νέες γαλαρίες και στοές...&nbsp;</span><br /> <div style="text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjJhHTh2I/AAAAAAAAAVA/DtBwcddnZvI/s1600/towertunnel.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjJhHTh2I/AAAAAAAAAVA/DtBwcddnZvI/s320/towertunnel.jpg" width="320" /></a><span style="color: black;"></span></div> <div style="text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjvk0t9SI/AAAAAAAAAVg/XxgfnLgBo90/s1600/MouseKing.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <span style="color: black;">Μια ημέρα ο βασιλιάς των ποντικών, αποφάσισε πως ήταν σε ηλικία γάμου η κόρη του. Φιλόδοξος καθώς ήταν σκέφτηκε ότι καλό θα ήταν να δώσει την κόρη του στον πιο δυνατό πάνω στη γή. Έτσι σχημάτισε μια πολυμελή επιτροπή σοφών με πρόεδρο τον ίδιο προκειμένου να ταξιδέψουν σε όλον τον κόσμο και να βρουν τον πιο δυνατό.&nbsp;</span><br /> <div style="text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjvk0t9SI/AAAAAAAAAVg/XxgfnLgBo90/s1600/MouseKing.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjvk0t9SI/AAAAAAAAAVg/XxgfnLgBo90/s320/MouseKing.jpg" width="218" /></a></div> <span style="color: black;"><br />Βγαίντας από τον πύργο ρώτησαν για τον πιο δυνατό, ένα περαστικό περιστέρι...</span><br /> <span style="color: blue;">-"καλέ μας φίλε, ξέρεις εσύ που πετάς ψηλά και τα βλέπεις όλα ποιός είναι ο πλέον δυνατός σε αυτά τα μέρη?"</span><br /> <span style="color: blue;"> </span> <span style="color: green;">-"Χμ, εμείς τα περιστέρια δεν πετάμε και πολύ μακριά, αλλά σε τούτη την κοιλάδα ο δυνατότερος που ξέρω είναι αυτό το τεράστιο δέντρο, η καρυδιά που βλέπετε εκεί μακριά στο βάθος και εξέχει ψηλότερος από όλα τα δέντρα"</span>. τους απάντησε εκείνο σκεφτικό...<br /> <span style="color: blue;">-"Αυτός πρέπει να είναι ο δυνατότερος στον κόσμο!" </span> είπαν με χαρά και θαυμασμό ταυτόχρονα οι σοφοί ποντικοί. και ξεκίνησαν την πορεία τους να φθάσουν κοντά του...<br /> <br /> <div style="text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjrIT7VwI/AAAAAAAAAVc/598HAqcRyjQ/s1600/black_walnut_tree.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjrIT7VwI/AAAAAAAAAVc/598HAqcRyjQ/s320/black_walnut_tree.jpg" width="271" /></a> </div> Τεράστιο ήταν από κοντά. Αφού στάθηκαν στις ρίζες του κάτω και το καμάρωσαν για λίγα λεπτά, σύντομα ο βασιλιάς ποντικός μαζί με δυό έμπιστους φίλους του σκαρφάλωσαν στην κορυφή του όπου και το ρώτησαν. <span style="color: blue;">-"Εσύ καλό μας δέντρο πρέπει να είσαι ο πιο δυνατός στον κόσμο! Αφού είστε ότι πιο δυνατό υπάρχει στην πεδιάδα" </span> του είπαν...<br /> <span style="color: green;">-" Είμαι δυνατός δεν λέω! Όμως πιο δυνατός και ογκώδης απο μένα είναι αυτό το βουνό που βλέπετε εκεί μακριά."</span>. τους αποκρίθηκε το τεράστιο δέντρο. <span style="color: green;">Σε αυτό να πάτε...</span><br /> <span style="color: blue;">-"Ευχαριστούμε! Να είσαι πάντα γερό και δυνατό!"</span> του αποκρίθηκε η επιτροπή σοφών και γρήγορα κίνησε για το νέο στόχο της.<br /> <br /> <div style="text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjnBgUWhI/AAAAAAAAAVU/ZQmJWK1Fq9E/s1600/Paramount.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjnBgUWhI/AAAAAAAAAVU/ZQmJWK1Fq9E/s320/Paramount.jpg" width="320" /></a> </div> Μετά από πορεία πολλών ημερών κατόρθωσε να φθάσει στην κορυφή του πανύψηλου βουνού.<br /> <span style="color: blue;">-"Τιμή μας να γνωρίζουμε τον δυνατότερο στη γη!!! Αφού νικάτε την πανύψηλη καρυδιά που είναι ότι πιο δυνατό υπάρχει στην πεδιάδα" </span> Είπαν με ζωηράδα στο βουνό...<br /> <span style="color: green;">-"Χο Χο Χο!". "Να είστε καλά, αλλά αυτός ο μέγας ο περίλαμπρος ήλιος είναι δυνατότερος από μένα!!!" </span>Τους απάντησε καλόκεφα το μεγάλο βουνό με τη βροντερή βαθιά φωνή του...<br /> <span style="color: blue;">-"Και πως θα βρούμε τον ήλιο να του μιλήσουμε?"</span> Το ρώτησαν οι ποντικοί. <span style="color: green;">-"Να! τις νύχτες που πηγαίνει να κοιμηθεί περνάει από εκείνη την πεδιάδα και ξαποσταίνει λίγο." </span>τους αποκρίθηκε το βουνό.<span style="color: green;"> "Εκεί μπορείτε να τον βρείτε!"</span>.<br /> <br /> <div style="text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjkfxdt-I/AAAAAAAAAVQ/BAUR1PlltoI/s1600/sunking.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjkfxdt-I/AAAAAAAAAVQ/BAUR1PlltoI/s320/sunking.jpg" width="258" /></a> </div> <br /> Δρόμο πήραν οι ποντικοί και ύστερα από μερικές ημέρες ήταν στην πεδιάδα και περίμεναν. Σαν σουρούπωσε ο τεράστιος χρυσαφένιος ήλιος με την ολόχρυση πανοπλία του περνούσε κουρασμένος από δίπλα τους.<br /> <span style="color: blue;">-"Γειά σας κύριε ήλιε!" </span> του απάντησαν οι ποντικοί. Και συνέχισαν:<br /> <span style="color: blue;">"-Εσείς πρέπει να είστε ο δυνατότερος σε αυτόν τον κόσμο! Αφού νικάτε το βουνό, που είναι δυνατότερο από την πανύψηλη καρυδιά που είναι ότι πιο δυνατό υπάρχει στην πεδιάδα"</span><br /> <span style="color: green;">-"Καλώς τους φίλους μου!"</span> Είπε καλόκεφα αλλά κουρασμένος εκείνος.<br /> <span style="color: green;">"Χμ. είμαι δυνατός δεν λέω... λίγοι με ξεπερνουν... Όμως εκείνα τα σύννεφα είναι δυνατότερα απο μένα!!! Οποτεδήποτε θελήσουν με σβήνουν από τον ουρανό!"</span>. τους αποκρίθηκε στωικά ο ήλιος.<br /> <div style="text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjjc76ufI/AAAAAAAAAVM/pH8AsUBB9mM/s1600/clouds_large.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjjc76ufI/AAAAAAAAAVM/pH8AsUBB9mM/s320/clouds_large.jpg" width="320" /></a> </div> <span style="color: blue;">-"Και που θα βρούμε τα σύννεφα να τους μιλήσουμε? " </span> Τον ρώτησαν οι ποντικοί.<br /> <span style="color: green;">-"Να όταν δεν βγαίνουν να καταλάβουν όλον τον ουρανό, ξεκουράζονται σε εκείνη την κορυφή του βουνού!"</span>. Τους αποκρίθηκε ο ήλιος...<br /> <span style="color: green;">"Δεν είναι μακριά απο εδώ..."</span><br /> <span style="color: green;">&nbsp;</span> <span style="color: blue;">-"Σε ευχαριστούμε πολύ!"</span>. του είπαν οι ποντικοί και κίνησαν για την κορυφή που ξεκουράζονταν τα σύννεφα.<br /> <div style="text-align: center;"> &nbsp;<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjpkBBvkI/AAAAAAAAAVY/lWUu6avN5V0/s1600/mountaint_2.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="219" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjpkBBvkI/AAAAAAAAAVY/lWUu6avN5V0/s320/mountaint_2.jpg" width="320" /></a></div> Μετά από πολύ δρόμο, η επιτροπή των σοφών με τον βασιλιά, έφθασαν στην κορυφή του βουνού που ήταν μαζεμένα τα σύννεφα και μιλούσαν μεταξύ του πολύ δυνατά!<br /> <span style="color: green;">-"Φύγε από εδώ! με εμποδίζεις!" </span> έλεγε ένα σε ένα άλλο<br /> <span style="color: green;">-"Εσύ έχεις πιάσει όλο το χώρο!" </span> του απαντούσε αυτό.<br /> Οι φίλοι μας πλησίασαν τη συντροφιά και μίλησαν στα σύννεφα...<br /> <span style="color: blue;">-"Γειά σας, αγαπητά μας σύννεφα! Εσείς πρέπει να είστε οι δυνατότεροι σε αυτόν τον κόσμο! Αφού νικάτε τον ήλιο που είναι δυνατότερος από το βουνό, που είναι δυνατότερο από την πανύψηλη καρυδιά που είναι ότι πιο δυνατό υπάρχει στην πεδιάδα"</span> είπαν.<br /> Τότε ένα τρανταχτό γέλιο ξέσπασε ανάμεσά τους. Πνιγμένο στην αρχή, μα μετά δυνατό. Το γηραιότερο από αυτά, σοβάρεψε και αποκρίθηκε στην επιτροπή:<br /> <span style="color: green;">"Είμαστε δυνατοί, δεν χωράει αμφιβολία. Κερδίζουμε και αυτόν τον ήλιο, όμως είμαστε αδύναμοι μπροστά σε αυτόν τον γερο-Βορριά!" "Αυτός όποτε θέλει μας διασκορπίζει στα πέραττα, είναι δυνατότερος απο εμάς!" </span>Τους αποκρίθηκε.<br /> <span style="color: blue;">-"Και που μπορούμε να συναντήσουμε τον γερο-Βορριά?"</span>. Ρώτησαν τα ποντίκια...<br /> <span style="color: green;">-"Μα φυσικά όταν δεν λυσσομανά, αναπαύεται σε εκείνη εκεί την τεράστια σπηλιά!"</span> Είπε το γηραιό σύννεφο...<br /> <div style="text-align: center;"> &nbsp;<a href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjWAhGfLI/AAAAAAAAAVI/fd-h7Lqrv4M/s1600/north-wind-495-v2.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> Τα ποντίκια ευχαρίστησαν την ομάδα για τη φιλοξενία τους και κίνησαν χωρίς καθυστέρηση για την τεράστια σπηλιά που δέσποζε στον απέναντι βράχο. Μετά από πορεία μιας ημέρας έφθασαν εκεί και μπήκαν σιγά, σιγά μέσα. Βρήκαν τον γερο-Βορριά να κάθεται και να αναπαύεται. Τον χαιρέτησαν και του είπαν:<br /> <span style="color: blue;">"Χαίρετε κύριε Βορριά! Εσείς πρέπει να είστε ο δυνατότερος στον κόσμο! Αφού μπορείτε και υπερνικάτε τα σύννεφα που είναι δυνατότερα από τον ήλιο που είναι δυνατότερος από το βουνό, που είναι δυνατότερο από την πανύψηλη καρυδιά που είναι ότι πιο δυνατό υπάρχει στην πεδιάδα!" </span> του είπαν.<br /> <div style="text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjWAhGfLI/AAAAAAAAAVI/fd-h7Lqrv4M/s1600/north-wind-495-v2.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjWAhGfLI/AAAAAAAAAVI/fd-h7Lqrv4M/s320/north-wind-495-v2.jpg" width="320" /></a> </div> Αυτός γέλασε καλόκαρδα...<br /> <span style="color: green;">"Καλώς τους φίλους μου!"</span> Είπε, και συνέχισε:<br /> <span style="color: green;">"Μόνο να ξέρετε πως μπορεί να είμαι δυνατότερος από τα σύννεφα, με τίποτε όμως δεν μπορώ να γκρεμίσω εκείνον τον καταρραμένο τον ψηλό πύργο κάτω στην πεδιάδα... Λυσσομανώ, ξεριζώνω δέντρα, όμως φθάνω πάνω στον πύργο, στα τείχη του και στις πολεμίστρες του και με ξεσκίζει..."</span> και τελείωσε μονολογώντας<br /> <span style="color: green;">"Α σίγουρα ο πύργος είναι δυνατότερος από μένα"</span>.<br /> <br /> Οι φίλοι μας, δεν ρώτησαν για τον πύργο. Τον ήξεραν πολύ καλά αφού στα θεμέλιά του έσκαβαν τις γαλαρίες του βασιλείου τους. Το βασίλειό τους ήταν τόσο παλιό όσο κι ο πύργος.<br /> <span style="color: blue;">"Για δες!" </span> μονολόγισε ο βασιλιας.<br /> <span style="color: blue;">"Κάτω από τη μύτη μας ήταν τόσα χρόνια ο δυνατότερος της γης κι εμείς δεν είχαμε πάρει χαμπάρει! Και ψάχναμε να τον βρούμε σε όλη την οικουμένη!"</span>. <span style="color: blue;">-"χμ ναι"</span>. συμφώνησαν στην απορία και οι σύμβουλοί του.<br /> <br /> Ξεκίνησαν το μακρινό ταξίδι της επιστροφής, που διήρκεσε 5 ημέρες. Μόλις έφθασαν στον πύργο, δεν πήγαν από το συνήθη δρόμο που οδηγούσε στο δικό τους το βασίλειο, αλλά προτίμησαν να ανέβουν προς τα πάνω. Ανέβηκαν προσεκτικά τις γαλαρίες, πέρασαν από εγκαταλελειμένους θρόνους και μια και δυό, βγήκαν στον ψηλότερο πυργίσκο του.<br /> Εκεί είπαν στον πύργο:<br /> <span style="color: blue;">"Χαίρετε κύρε Πύργε μας!!! Εσείς πρέπει να είστε ο δυνατότερος στον κόσμο! Αφού μπορείτε και υπερνικάτε τον τρομερό Βορριά που διώχνει τα σύννεφα που είναι δυνατότερα από τον ήλιο που είναι δυνατότερος από το βουνό, που είναι δυνατότερο από την πανύψηλη καρυδιά που είναι ότι πιο δυνατό υπάρχει στην πεδιάδα!"</span> του είπαν.<br /> <div style="text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjTgF98bI/AAAAAAAAAVE/VM0KUDEezQE/s1600/castle4.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="232" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjTgF98bI/AAAAAAAAAVE/VM0KUDEezQE/s320/castle4.jpg" width="320" /></a> </div> Εκείνος χαρούμενος μεν αλλά σκεφτικός τους αποκρίθηκε:<br /> <span style="color: green;">"Γειά σας φίλοι μου!. Δυστυχώς δεν μπορώ να σας δω, γιατί το κεφάλι μου είναι στραμμένο προς την πεδιάδα, για να αγναντεύω τους εχθρούς!". "Ευχαριστώ που με θεωρείτε τον δυνατότερο στον κόσμο. Είναι πράγματι κολακευτικό για μένα". "Όμως καλοί μου φίλοι μην νομίζετε πως εγώ είμαι ο δυνατότερος..." "Μπορεί πράγματι να αψηφώ και να κερδίζω τον τρομερό Βοριά που ξεριζώνει τα δέντρα, να αψηφώ τα κανόνια και όλους τους καιρούς. Όμως με τίποτε δεν μπορώ να τα βάλω με τα ποντίκια που ζουν στα θεμέλιά μου. Εκείνα είναι δυνατότερα απο μένα. Ροκανίζουν τα θεμέλιά μου και σιγά σιγά γκρεμίζομαι..."</span><br /> <span style="color: green;"> </span> Τελείωσε μονολογώντας:<br /> <span style="color: green;">"Δεν ξέρω αν είμαι δυνατότερος από όλους αυτούς που λέτε, τα ποντίκια όμως στα θεμέλιά μου είναι σίγουρα δυνατότερα απο μένα"</span>.<br /> <br /> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjHqB0UqI/AAAAAAAAAU8/N9YFaIo0efU/s1600/catacombs-odessa.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjHqB0UqI/AAAAAAAAAU8/N9YFaIo0efU/s320/catacombs-odessa.jpg" width="213" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjTgF98bI/AAAAAAAAAVE/VM0KUDEezQE/s1600/castle4.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div> Ο Βασιλιάς και η επιτροπή δεν μίλησαν... έφυγαν σκεφτικοί σιγα σιγά, γιατί το ταξίδι τους αυτό τους είχε δώσει ένα μεγάλο μάθημα...<br /> <br /> Πως δεν υπάρχει δυνατότερος σε αυτόν τον κόσμο. Για καθέναν, υπάρχει τουλάχιστον ένας άλλος που είναι σε κάτι δυνατότερος...<br /> <br />Εντούτοις δεν έχασαν το κέφι τους... Το ίδιο βράδυ στο βασίλειό τους έστησαν γλέντι τρικούβερτο με τον Βασιλιά ιδιαίτερα χαρούμενο καθώς απλώς έπρεπε να διαλλέξει κάποιον ανάμεσα στους υπηκόους του για σύζυγο της κόρης του. κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...<br /> <br /> <div style="text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjEgOXQfI/AAAAAAAAAU4/8QzvSTAhp0I/s1600/ent_thetaleofdespereaux_three_edit.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="176" src="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TNrjEgOXQfI/AAAAAAAAAU4/8QzvSTAhp0I/s320/ent_thetaleofdespereaux_three_edit.jpg" width="320" /></a> </div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-1129019181950436115?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-46213433727621309492010-10-31T01:22:00.000-07:002010-10-31T01:22:51.427-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TM0l55evzTI/AAAAAAAAAUw/xPRyYxjrr7o/s1600/pazari1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="235" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TM0l55evzTI/AAAAAAAAAUw/xPRyYxjrr7o/s320/pazari1.jpg" width="320" /></a></div> Τανάλιες, γαλλικά κλειδιά, βελόνες, μικροκύμβαλα, μπρίκια και άλλα πολλά πωλούσε στον πάγκο του στη λαϊκή ο κυρ-Ανέστης. Από 12 χρόνων στο «κουρμπέτι» το μόνο μεγάλο διάλειμμα που έκανε από τη δουλειά του ήταν φυσικά τα 3 χρόνια που υπηρέτησε τη θητεία του στο Βασιλικό Ναυτικό, γυαλίζοντας, βάφοντας και κάνοντας συνεχώς και αδιάλειπτα φασίνα.<br /> <br /> Μετά γύρισε και συνέχισε φυσικά την οικογενειακή παράδοση στο «λιανεμπόριον» δηλώνοντας «έμπορος ειδών κιγκαλερίας». Ουσιαστικά είχε έναν πάγκο με εμπόρευμα αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης που τον έτρεχε από λαϊκή σε λαϊκή προς αναζήτηση του επιούσιου. Γνωρίστηκε με το Μαριγώ, μιαν υπηρετριούλα που την έφεραν 8χρονο κορίτσι από κάποιο ορεινό χωριό και την έκαναν εσώκλειστη δούλα σε κάποιο αρχοντόσπιτο. Από το ξύλο που έφαγε για να κάνει πρόθυμα όλες τις καταφρονεμένες δουλειές του σπιτιού, το Μαριγώ, απέκτησε ένα μόνιμο σκυμμένο ύφος πάντοτε προς τα κάτω, αποφεύγοντας να κοιτάξει κατάματα τον οποιοδήποτε συνομιλητή. Δουλικό και συνεσταλμένο, ψώνιζε τα απαραίτητα του σπιτιού από τους πάγκους της λαϊκής βιαστικά και χωρίς χρονοτριβές και με το φόβο της τιμωρίας ένεκα ότι δήθεν αργοπόρησε. Είχε αυτοματοποιήσει τη ζωή της και σηκωνόταν από τις 05:00 τα ξημερώματα και δούλευε μέχρι τις 23:00 τη νύχτα ξεκινώντας και καταλήγοντας στην ίδια εργασία: αδειάζοντας και καθαρίζοντας τα καθίκια των αρχόντων.<br /> <br /> Ένα μεσημέρι ψώνιζε από τη λαϊκή μαζί με την κυρά της η οποία προπορευόταν. Από το βάρος των πραγμάτων έγειρε σκόνταψε και έπεσε στο δρόμο μπροστά από τον πάγκο του Ανέστη ο οποίος 18χρονος τότε σωστός αίλουρος πετάχτηκε να την βοηθήσει να σηκωθεί, ανάμεσα στις βρισιές και προσβολές της κυράς της. Εκεί σαν μια κίνηση απελπισίας το Μαριγώ σήκωσε για πρώτη φορά το βλέμμα της και τον κοίταξε στα μάτια σαν να ζητούσε απεγνωσμένα ένα καταφύγιο. Τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν και μαζί και οι καρδιές τους που δέθηκαν για πάντα έκτοτε... Ο Ανέστης για πρώτη φορά αντίκρισε τα πιο όμορφα μάτια που είχε δει ποτέ του και έκτοτε τα διαλαλούσε με στεντόρεια φωνή στον πάγκο του.<br /> <br /> Μετά το στρατό και το μεγάλο πόλεμο μεσούσης της πείνας ο Ανέστης άδραξε την ευκαιρία και έκλεψε τη Μαριγώ την οποία και νυμφεύθηκε στην Αγία Ειρήνη στο Μοναστηράκι μια βροχερή Κυριακή απόγευμα λίγο πριν τον Δεκέμβρη που γκρέμισε όνειρα και ελπίδες και έφερε συμφορά στη χώρα. Τα υπόλοιπα γνωστά. Ανεργία, πείνα ψεύτικες υποσχέσεις, κατακράτησαν τον Ανέστη και τη Μαριγώ στη φτώχια, που όμως αξιώθηκαν να κάνουν 4 παιδιά τα οποία μεγάλωσαν στους δρόμους ξυπόλητα. Ο Νίκος το μικρότερο από τα τέκνα συχνά πυκνά βοηθούσε τον πατέρα του στις δουλειές της Λαϊκής. Ήταν και το αγόρι που ‘τα έπαιρνε τα γράμματα’ κι έτσι είχε την άδεια να κάθεται μέχρι αργά στο μοναδικό σπίτι-δωμάτιο κρατώντας την λάμπα αναμμένη προκειμένου να διαβάσει...<br /> <br /> Ο Νίκος είχε τα φόντα να σπουδάσει, πράγμα αδιανόητο εκείνη την εποχή. Πολυτεχνείο και Ιατρική απαγορεύονταν δια ροπάλου ένεκα των ακριβών βιβλίων και υλικών, οπότε έδωσε και πέρασε τέταρτος στη Φυσικομαθηματική της Αθήνας. Στην αρχή δύσκολα, κατάφερε όμως να έχει μιαν επαφή με το πανεπιστήμιο, παράλληλα με τις αδιάλειπτες παρουσίες του στα περιπλανώμενα είδη κιγκαλερίας του πατρός του ανά τις συνοικίες της πρωτεύουσας.<br /> <br /> Για όλους τους ανθρώπους έρχεται κάποτε μια μεγάλη τύχη που αν την αδράξουν μπορεί και να αλλάξουν τον ρου της ζωής των. Το πρόβλημα είναι βέβαια πως ούτε αν είναι μεγάλη τύχη γνωρίζουν ούτε και αν πρέπει να την αδράξουν...<br /> <br /> Ένα Καλοκαίρι από τα πρώτα που η Αθήνα άρχισε να «αδειάζει» εκεί πίσω στη δεκαετία του 70, ο Νίκος πήγε για να δουλέψει στη Νάξο στο μικρό ξενοδοχείο ενός συμφοιτητή του που είχαν γίνει και φίλοι, καθώς είχε του επισκευάσει δωρεάν το μικρό φοιτητικό διαμέρισμα – καταφύγιο για διάβασμα. Λίγο πριν το πέρας της σεζόν, 1972, ο Νίκος γνωρίζει μια δεσποσύνη ορμώμενη εκ γηραιής Αλβιόνος με την οποία και συνευρέθησαν λίγες φορές. Λίγο πριν φύγει για τη χώρα της αυτή του πρότεινε να πάει μαζί της και να παντρευτούν στην Αγγλία στο Brookley του Λονδίνου.<br /> <br /> Στον Νίκο το να συμφωνούσε σε κάτι τέτοιο φαινόταν αδιανόητο. Πέρα από τις ηθικές του αρχές, να παρατήσει τις σπουδές του και να βρεθεί στο τίποτε θα ήταν επιπλέον και μιαν ύβρις έναντι των τόσων κόπων των γονιών του να τον μεγαλώσουν και να τον σπουδάσουν. Από την άλλη κάτι μέσα του τον έσπρωχνε να δοκιμάσει κι ας ήξερε ότι κάτι τέτοιο ήταν παράτολμο, πρόωρο και πολύ επιφανειακό. Εν τούτοις το έπραξε. Σηκώθηκε και πήγε με την Αλεξία, όπως θα ονόμαζε κανείς την μελλοντική συμβία του στην ελληνική.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TM0nCZlb1oI/AAAAAAAAAU0/lHmrchOHp9o/s1600/The-Winter-Gardens--Sunderland.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> Χωρίς περιττές λεπτομέρειες ο Νίκος κατόρθωσε να εργαστεί και να σπουδάσει αποφοιτώντας με άριστα και στη συνέχεια, αφού εργάστηκε ως Μηχανικός σε μια μεγάλη εταιρία τηλεπικοινωνιών που συγκυριακά γιγάντωσε εκείνη την περίοδο κατόρθωσε να γίνει αρχιμηχανικός με έναν αστρονομικό μισθό για τα δεδομένα της εποχής. Τελικά κατέληξε στο Sunderland όπου κάτω από ευνοϊκές συγκυρίες απέκτησε μια μετάλη περιουσία. Μεγάλη ακίνητη περιουσία έχει και στην Ελλάδα σε ένα νησί του Αιγαίου και κάπου στην ανατολική Αττική, αλλά δεν συγκράτησα που.<br /> <br /> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TM0nCZlb1oI/AAAAAAAAAU0/lHmrchOHp9o/s1600/The-Winter-Gardens--Sunderland.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="214" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TM0nCZlb1oI/AAAAAAAAAU0/lHmrchOHp9o/s320/The-Winter-Gardens--Sunderland.jpg" width="320" /></a> <br /> <br /> Τον γνώρισα ως πρόεδρο μιας εταιρίας που προμήθευε το δημόσιο μιας ευρωπαϊκής χώρας με είδη εξειδικευμένων ιατρικών εφαρμογών. Στα πλαίσια των απαραιτήτων συναντήσεων και ένεκα ότι ήταν συμπατριώτης καθίσαμε δίπλα στην συνεστίαση. Γνωστός τσαπατσούλης εγώ, είχα μαζί μου και κάτι εργαλεία για τις απαραίτητες μικροεπισκευές στο διαμέρισμά μου, τα οποία κίνησαν την περιέργεια του προέδρου. Παρατηρώντας τον ως καλοζωισμένο τον ρώτησα απερίσκεπτα αν «ξέρει από τανάλιες».Με κοίταξε, χαμογέλασε και μου είπε την ιστορία του...<br /> <br /> <span id="goog_172331632"></span><span id="goog_172331633"></span>Παρόλη την βοήθεια και ασφάλεια από τα παιδιά του ο Κυρ-Ανέστης ποτέ δεν εγκατέλειψε τον πάγκο του και κυριολεκτικά πέθανε πάνω σε αυτόν, χρεωμένος, κουρασμένος μα αξιοπρεπής... Λίγο μετά από αυτόν μερικούς μήνες, έφυγε και το Μαριγώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-4621343372762130949?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-47521724829568143812010-10-18T03:59:00.000-07:002010-10-18T14:51:20.859-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwn5REBBKI/AAAAAAAAAUo/4tNyL-ymMhA/s1600/Smoking_is_sexy_by_tayler_aleks.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="219" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwn5REBBKI/AAAAAAAAAUo/4tNyL-ymMhA/s320/Smoking_is_sexy_by_tayler_aleks.jpg" width="320" /></a><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwnscd_JKI/AAAAAAAAAUk/WWZJjYPYc-4/s1600/old+story.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwng96ySYI/AAAAAAAAAUg/h27u4Wxc6vE/s1600/_45993671_cafe_getty.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> </a></div> <br /> <br /> Θυμάμαι πίσω στα μαθητικά χρόνια, αρχές δεκαετίας του 80. Ούτε ένα αγόρι ή κορίτσι δεν υπήρχε που να μην κάπνιζε. Η πρώτη Λυκείου σημαδευόταν κυρίως απο το τσιγάρο στο στόμα, που σηματοδοτούσε το πέρασμα στην ωρίμανση από την εφηβική αθωότητα. Φυσικά, οι απαραίτητες πόζες για τα κορίτσια, ή το μάγκικο ύφος συνοδευόμενο από θεριακλήδικη ρουφηξιά του καπνού για τα αγόρια... Οι προσηνείς προς του μαθητές καθηγητές έκαναν πως δεν μας έβλεπαν και μερικοί ζητούσαν και φωτιά καθώς καπνίζαμε έξω από τα σχολικά κτήρια σε επιλεγμένα σημεία. Κάθε φουρνιά μαθητών είχε και την απαραίτητη μάρκα που συνήθως καθοριζόταν από την τρέχουσα κινηματογραφική ταινία που έβαζε τη μόδα. Στην δική μου εποχή ήταν το Camel, ενώ στους παλαιότερους κάπως το Marlboro. <br /> <br /> Το κάπνισμα τότε έδινε ευκαιρία για γνωριμία μεταξύ των αγοριών και κοριτσιών καθώς μπορούσες να ζητήσεις εύκολα φωτιά δίνοντας "σήμα" ενδιαφέροντος στην κοπέλα. Φυσικά η όλη άνεση στο ύφος της χειρονομίας έκρινε και το αποτέλεσμα, ενώ σπανίως αλλά πιθανώς η ωμή άρνηση της κοπέλας να δώσει φωτιά σήμαινε και την παταγώδη αποτυχία της αποστολής... Επιτρεπόταν σχεδόν παντού, στο ΚΤΕΛ, στα αεροπλάνα, έβλεπε κανείς γονείς μέσα σε αυτοκίνητα να καπνίζουν αρειμανίως και πίσω τα τέκνα τους να δέχονται στωικά τον καπνό. Ακόμη και μέσα στον κινηματογράφο υπήρχε η ανοχή, έως ώτου πλέον δεν φαινόταν η οθόνη για αυτό άλλωστε αποτέλεσε και τον πρώτο χώρο απαγόρευσης του καπνίσματος. <br /> <br /> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwng96ySYI/AAAAAAAAAUg/h27u4Wxc6vE/s1600/_45993671_cafe_getty.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwng96ySYI/AAAAAAAAAUg/h27u4Wxc6vE/s320/_45993671_cafe_getty.jpg" width="320" /></a><br /> Τα χρόνια πέρασαν και επήλθε και ο αθλητισμός στη μόδα. Οι νεότερες γενιές που ακολούθησαν δεν ήταν και τόσο φίλα κείμενες στο κάπνισμα... Εντούτοις, παρέμεινε σταθερά σαν συνήθεια με ή χωρίς τις απαραίτητες σημειολογίες που κουβαλούσε... Μετά επήλθε ο νεοπλουτισμός και η επίδειξη ενδημική στον έλληνα, έδωσε την ανάγκη για ακριβά γούστα όπως <i>Dunhill ή Bensons and Hedges</i>. Τα οποία ακολουθώντας ένα πιο επαρχιωτικό βλαχομπαρόκ έδωσαν (επί τέλους) τη θέση τους σε πανάκριβα πούρα και γέμισε ο τόπος γκροτέσκο και ταρτούφους καπνιστές του πούρου. Τα ταξιδάκια στην Κούβα τις δυό δεκαετίες της <b>αφθονίας</b> και <b>σπατάλης</b> (90s και millennium) απέδωσαν καρπούς. Γέμισε ο τόπος <i>Cohiba, Romeo and Juliet</i> και κούτες-δώρα... Γαμβροί, επιτυχημένοι ή έτσι νόμιζαν και άλλοι μεγαλομικρόσχημοι άδραξαν τις πουράκλες και ρουθούνιζαν με κατακόκκινα μάτια επιδεικτικά στον κόσμο γεμάτοι μεγαλείο... Το χειρότερο είδος εξ' αυτών οι περιπτερέ, που κάπνιζαν φτηνιάρικα με κάκιστο καπνό, τυρρανισμένο στη βανίλια και στο τσέρι για να γίνεται ανεκτός... <br /> <br /> Σήμερα ευτυχώς καποιοι ξαναγυρίζουν στο ταπεινό μα αξιοπρεπές σιγαρέτο που επίσης έκανε ανακαίνιση και φόρεσε ελκυστικά χρώματα επιστρατεύοντας τους καλύτερους σταρ για να το διαφημίσουν. Μαζί με τις νέες μόδες ήρθαν φυσικά και οι απαγορεύσεις... Ούτε στα ΚΤΕΛ, ούτε στα αεροπλάνα, ούτε σε αρκετούς κλειστούς χώρους... Λίγα τελευταία "κάστρα" έμειναν στην Ευρώπη... ένα εκ των οποίων η ταπεινή μας Πατρίς... <br /> <br /> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwnscd_JKI/AAAAAAAAAUk/WWZJjYPYc-4/s1600/old+story.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwnscd_JKI/AAAAAAAAAUk/WWZJjYPYc-4/s320/old+story.jpg" width="290" /></a><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwn5REBBKI/AAAAAAAAAUo/4tNyL-ymMhA/s1600/Smoking_is_sexy_by_tayler_aleks.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div> <a href="http://carnagio.wordpress.com/2010/10/18/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8D%CF%83%CE%B5%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%BD%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9%CE%BD-%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%8C/">η ανωτέρω φωτό από εδώ...</a> <br /> Φυσικά στην προσπάθεια να αντιγράψουμε κάθε ευκολοεφάρμοστη και ανέξοδη ευρωπαϊκή μόδα ήταν και η πολλωστή φορά απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους... Και όπως ήταν φυσικό, αντί να έχουμε οξύνοια ή χιούμορ όπως έτεροι Ευρωπαίοι καπνιστές (Ιταλοί - Γάλλοι) εμείς εκεί... Αντιδράσαμε σαν κακομαθημένα σχολιαρόπαιδα... Επιστρατεύσαμε μεγαλόσχημες φράσεις όπως "φασιστικό!", "αυταρχισμός!" προκειμένου να προστατέψουμε την αδιαφορία μας για τον δίπλα ή τον πτωχόν πλην τίμιο ναρκισσισμό μας, να μη χαλάσουμε τη ζαχαρένια μας δλδ. Μέχρι και στο φατσοβιβλίο συνενώθησαν κάποιοι καπνιστές για να προστατέψουν το δήθεν δικαίωμά τους. Τέλος μπήκε το φιλότιμο: "ελεήστε τον φτωχό καλιέ!". Για οικονομικούς λόγους οι μαγαζάτορες παραβιάζουν τον δήθεν νόμο απαγόρευσης του καπνίσματος... Ήδη οι δημόσιες υπηρεσίες (που απαγορεύεται αυστηρώς!) συνκαθίζουν στα γραφεία τους καπνιστές προκειμένου να περιορίζεται εκεί το κάπνισμα ή όπου είναι δυνατόν, φτιάχνουν καπνιστήρια σε ημιυπαίθριους φυλαγμένους χώρους (γιατί οι ΔΥ είναι δεκτικοί στην κοπάνα).<br /> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwnOvMXSDI/AAAAAAAAAUc/WinvYcc--14/s1600/_45993672_police_getty.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwnOvMXSDI/AAAAAAAAAUc/WinvYcc--14/s320/_45993672_police_getty.jpg" width="320" /></a><br /> <br /> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwnCw-eAnI/AAAAAAAAAUY/LgxXqJbtKfE/s1600/_45993675_greekfan_afp.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a>Το στενάχωρο είναι ότι κι εδώ θα μπορούσε το όλο μέτρο να δουλέψει ευεργετικά... Είμαστε ζεστή χώρα με καλό καιρό και δεν κάνει σχεδόν ποτέ κρύο. Οι ημιυπαίθριοι είναι το φόρτε μας και οι Δήμαρχοι θα έτριβαν τα χέρια τους για επέκταση των τραπεζοκαθισμάτων. Το κάπνισμα έξω από τα μπαρ ή ρεστωράν θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ωραίο έναυσμα για να αρχίσουμε σαν λαός να ξαναφλερτάρουμε μεταξύ μας. Να γευτούμε ο ένας τον καπνό του άλλου μέσα από μια καλή κοινωνική όσμωση... Δυστυχώς φανήκαμε για άλλη μια φορά πολύ λίγοι... χωρίς χιούμορ, ή καλή τουλάχιστον διάθεση...<br /> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwnCw-eAnI/AAAAAAAAAUY/LgxXqJbtKfE/s1600/_45993675_greekfan_afp.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TLwnCw-eAnI/AAAAAAAAAUY/LgxXqJbtKfE/s320/_45993675_greekfan_afp.jpg" width="320" /></a><br /> Οι περισσότερες φωτό από <a href="http://news.bbc.co.uk/2/hi/in_pictures/8127492.stm">εδώ</a>:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-4752172482956814381?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-65632390483750957382010-10-05T13:15:00.000-07:002010-10-06T08:43:18.479-07:00<p> <p>Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι εκατομύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα και δεν έλπιζαν σε τίποτε. Αντίθετα αντιμετώπιζαν αλλήλους εχθρικά και με περισσή βία. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ παράταιρη απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, αιτιολογώντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. <br /> Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους εκκεντρικούς τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη βγάζοντας τα ρούχα του.Εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει τον εκάστοτε εκπαιδευτικό στόχο του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε. Ήταν από τους πρωτοπόρους μιας εναλλακτικής παιδαγωγικής... <br /> Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια ιδιόρυθμη στολή, αυτοχρίστηκε 'υπερπολίτης' και ξεχύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Προτίμησε να τραβήξει την προσοχή του κόσμου με αυτόν τον σκαμπρώζικο τρόπο και αρκετοί τον αντιμετώπισαν ως γραφικό στην αρχή... Ωστόσο απαγοητευμένοι από τους δήμαρχους-μαφιόζους και τους επιτήδειους που είχαν μέχρι τότε, και επειδή όπως έλεγαν είχε αρκετά ειλικρινές πρόσωπο, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 γελωτοποιούς και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.. Οι πολίτες όμως, άρχισαν παραδόξως να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια χλεύη, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους ολόγυμνος, κλείνοντας ταυτόχρονα την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε. <br /> Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδυ. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το εμπεδώσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Αυτή η καινούρια μορφή αλληλο-αποδοκιμασίας ήταν ότι έπρεπε τελικά. Σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζήδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν επιπλέον χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά το εθελοντικό αυτό ταμαίο γέμισε με χρήματα. Προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν παράξενο, αφού όλοι αυτοί οι αδικοχαμένοι συμπολίτες γίνονταν ξαφνικά οι αστέρες της πόλης. <br /> Έκανε και διάφορα άλλα. Πχ έβαζε στις δημόσιες τουαλέτες (που στην πόλη εκείνη μια φορά κι έναν καιρό ήταν πολλές) μια έντονη μαύρη τελεία στο κέντρο, κι έτσι οι χρήστες άθελά τους σημάδευαν σωστά και ως αποτέλεσμα ήταν πιο καθαρές από κάθε άλλη φορά... Ενοείται ότι πολλαπλασίασε τις δημόσιες τουαλέτες που θεώρησε βασικό συστατικό της πόλης του. Σαν αποτέλεσμα η πόλη ξαφνικά ήταν περισσότερο καθαρή... <br /> Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό <b>Antanas Mockus</b>, τον δήμαρχο της Μπογκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές. <p> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TKuG48cZBOI/AAAAAAAAAUM/JiE-n2qpQfM/s1600/antanas_mockus.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TKuG48cZBOI/AAAAAAAAAUM/JiE-n2qpQfM/s1600/antanas_mockus.jpg" /></a></div> <p> <br /> Καθώς πλησιάζουν εκλογές Δημοτικές-Περιφερειακές καλό είναι οι πολίτες να έχουν υπόψη τους τo "παραμύθι της Μπογκοτά" όπως δημοσιεύτηκε στα αρχεία της εφημερίδας του Χάρβαρντ. <br /> ΥΓ&gt; Η ιστορία και μεγάλο μέρος του κειμένου είναι κυρίως από τον φίλο μου <a href="http://bazioto.blogspot.com/2008/04/blog-post_16.html"><span style="color: red;">Παναγιώτη</span></a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-6563239048375095738?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-34895193417836474262010-09-30T11:55:00.000-07:002010-09-30T12:01:49.575-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TKTd-FzsL2I/AAAAAAAAAUI/NzrKZW6g4G8/s1600/Gregory-Peck.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="237" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TKTd-FzsL2I/AAAAAAAAAUI/NzrKZW6g4G8/s320/Gregory-Peck.jpg" width="320" /></a></div> Στα 3 περίπου χρόνια της ψηφιακής παρουσίας μου έχω αρκετές φορές συμμετάσχει σε παιχνίδι που υποδηλώνει ζητήματα του χαρακτήρα ή της εκάστοτε "φάσης" που ο καθείς περνάει εκείνη τη στιγμή όταν δλδ ανταποκρίνεται σε ένα τεστ. Η καλή φίλη <a href="http://roadartist.blogspot.com/2010/09/10.html">roadartist</a> με κάλεσε λοιπόν να δώσω κι εγώ 10 αγάπες μου. Ιδού λοιπόν: <br /> <ul> <li>1. Ο Έρωτας... χωρίς σχόλια... </li> <li>2. Η Μουσική... έχω περάσει αρκετό διάστημα χωρίς ανθρώπους, ποτέ χωρίς μουσική. </li> <li>3. Η Τέχνη... Σε όλες τις εκφάνσεις της. Εξωραΐζει τη ζωή μας. Ομορφαίνει τον κόσμο μας και πλαταίνει τον νου... Ανοίγει παράθυρα, προσφέρει έμπνευση και φαντασία. </li> <li>4. Οι γάτες/τοι. Τίμιοι και ισόνομοι ακριβοί φίλοι. Ως φιλόζωος, αγαπώ όλους τους τετράποδους φίλους, αλλά τα αιλουροειδή, έχουν μιαν ανώτερη θέση. </li> <li>5. Το καλό κρασί... Ετούτη την περίοδο Θαλασσίτης Σαντορίνης. Στην Γαλλία chateau de Carbonais. </li> <li>6. Η Γνώση... κυρίως το εκτυφλωτικό φως της. Ο Διαφωτισμός έκανε τους ευρωπαίους αυτό που είναι από μουζίκους... </li> <li>7. Τα Δείπνα. Με παρέες. Εκείνα που ξεκινούν και τελειώνουν όποτε... Με λιτό φαγητό, καλό κρασί απαλή μουσική, και τον καπνό της πίπας μου-τουτέστιν αυστηρά σε εξωτερικούς χώρους. </li> <li>8. Τα ταξίδια... μικρές ζωές μες τη ζωή μας. </li> <li>9. Το Σινεμά... Με ταξιδεύει... αλλά είναι στιγμές που με εξυψώνει, όπως τα "Φτερά του Έρωτα" του Βιμ Βέντερς. </li> <li>10. Τα βιβλία... προσφέρουν όμορφα και ήσυχα ταξίδια, με συνοδεία απαλής μουσικής... </li> <li>+1 που έχει εκλείψει πλέον... και μου λείπει αφάνταστα, αλλά στην εποχή μας είναι πλέον αναχρονιστική. Την αλληλογραφία. Μου προσέφερε όμορφες στιγμές και πραγματική αγωνία μέχρι να φθάσω στο σπίτι μου και να διαβάσω τις επιστολές με την ησυχία μου... </li> </ul> <p> <p> <font color=red> καλώ (και παρακαλώ ) όποιον θέλει να συμμετάσχει στο παιχνίδι... </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-3489519341783647426?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-78862816513458838672010-09-12T02:21:00.000-07:002010-09-12T02:47:45.664-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TIyhCOSOa_I/AAAAAAAAATs/epAgzUpwW6k/s1600/man-alone.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 244px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TIyhCOSOa_I/AAAAAAAAATs/epAgzUpwW6k/s320/man-alone.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5515960703188364274" /></a> <p> <p>Μεγάλωσε στον εμφύλιο πόλεμο… τότε που ακόμη και οι ίδιες οι οικογένειες ήταν διχασμένες και αλληλοεξοντώνονταν. Διάλεξε στρατόπεδο νωρίς, χωρίς σχεδόν να το καταλάβει και στη συνέχεια βρέθηκε σε κάποια σκληρή φυλακή ως πολιτικός κρατούμενος. Εκεί απέκτησε τα περισσότερα κουσούρια του. Όπως το να μην πίνει μπύρα ή κρασί ποτέ του, αφού στη φυλακή ένεκα στέρησης του νερού που τους έκαναν για βασανιστήριο αφού τους είχαν βγάλει για ώρες στον ήλιο έπιναν τα ούρα τους. Το άλλο του κουσούρι ήταν ότι είχε την αίσθηση ότι κάποιος τον παρακολουθεί και είναι συνεχώς δίπλα του. Τον έβλεπε όταν ήταν μόνος του τόσο αληθινό που του μιλούσε για να ξεπεράσει τους φόβους του. Φυσικά η φανταστική φιγούρα σχηματοποιούταν συνήθως από κάποιον από τους βασανιστές του και ήταν «παρούσα» ακόμη και στις ιδιαίτερες συνευρέσεις του με την κοπέλα του και μετέπειτα σύζυγό του. Με τον καιρό έμαθε να τα συνηθίζει όλα τούτα. Και εις μάτην των ψυχώσεών του κατόρθωσε να κάνει οικογένεια και παιδιά και να βγει στον αγώνα για το μεροκάματο… <p>Εμπορικός αντιπρόσωπος. Είχε μια μοναδική ικανότητα να προσεγγίζει και να κερδίζει ακόμη και τους πιο δύστροπους ανθρώπους την οποία και αυτήν απέδιδε στα πέτρινα χρόνια του. Επίσης μια χαρακτηριστική του γλυκύτητα τον έκανε μοναδικό και ιδιαίτερα αγαπητό προσφέροντάς του αρκετούς φίλους στις πόλεις που επανειλημμένα περιδιάβηκε στα χρόνια της εργασίας του. Όλα αυτά τον έκαναν επιτυχημένο αποδίδοντάς του σημαντική οικονομική ανεξαρτησία ικανή να του προσδώσει τον αναγκαίο προσήκοντα σεβασμό στους οικείους του. <p>Ήταν ιδιαίτερα εμφανίσιμος και φρόντιζε να ντύνεται πάντοτε κομψά, κάτι που του παρείχε εκτός των άλλων και μιαν κάποια γοητεία στις γυναίκες. Έτσι ήταν περιζήτητος στις παρέες και καμία σύζυγος εμπόρου στις διάφορες πόλεις που περνούσε δεν δυσανασχετούσε για να βγουν μαζί του έξω. Αντίθετα φρόντιζαν να μην αφήσουν τον σύζυγό τους μόνο του με αυτόν καθώς ήταν κάτι σαν «μαγνήτης» του ωραίου φύλου. Παρόλα αυτά δεν είχε δώσει ποτέ δικαίωμα ούτε λαβές για σχόλια σε κανέναν. <p>Στα ατέλειωτα μοναχικά βράδια του πάντως διάβαζε βιβλία τα οποία τον ταξίδευαν σε μακρινούς τόπους. Από τα γνωστά μυθιστορήματα που τα είχε διαβάσει σχεδόν όλα αντλούσε και τις περίτεχνες ατάκες του που επιστράτευε κατά την περίσταση. Κάποιες ήταν επιτυχημένες, άλλες προκαλούσαν αμφίθυμα συναισθήματα. Μια φορά συνέτρωγα με μια φίλη μου στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και ο Χ. ήταν τελείως τυχαία σε μια διπλανή παρέα… Σηκώθηκε ευγενικά και ήρθε να μας χαιρετίσει και καθώς εμείς φεύγαμε εκείνη την ώρα και κατόπιν των αναγκαίων συστάσεων που έκανα εγώ, αυτός είπε στη φίλη μου «Δυο άνθρωποι χωρίζουν λίγο πριν γνωριστούν», άσημη ατάκα από τον Ντοστογέφσκυ. <p>Τα χρόνια πέρασαν και κτύπησε το τηλέφωνό μου ξαφνικά… Ήταν η κόρη του νομίζω που με πληροφόρησε για την ξαφνική παντοτινή αποδημία του. «Έχει αφήσει κάτι για σένα μου είπε…». Μετά τα τυπικά, επισκέφθηκα το σπίτι του, όπου συνειδητοποίησα ότι είχα να πάω 20 χρόνια. Στο γνώριμό μου εσωτερικό του λίγα είχαν αλλάξει, εκτός από ότι κάθε ελεύθερο τμήμα των τοιχίων του σε όλα τα δωμάτια ήταν ράφια με βιβλία. <p>Η σύζυγός του κούνησε απρόθυμα το κεφάλι της δείχνοντάς μου όλα τα βιβλία, για το τι να τα έκανε… «Υπάρχουν και οι βιβλιοθήκες» ανταπάντησα «μπορείτε να τα δωρίσετε κάλλιστα»… «Σωστά» αποκρίθηκε βουβά… Μου έδωσε ένα δέμα που ήταν για μένα και έπρεπε να μου το έχει δώσει εδώ και καιρό… <p>Το πήρα κι έφυγα… Η εξώπορτα της πολυκατοικίας μου βρόντηξε καθώς έμπαινα βιαστικά… Άνοιξα το δέμα… Τρία βιβλία με ωραίο παλαιό δέσιμο όλα κι όλα… και μια επιστολή αναφερόμενη σε μένα… <font color=green> <p>«…Τον δρόμο που θα πάρεις στην ζωή σου δεν θα τον βρεις στις σελίδες κανενός βιβλίου… <p>Κανένας μαυροπίνακας δεν θα χαράξει τις γραμμές των δικών σου οριζόντων… <p>Ούτε περίτεχνα σχέδια δεν προγράφουν τι θα κάμεις στη ζωή σου… <p>Στις στάλες της βροχής… εκεί ίσως αν ψάξεις <p>ή στο θρόισμα των πεύκων όταν τα φυσάει ο νοτιάς… <p> σε φευγαλέα βλέμματα… σε φωτισμένα πρόσωπα… <p>Στου βυθού το λαμπύρισμα, <p>ή στης ξασπρισμένης πέτρας τις μυστικές χαραγές. <p>Στην οσμή του σιταριού μετά από τη βροχή… <p>Στους πορτοκαλεώνες τα ανοιξιάτικα δειλινά… <p>Στο παλιωμένο εικονοστάσι… <p>Σε έρημα ορεινά χωριά… <p>Στις λιτές ισχνές φιγούρες του εβένου… <p>Στον παλιό προσφυγικό συνοικισμό… <p>Στα καλά βιβλία που θα απαντήσεις στο διάβα σου… <p>Στους μακρινούς φάρους της γνώσης. <p>Στην αντιφεγγιά των άστρων… <p>Σε μια παιδική αγκαλιά… <p>Εκεί θα βρεις τα υλικά που θα στρώσουν τη δική σου στράτα… <p>Κι αν δεν γίνεις ο μεγάλος και τρανός που κάποτε ονειρεύτηκες… Όλα τούτα τα ακριβά διαμάντια που αλίευσες στήνουν τον δικό σου ανεκτίμητο θησαυρό… Τώρα πλέον ξέρεις πόσο πολύ ακριβός υπήρξες… <p>Μ’ αν τα προσπέρασες όλα αυτά με ξιπασιά, όλη η ζωή σου στράφι πήγε…» </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-7886281651345883867?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-10362322280508750752010-07-19T10:51:00.000-07:002010-07-19T11:29:55.527-07:00<p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TESW26mrkDI/AAAAAAAAATc/HjuqN0rUi7Q/s1600/0137379050085.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TESW26mrkDI/AAAAAAAAATc/HjuqN0rUi7Q/s320/0137379050085.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495683315487445042" /></a> <p> <p>Το άρθρο αυτό δεν ενέχει απόψεις από τη σκοπιά ενός ειδικού. Δεν απαιτείται δηλαδή να είναι κανείς ειδικός για να αποτιμήσει τα αυτονόητα. Είμαστε μια χώρα που συμβαίνουν συχνά ισχυροί σεισμοί και όχι σπάνια σε κατοικημένες περιοχές. Πάντα η πολιτεία μετά την αποτίμηση κάθε σεισμού, παπαγαλίζει μέσω διαφόρων τυχάρπαστων ή και αρμοδίων φωνών το προφανές: «πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους σεισμούς». <p>Τι γίνεται όμως στη συνέχεια? Όπως σε πολλά άλλα πράγματα: <b>τίποτε</b>. <p>Ας ξεκινήσουμε όμως από αυτά που πρέπει να κάνουμε σε <font color=red> ατομικό-οικογενειακό </font>επίπεδο: <p><b>Α.</b> Πρέπει εκ των προτέρων να έχει συμφωνηθεί ένα σημείο συνάντησης της οικογένειας στην περίπτωση ενός μεγάλου ισχυρού σεισμού. Τα <b>κινητά θα είναι εκτός λειτουργίας για αρκετές ώρες</b>. Συνήθως προτιμάται ο πλησιέστερος για όλους ανοικτός χώρος. Δεδομένης της μεγάλης προσέλευσης από περιοίκους το σημείο συνάντησης μέσα σε αυτόν θα πρέπει να είναι πολύ συγκεκριμένο. <p><b>Β.</b> Θα πρέπει να επεκτείνουμε το σενάριο και στα σχολεία-παιδικούς σταθμούς που φοιτούν μέλη της οικογένειας. Να συζητήσουμε με τους Διευθυντές για ορισμό τόπου συγκέντρωσης και ενεργειών κατόπιν ενός σεισμού. Οι γονείς μπορούν να καταφθάσουν και να παραλάβουν τα παιδιά τους σε δεύτερο χρόνο. <p>Ζητήματα άκρως επείγοντα που αφορούν την <font color=red>πολιτεία</font>: <p><b>Γ. </b>Κάποιοι από τους πολίτες (Ιατροί, Τροχονόμοι, Αστυνομικοί, Πυροσβέστες, ΔΥ μέλη πολιτικής προστασίας) πρέπει να πάνε σε συγκεκριμένους χώρους προ-συγκέντρωσης, αφού ενδεχομένως οι χώροι εργασίας μπορεί να είναι ακατάλληλοι . Ειδικές κατηγορίες όπως οι Τροχονόμοι απαιτείται να πάνε κατευθείαν σε μεγάλες αρτηρίες ώστε να ρυθμίσουν την κυκλοφορία τις πρώτες κρίσιμες ώρες καθώς τίποτε δεν θα λειτουργεί και προφανώς ούτε οι φωτεινοί σηματοδότες. Αν αυτό δεν γίνει θα υπάρξει εκτεταμένη ακινητοποίηση οχημάτων τόσο εποχούμενων που πρέπει να μετακινηθούν, όσο και ασθενοφόρων που θα πραγματοποιούν διακομιδές τραυματιών. <p><b>Δ. </b>Αναγκαστικά προς διευκόλυνση των τελευταίων αλλά και προς διευκόλυνση της μετακίνησης σωστικών συνεργείων, κάποιες κεντρικές λεωφόροι θα πρέπει να αποκλειστούν για τα ΙΧ. Αυτές θα πρέπει να είναι καλά γνωστές στους οδηγούς ώστε αυτοί να τις αποφύγουν ή και να τις εκκενώσουν έγκαιρα. <p><b>Ε. </b>Ειδικά οι οδηγοί των ΙΧ και δικύκλων πρέπει να γνωρίζουν καλά πως πρέπει να συμπεριφερθούν κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά από μια σεισμική δόνηση. Θα υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι που θα ξεπετάγονται αλλόφρονες από τις εισόδους των σπιτιών και των κτηρίων στο δρόμο. Αν οι εποχούμενοι συνεχίσουν την πορεία τους ή και επιταχύνουν διακινδυνεύουν να τραυματίσουν σοβαρά πανικόβλητους πεζούς. <p><b>Ζ. </b>Το σημαντικότερο. Αναγκαστικά σε έναν δυνατό σεισμό υπάρχουν τραυματίες και ενδεχομένως νεκροί. Πρέπει να είναι γνωστό ποια νοσοκομεία θα ανοίξουν πρώτα για να υποδεχθούν τα περιστατικά, ώστε να γνωρίζουν οι πολίτες ποιο είναι πλησιέστερο. Προφανώς να υπάρχει διαρκής ενημέρωση για ανάγκες σε αίμα, για επάρκεια υλικών από έγκυρη ραδιοφωνική συχνότητα. <p><b>Η. </b>Εξίσου σημαντικό είναι να υπάρχει ενιαίο δίκτυο ενημέρωσης των πολιτών από ραδιόφωνο-τηλεόραση. Να συντονιστούμε σε συγκεκριμένες συχνότητες όπου θα υπάρχει ενιαία και έγκυρη πληροφόρηση. <p><b>Θ. </b>Στα πολυπληθή και μεγάλα κτήρια είναι απαραίτητες τακτικές ασκήσεις εκκένωσης. Μέρος του προσωπικού θα φοράει διακριτικά και θα κατευθύνει προς την πλησιέστερη ασφαλή έξοδο τους επισκέπτες. Προφανώς θα είναι επιφορτισμένο στην διάνοιξη των διεξόδων διαφυγής, να διατηρήσει ξεκλείδωτες κάποιες θύρες που κανονικά είναι κλειδωμένες κα. <p><b>Ι. </b>Ταχεία πρώτη πλήρωση ειδικών καταυλισμών που θα εξυπηρετήσουν ειδικές και ευπαθείς ομάδες. Προφανώς οι ανήκοντες σε αυτές πρέπει να γνωρίζουν καλά την πλησιέστερη θέση τους. Το αυτό και για το συσσίτιο τις πρώτες ώρες μετά από έναν καταστροφικό σεισμό. <p><b>Κ. </b>Είναι σημαντική η συμπεριφορά των κατοίκων κατά τη διάρκεια ενός ισχυρού σεισμού. Ιδίως πρέπει να γνωρίζουν που πρέπει να προφυλαχθούν μέσα σε συγκεκριμένα κτήρια. Οι οδηγίες του ΟΑΣΠ είναι αναχρονιστικές καθώς αποτρέπουν έξοδο σε μπαλκόνια ή προτρέπουν μαθητές να μπουν κάτω από θρανία. Σε κτήρια οπλισμένου σκυροδέματος οι οδηγίες πρέπει να αναθεωρηθούν. <p>Στοιχειώδης αντισεισμική προστασία προϋποθέτει τουλάχιστον όλα τα παραπάνω. Δεν απαιτούν χρήματα. Μόνο οργάνωση και συνεννόηση. Είναι αναγκαία για χώρες σαν την δική μας που έχει συχνά σεισμούς και προκλητικό το γεγονός ότι ακόμη κάτι τέτοιο εκλείπει… <p>Κλείνοντας να θυμίσω κάποια από τα ευτράπελα του σεισμού της Αθήνας 1999: <p>-Πεζός στη Σόλωνος που ποδοπατήθηκε από όχημα του οποίου ο οδηγός έκρινε σκόπιμο να επιταχύνει. <p>-Μοτοσικλετιστής που σταμάτησε και παρασύρθηκε θανάσιμα από όχημα που επιτάχυνε κατόπιν πανικού του οδηγού του στον σεισμό της Μεθώνης του 2008. <p>-Εκτεταμένα μποτιλιαρίσματα σε όλο το δίκτυο του λεκανοπεδίου. Ακίνητα οχήματα για ώρες που δυσχέραναν ή και ανέκοψαν την κίνηση των ασθενοφόρων. Το μποτιλιάρισμα και η δυσκολία στη ροή πανικόβλητων εποχούμενων στη λεωφόρο Ηρακλείου είχε σαν αποτέλεσμα ακόμη και πυροβολισμούς από ευέξαπτο οδηγό. <p>-Ώρες αδιανόητης αγωνίας και αναζήτησης συγγενών καθώς τα κινητά δεν λειτουργούσαν. Οι περισσότερες μετακινήσεις πολιτών με οχήματα ή χωρίς ήταν άσκοπες καθώς το μόνο που προσπαθούσαν ήταν να μάθουν ή να βρεθούν με οικείους. <p>-πραγματικές δύσκολες ώρες στις πληγέντες περιοχές όπου για αρκετές ημέρες οι υποστηρικτικές υποδομές ήταν ελλιπείς. <p>- Κάκιστες διακομιδές που ίσως να ευθύνονται και για θανάτους την περίοδο εκείνη. <p>-Εκτεταμένα ανεύθυνη παραπληροφόρηση από ιδιωτικά-δημόσια ΜΜΕ. <p> Μετά από κάποιον μεγάλο σεισμό δεν είναι απαραίτητο να μας πιάνει πανικός. Πρώτα ας μάθουμε το επίκεντρο. Δύο ιστότοποι για να δείτε αμέσως το επίκεντρο είναι το <A HREF = "http://www.emsc-csem.org/" > <font color = blue>Ευρωπαϊκό-Μεσογειακό σεισμολογικό κέντρο </font></A> καθώς και το <A HREF = "http://www.geophysics.geol.uoa.gr/stations/maps/recent.html" > <font color = blue>site του πανεπιστημίου Αθηνών </font></A>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-1036232228050875075?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-46025180326537490632010-07-10T13:37:00.000-07:002010-07-10T14:15:52.357-07:00<p>Δεν είχα σκοπό να γράψω αυτό το ποστ. Στην πραγματικότητα ήταν ένα από αυτά, τα πολλά που ήθελα να κρατήσω για τον εαυτό μου. Αυτό που με έκανε να το μοιραστώ με τον περιστασιακό και σποραδικό αναγνώστη δεν είναι παρά η διάθεσή μου να εκθέσω όσο καλύτερα μπορώ ανασκευάζοντας παράλληλα μια περίοδο (αυτήν του τέλους των 80ς) την τελευταία ίσως belle epoque της Αθήνας και της Ελλάδας γενικότερα που ευτυχώς πρόλαβα να την γνωρίσω και για να μην παρεξηγηθώ καθόλου δεν νοσταλγώ... <p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TDja6TRiOrI/AAAAAAAAAS8/u23gwJnPFQQ/s1600/sloveigDonmartin.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 222px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TDja6TRiOrI/AAAAAAAAAS8/u23gwJnPFQQ/s320/sloveigDonmartin.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492380440719407794" /></a> <p> <p>Η Sloveige Donmartin δεν ήταν παρά ένα λυρικό στιγμιότυπο των ερωτικών μας χαρτών εκεί στα 20 χρόνια μας στα 1987 που έμεινε ανεξίτηλο καθώς αποτυπώθηκε για πάντα σε φωτογραφικό χαρτί από τον Wim Wenders στην ταινία του Der Himmel aus Berlin ή WINGS OF DESIRE ή “τα φτερά του Έρωτα” όπως αποδόθηκε στην Ελληνική αυτή η καταπληκτική ταινία που απέδωσε τις ανησυχίες μας και τη διάθεση των νέων της Ευρώπης τότε ενάντια σε λογής διαχωρισμούς με σύνορα πολιτικές κλπ. Ο κόσμος σήμερα δεν μπορεί με τίποτε να κατανοήσει, πως αν δεν ήθελαν οι τότε νέοι, ούτε Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε κοινό νόμισμα θα επιτυγχάνονταν αν δεν ήταν ώριμα δεκτική η κοινωνία. <p>Η Σλοβέιγ το πρόσωπο που απεγνωσμένα αναζητούσαμε σε συναυλίες, στα όνειρα στους γύρω μας. Έτυχε τότε να ταξιδέψω στο εξωτερικό με inter-rail και από την απομονωμένη και εσωστρεφή χώρα μας τότε να δω και να αφουγκραστώ για πρώτη φορά τον ενιαίο Ευρωπαϊκό παλμό. Όχι εξωραϊσμένο όπως παρουσιάστηκε από τα σποτάκια, μα αληθινό, ακατέργαστο, βίαιο. Όπως ήταν η νεολαία τότε που ήθελε να ξεφύγει από τα στερεότυπα. Να γκρεμίσει τα σύνορα, τον αυταρχισμό, τις δικτατορίες του τότε Ανατολικού Μπλοκ, να εδραιώσει μιαν ελπίδα για ειρήνη, για έναν κόσμο με λιγότερη βία. Να αφήσει κι αυτή ανεξίτηλο κάπου το στίγμα της. Αληθινό, γρανιτένιο μακριά από το ψεύτικο, επιτηδευμένο, λουστραρισμένο και εικονικά πνιγμένο στις ουσίες 60ς. Ένα στίγμα ντυμένο από βιοτεχνίες, κόπο, και ανάγκη για αμφισβήτηση όλων των θέσφατων και ιερών τεράτων. Ότι δεν γίνει κατανοητό, ότι δεν είναι αληθινό, στην πυρά... Να γκρεμίσουν τα τείχη. Να γκρεμίσει το τείχος! <p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TDjbPkbsb3I/AAAAAAAAATE/68ZCdP0EPPo/s1600/Solveig-Dommartin-par-Laurent-Monla-.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 315px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TDjbPkbsb3I/AAAAAAAAATE/68ZCdP0EPPo/s320/Solveig-Dommartin-par-Laurent-Monla-.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492380806102675314" /></a> <p> <p>Η γενιά των νέων στα 80ς με δύσκολα μέσα, χωρίς πολλά χρήματα κατόρθωσε μόνο να υπερπηδήσει τα τείχη... Νόμισε ότι θα τα γκρεμίσει αλλά τελικά βοήθησε απλά στο κτίσιμο νέων. Τουλάχιστον δεν υπήρξαμε αρχιτέκτονες. Μόνο πτωχοί εργάτες. Ηττήθηκε από τη σφοδρή αντεπίθεση των μεγάλων κερδοσκόπων αυτού του κόσμου, των μαφιόζικων τραστ και κυρίως της άμετρης απληστείας της Δύσης που βρήκε την καθ' ημάς ανατολή απροετοίμαστη. Η γενιά μας ήταν κυρίως χαμένη. Δεν γνώρισε κοινωνικό κράτος ούτε δουλειές, απόδοση κόπων, αναγνώριση σπουδών, δεν έτυχε ούτε αυτή σημαντικής παιδείας. Αντί της υπέρβασης εξαργύρωσε μια θέση κάπου. Η λαίλαπα των πρότζεκτ, της ευρωπαϊκής ανολοκλήρωσης της πλαστικής κουλτούρας της ελαφρότητας που επικράτησε δεν άφησε τίποτε για μας τους απλούς ανθρώπους με τα Τ-Shirts τα Τζιν τις μηχανές. Τις παραλίες μας τις απέκλεισαν οι ξαπλώστρες, ενώ οι Δήμοι φωταγώγισαν τα στέκια από όπου αντικρύζαμε τα αστέρια. Μπάζωσαν και έκαναν lounge restaurants το ζωτικό μας χώρο. Τα παγκάκια μας σάπισαν και τα πεζοδρόμια μας τα κατέλαβαν θεόρατα αναιδέστατα τζιπ. <p>Μαζί με τις ελπίδες που ανέτειλαν την δεκαετία του 80, την απλότητά και τη δίψα έσβησε και η Σλοβέιγ από τούτη τη ζωή αρκετά ανεπάντεχα και αρκετά νέα, στο Παρίσι το 2007. Οι στίχοι του Nick Cave στοιχειώνουν τις υποσχέσεις που δώσαμε πριν μπούμε κι εμείς για πάντα μέσα στη συμβάτικότητά μας. Ώσπου να χαθούμε με τη σειρά μας οριστικά από το τοπίο <p>Some things we plan, we sit and we invent and we plot and cook up;others are works of inspiration, of poetry; <p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TDjcEulR_tI/AAAAAAAAATM/mt37ZNBsb74/s1600/sloveigDonmartin2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TDjcEulR_tI/AAAAAAAAATM/mt37ZNBsb74/s320/sloveigDonmartin2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492381719360306898" /></a> <p> <p>Και ο Έρωτας? Αυτός πάντα υψικρατεί για κείνους που τον ψάχνουν ακατέργαστο, ανεπιτήδευτο και αληθινό. Για τους υπόλοιπους υπάρχουν οι πρόζες τα καμώματα, οι "ρωσίδες" και πολλά άλλα εν μέσω κοκτέιλς ουσιών. Όμως: “Αν δεν αγαπάς κανέναν σε τούτη την Κόλαση είσαι χαμένος”. <p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TDjiW5n8lUI/AAAAAAAAATU/JRSv1G5o9Uo/s1600/charlie-chaplin.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TDjiW5n8lUI/AAAAAAAAATU/JRSv1G5o9Uo/s320/charlie-chaplin.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492388628631688514" /></a> <p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-4602518032653749063?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-67835291746589099082010-06-07T13:29:00.000-07:002010-06-07T14:03:07.476-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TA1ciMujvnI/AAAAAAAAAS0/hUq4_gKGoEc/s1600/inquisition.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 319px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/TA1ciMujvnI/AAAAAAAAAS0/hUq4_gKGoEc/s320/inquisition.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480138064181575282" /></a> <p>... <font color = blue> <p>...είπατε τω βασιλεί. χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μάντιδα δάφνην, ου παγάν λαλέουσαν. απέσβετο και λάλον ύδωρ</p> </font> <p> Καλό καλοκαίρι ας έχουμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-6783529174658909908?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-40553951694824262602010-05-25T10:28:00.000-07:002010-05-27T04:16:15.161-07:00<p> <p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S_wL5Ggy4SI/AAAAAAAAASs/KftYiIGFsC8/s1600/figaro1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 176px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S_wL5Ggy4SI/AAAAAAAAASs/KftYiIGFsC8/s320/figaro1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475264322604294434" /></a> <p>Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ και λοιποί ενδιαφερόμενοι, <p>Για να βρείτε που πήγαν κάποια από τα χρήματα ξεκινήστε από εδώ: <p>Από τον Έρμιππο, με διευθύνσεις και ονόματα… <p><a href="http://ermippos.blogspot.com/2010/05/blog-post_17.html"><font color = blue>Μέρος 1ο </font></a> <p> <p><a href="http://ermippos.blogspot.com/2010/05/2.html"><font color = blue>Μέρος 2ο </font></a> <p> <p><a href="http://ermippos.blogspot.com/2010/05/3.html"><font color = blue>Μέρος 3ο</font></a> <p> <p><a href="http://ermippos.blogspot.com/2010/05/blog-post_24.html"><font color = blue>Μέρος 4ο</font></a> <p> <p>και ένα ενδιαφέρον για το <a href="http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=2628&reftab=37&t=%CE%A3%CF%84%CE%BF-%C2%AB%CE%A0%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CF%89%CE%BD%C2%BB-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BC%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%BF"><font color = blue>ΠΑΙΔΩΝ</font></a>. Παρακαλώ διαβάστε το! <p> <p> <p>Ο λόγος κυρίως επειδή την τελευταία περίοδο τα μπλογκς έχουν κατασυκοφαντηθεί με την πληθώρα λογής πρωκτικών που κυκλοφορούν, πράγμα που με υποχρεώνει να ανεβάσω και εγώ την ανάρτηση, με την ελπίδα να ανανήψουμε κάποτε... (Η χώρα όχι οι μπλόγκερς) <p> <p> <p> <font color = red> UPGRADE</font> <p> <p><a href="http://ermippos.blogspot.com/2010/05/blog-post_25.html"><font color = blue>Μέρος 5ο</font></a> <p> <p><a href="http://ermippos.blogspot.com/2010/05/blog-post_26.html"><font color = blue>Μέρος 6ο και φαρμακερόν!</font></a> <p>Άντε με τις υγιές μας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-4055395169482426260?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-37093689741290493862010-05-19T11:22:00.000-07:002010-05-19T11:25:05.359-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S_QszlX9L7I/AAAAAAAAASk/dU-Z1-hxGqk/s1600/larra.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S_QszlX9L7I/AAAAAAAAASk/dU-Z1-hxGqk/s320/larra.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473048711879536562" /></a> <p> <p> <p>Δεν μας κάνουν πλέον εντύπωση οι ειδήσεις αυτού του είδους. Περνούν στα ψιλά... Εχτές μόλις βρέθηκε ένας συνάνθρωπός μας νεκρός τεμαχισμένος σε κάδο απορριμμάτων. Την επομένη που βρέθηκε το άψυχο κορμάκι κοπέλας σε άλλο κάδο. Την ίδια ημέρα που κάποιοι έκοψαν το νήμα της ζωής ταβερνιάρη προφανώς για τις εισπράξεις. Τρεις ακόμη νεκροί από μικροεγκλήματα. Οι αριθμοί πλέον δεν εκπλήσσουν. Μας τρομάζει και μόνο η ιδέα. Για αυτό και την ξορκίζουμε γρήγορα: "Αλλοδαποί θα ήταν" ή μονολογούμε: "μακριά από μας!" (πόσο μακριά αλήθεια?). Τόσο φθήνυνε η ζωή μας? <p>Η ζωή είναι το μοναδικό αυθύπαρκτο και αυτοσυνεπές αξίωμα. Μετά από αυτήν είναι η άβυσσος. Δεν ορίζεται πλέον ούτε κόσμος ούτε σύνολα... Εκεί που τελειώνει η ζωή πρέπει κανονικά να τερματίζει κάθε ανθρώπινη και ουμανιστική δραστηριότητα. Αυτό είναι σε πολλούς απο εμάς προφανές. Για αυτό και δεν χαρήκαμε καθόλου την συντονισμένη κινητοποίηση που αμαυρώθηκε από τα τρία θύματα της τράπεζας Marfin. Θύματα που οι χαμηλοί κοινωνικοί μας αυτοματισμοί έσπευσαν να σκυλέψουν τάχιστα. Η ζωή λοιπόν είναι το προφανέστερο αξίωμα. <p>Κάποιοι στο όνομα της όποιας επιβίωσής τους ή τάσης τους για αχαλίνωτο και γρήγορο πλουτισμό προβαίνουν ασμένως στο να την αφαιρούν... Για αυτούς προφανώς οι άλλοι που εκτελέστηκαν δεν είναι άνθρωποι αλλά κάτι πολύ κατώτερο... Εκτελούν επαγγελματικά εις το όνομα πατρώνων, του αφεντικού, της κλίκας... Να πεθάνει ο αντίπαλος. Εξοντώνοντας βιολογικά τους άλλους αμέσως εδραιώνεται μια παρέα νταβατζήδων: Θα πουλάει προστασία, θα μανατζάρει το trafficking (δες τι έπαθε αυτή που βρέθηκε στον κάδο που αρνιόταν να πάει με 30 πελάτες καθ' εκάστην). Η κοινωνία μας, εκείνη της αδιαφορίας φυσικά θα αναγνωρίσει την αξία της "παρέας" αυτής. Γρήγορα σιωπηλά θα υποταχτούμε ακόμη μια φορά. Ενδεχομένως κάποιοι από μας που τους περισσεύουν 5 δεκάρες να σπεύσουν να ασφαλίσσουν κι άλλο τα πορτοπαράθυρα του σπιτιού τους. Εκείνα που παλιά τα καλοκαίρια τα άφηναν ορθάνοιχτα για να απολαμβάνουν το τραγούδι των γρύλλων τις νύχτες. <p>Αναντίρρητα κάποιες μάνες περιμένουν σε μια γωνιά τούτου του κόσμου νέα για αυτά τα χαμένα παιδιά τους. Πάει καιρός που διάβασαν ή άκουσαν νέα τους. Ανάβουν το καντήλι να τα προσέχει η Παναγία και σταυροκοπιόνται ενώπιον κάποιου ξεθωριασμένου εικονίσματος. Το βλέμμα των Αγίων τρεμοπαίζει από το ημίφως που εκπέμπει ένα ασθενικό καντήλι. Όπως κάθε μητέρα μεγάλωσαν με κόπο τα παιδιά τους. Ανέχτηκαν προσβολές, κατάπιαν κουβέντες, έκαναν υποχωρήσεις και στήθηκαν σε ουρές στωικά για να εξασφαλίσουν το γάλα των. Έτρεξαν αργά τις νύχτες προς αναζήτηση ιατρικής βοήθειας όταν εκείνα 7χρονα ψήνονταν στον πυρετό και βυθίζονταν στην αγκαλιά τους. Η Μάνα παντού ίδια είναι. Μονολογεί καθώς τελειώνει την προσευχή της ότι "Δεν μπορεί και σήμερα καλή ήμουν θα μου το αναγνωρίσει η Παναγία αυτό". Η Μάνα ταυτίζεται με τη ζωή και είναι αξιωματικά συνδεδεμένη με αυτήν. <p>Όσο πιο πολύ αποδομείται η κοινωνία μας τόσο θα μπαίνει η αμφισβήτηση της αξίας της ζωής του διπλανού. Η κοινωνική ασυνειδησία φυσικά ενθαρρύνεται και καλλιεργείται από τη διαφθορά, διαπλοκή και όλα τα δεινά της πρόσφατης πολιτικής μας έκπτωσης. Κάποιοι προσπαθούν να μας κάνουν να αισθανόμαστε συνένοχοι. Κάποιοι άλλοι προσπαθούν να σπείρουν διχόνοιες ρίχνοντας το φταίξιμο στους "άλλους" τους "ξένους". Όλοι μας όμως διαισθητικά έστω μαντεύουμε εύκολα το τι μπορεί να περιμένει κανείς στα προσεχώς αυτής της χώρας-πόλης-γειτονιάς του κόσμου... Το βέβαιο είναι ότι ούτε προλάβαμε να αποχαιρετίσουμε την Ελλάδα που ξέραμε ούτε και να την χαρούμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-3709368974129049386?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-15726581011620548132010-04-27T05:33:00.000-07:002010-04-27T05:44:12.336-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S9bbWfgoZkI/AAAAAAAAASc/YivpmcB1ts0/s1600/%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B72.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S9bbWfgoZkI/AAAAAAAAASc/YivpmcB1ts0/s320/%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B72.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464796377322645058" /></a> <p>Περιδιάβηκα το κάστρο μιαν Κυριακή μεσημέρι αναζητώντας τα χνάρια του ποιητή... ψηλαφώντας τα βράχια που κατέβαιναν απότομα στον αιγιαλό για να εμβαπτισθούν ξανά και ξανά εδώ και χιλιάδες χρόνια σμίγοντας το φως με το αέναο υγρό στοιχείο. Το θρόισμα από τα διπλανά πεύκα που έγερναν τον ίσκιο τους νωχελικά, μου θύμιζε τους ψιθύρους που κάποτε στοίχειωσαν τα λόγια των δυό μεγάλων ποιητών, του αρχαίου και του τωρινού που με το σκουτάρι του προσπάθησε να σκεδάσει την αναπόδραστη λήθη: «Ασίνην τε...». <p>Το μάταιο του αρχαίου κλέους, συμπιεσμένο σε ένα μικρό χρονικό διάστημα του χωρόχρονου, που εξαφάνισε μοιραία τις αναγκαίες λεπτομέρειες... Λειασμένο σήμερα πλέον, περιέχει μόνο ακατανόητες φράσεις του Αιόλου σμιλεμένες σε τούτες τις πέτρες που απαρτίζουν τα απομεινάρια της αρχαίας ακρόπολης. Ακρογωνιαίοι λίθοι, ακλόνητοι, πασχίζουν χρόνια τώρα να στηρίξουν το παιχνίδισμα της λησμονιάς με χαμένα ίχνη που μάταια προσπαθούμε να αγγίξουμε από το μακρινό παρελθόν... <p>Όσο κι αν ψάξεις, εκείνα σβήνουν μέσα στο τόσο φως, χαμένα στο θρόισμα των φύλλων, στο πετάρισμα των μελισσών και στον φλοίσβο... που εκπέμπει σταθερά χιλιάδες χρόνια τώρα τα ίδια λόγια του Πρωτέα, και της Θέτιδας , ακατανόητα για μας τους αμύητους πεπλεγμένα στα πλούσια μαλλιά της Λευκοθέας... <p>Για μας τους σημερινούς, μόνο η αρχέγονη ανάγκη της άγαρμπης εκμετάλλευσης προσπαθεί με τη βία να χωθεί μέσα στις θερινές τουριστικές αναλαμπές εισβάλλοντας κάπως ασύμβατα στην αδιάλειπτη αρμονία του χώρου. Ένα κάμπινγκ σχεδόν μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, και μια ταβέρνα ευτυχώς ήσυχη ένεκα της περιόδου. Ένα αυτοσχέδιο πάρκιν με εγκαταλειμμένα ίχνη αστέγου νυκτερινού έρωτα: ένα καλσόν, και ένα άδειο κουτί durex. Δεν ξέρω τι ακριβώς αποτελούσε την ύβρη ή τη θυμηδία και χάθηκα στις λεπτομέρειες απορροφημένος από το εκτυφλωτικό φως των ποιητών, της θάλασσας, και των κραταιών λιθοδομών... «Ασίνην τε...» <p>Δεν είχα αίσθηση, ζέστης ή κρύου ή χαρμολύπης... μονάχα ένα μούδιασμα κι ένα υπερβολικό δέος, απέναντι στα μη αποκρυπτογραφημένα νοήματα της μαρμαρυγής, στις γραμμές και τις καμπύλες, στους θεϊκούς κεχρισμένους βράχους που άγγιξα με τα χέρια μου. «Ασίνην τε...» <p> <p> <p> <font color = blue> PS> Η φωτογραφία ήταν από το μπλογκ της </font> <a href="http://mariatzirita.blogspot.com/2009/05/vad.html"><font color=red>Μαρίας Τζιρίτα</font></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-1572658101162054813?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-72118193864933051002010-03-19T15:21:00.000-07:002010-03-19T15:52:30.320-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S6P_-z4KzjI/AAAAAAAAASU/FxbHLHE2PFw/s1600-h/hyeres.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S6P_-z4KzjI/AAAAAAAAASU/FxbHLHE2PFw/s320/hyeres.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450481428591201842" /></a> <p> <p>...Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει η έννοια επιστροφή... όταν λείπεις δυό χρόνια από κάπου και γυρίζεις, αυτό το κάπου έχει αλλάξει ριζικά, αλλά και εσύ έχεις αλλάξει... ίσως περισσότερο από όσο μπορείς να κατανοήσεις... <p>... Στα αγόρια της ηλικίας μου και άνω που η θητεία μας στο στράτευμα διήρκεσε δυό συναπτά έτη, θα υπήρξαν αναμφίβολα αντίστοιχα συναισθήματα κατόπιν της επιστροφής τους "στη βάση"... <p>...Λοιπόν παρόμοια συναισθήματα έχω και εγώ... νιώθω να γυρίζω στα ερείπια της δικής μου Ολύνθου... <p>Χωρίς φρουρό και πύλη για το απαραίτητο νεύμα, χωρίς βασιλικά πρωτεία και εννοείται κάτω από το καθεστώς ουδενός αρχαίου δράματος. <p> Η ζωή προχωράει όσο εμείς την σπρώχνουμε και μένει στάσιμη όσο εμείς αισθανόμαστε ότι μας βολεύει... <p> Ο χρόνος? Όχι αυτός πάντοτε περνάει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-7211819386493305100?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-26804977924145214022010-03-04T11:47:00.000-08:002010-03-04T11:50:41.428-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S5AO7545UZI/AAAAAAAAASM/HTFGpd8dE7g/s1600-h/humansilhouette.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 229px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S5AO7545UZI/AAAAAAAAASM/HTFGpd8dE7g/s320/humansilhouette.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5444868371805458834" /></a> <p>...πού πάνε οι άνθρωποι που φεύγουν? <p>Η αύρα τους? τα λόγια τους? οι σκέψεις ή οι αγωνίες τους? <p>Οι χαμένοι ή οι κερδισμένοι έρωτές τους? <p>Οι γκαρσονιέρες που κατοίκησαν, ξαναβαμμένες με αλλαγμένα τα ντουλάπια ούτε που θυμίζουν το δικό τους τότε... Ακόμη και τα κουδούνια στις προσόψεις είναι διαφορετικά... <p>Τα ποτήρια που ήπιαν το κρασί τους... τα αναμμένα καλοριφέρ κάποια χειμωνιάτικα απογεύματα που τους ζέσταναν κάτω από το χλωμό φως της μοναξιάς τους... τα ζεστά Αυγουστιάτικα μεσημέρια στην πόλη... οι ράθυμες κινήσεις τους... <p>Τα βήματά τους στους βρεγμένους δρόμους που σβήστηκαν και τα κάλυψε η σκόνη... Το φώς τους που περιθλάστηκε στο ξεθωριασμένο φωτογραφικό χαρτί... τα περίεργα μακρινά πλάνα εκεί που τους απεικονίζουν πίσω στις μακρινές, δικές τους δεκαετίες... Τα χαμένα Σαββατιάτικα απογεύματα με ένα χαρτί προπό και ένα μολύβι... τα βλοσυρά τους χαμόγελα, τυραννισμένων ανθρώπων, που τουλάχιστον χαίρονταν για μας τους τότε πιτσιρικάδες... <p>τα τραγούδια σουξέ της εποχής τους που τυχαία πέφτω πάνω τους στο διαδίκτυο και τους θυμίζουν έντονα... πονάνε περισσότερο από όσο διατείνονται οι καλλιτέχνες στους ακατέργαστους στίχους τους... <p>πονάει περισσότερο όσο η χαμένη νιότη, η χαμένη αθωότητα... <p> που πάνε οι άνθρωποι όταν φεύγουν? <p>Εκτός από εικόνες στους οικείους τους που ολοένα ξεθωριάζουν και με φωνές που ξεχνιώνται... <p>Γίνονται θάλασσα, χιόνια γκρεμών, αστρόσκονη, καστανόχωμα στα λιβάδια, κυκλώνες στην ατμόσφαιρα, σύννεφα, ουρανός... φως...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-2680497792414521402?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-80913008187004617442010-02-22T15:43:00.000-08:002010-02-22T15:53:33.844-08:00<p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S4MXNPflqBI/AAAAAAAAAR8/1MEGgRh_ypM/s1600-h/18022010.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S4MXNPflqBI/AAAAAAAAAR8/1MEGgRh_ypM/s320/18022010.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441218291058452498" /></a> <p>... το Freiburg είναι μια μικρή γερμανική πόλη στα σύνορα της Γερμανίας με τη Γαλλία και την Ελβετία πληθυσμού 250.000 κατοίκων περίπου... <p>... Είναι κλασσική κεντροευρωπαϊκή πόλη με το ιστορικό της κέντρο αυστηρά διατηρημένο που σήμερα για τρίτη εκατονταετία συνεχίζει να αποτελεί όμορφο πόλο έλξης τουριστικών και παραγωγικών δραστηριοτήτων. Πεζοδρομημένο, με μόνο το τραμ να το διασχίζει, ενώ το υπόλοιπο ανήκει στους πεζούς και στα ποδήλατα, που κυκλοφορούν κατά εκατοντάδες γύρω στην υπόλοιπη πόλη, εις μάτην του άσχημου συνήθως καιρού, αλλά σε φαρδείς ποδηλατόδρομους, δυό κατευθύνσεων με παιδεία τόσο των οδηγών μηχανοκίνητων όσο και των πεζών της πόλης... <p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S4MXd3mqRzI/AAAAAAAAASE/mpOkk_RkSkQ/s1600-h/19022010.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S4MXd3mqRzI/AAAAAAAAASE/mpOkk_RkSkQ/s320/19022010.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441218576703440690" /></a> <p> <p>... Μαζί με αυτά υπάρχει και ένα δίκτυο μαζικών μεταφορών, μητροπολιτικού (metro) και υπέργειων σιδηροδρόμων (τα λεγόμενα rail-bus) που καθιστούν το αυτοκίνητο μη αναγκαίο αρκεί κανείς να έχει διάθεση να περπατήσει δέκα λεπτά όπου κι αν μένει για να πάει στην εργασία του μέσα σε 20 το πολύ λεπτά... Όπως είναι φυσικό, παρόλο ότι βρέχει συχνά, οι δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι από αυτοκίνητα και αρκετά ήσυχοι... <p>... Οι συνθήκες ζωής στην πόλη, τυπικά οργανωμένες, με πολλά από τα δικά μας προβλήματα να ενδημούν και εκεί, αλλά ήκιστα ως προς τα δικά μας... Το δημόσιο όχι μόνο δεν ταλαιπωρεί τους πολίτες, αλλά δεν απαιτείται τίποτε άλλο από την ταυτότητά τους μια φορά το χρόνο το πολύ 10 λεπτά , και αυτή είναι όλη η πάγια μέση γραφειοκρατία τους, από το να ανοίξουν επιχείρηση, μέχρι το να εγκαταστήσουν μονάδα φωτοβολταϊκών... <p>... Τα μαγαζιά και τα κέντρα διασκέδασης, θα τα χρεώναμε τουλάχιστον 50€ το άτομο αν βρίσκονταν στην Αθήνα με τους τεράστιους ημιυπαίθριους πνιγμένους στο πράσινο και φιλική προς το χρήστη απόσταση των τραπεζιών μεταξύ τους... Εκεί πληρώνεις μόνο 20€/άτομο για να φας ένα εξαίρετο μοσχάρι μαζί με σαλάτα και επιδόρπιο και να πιείς ένα καλό εμφιαλωμένο κρασί... Ενώ αν επιθυμείς καφέ, τότε δυστυχώς θα πρέπει να πληρώσεις 1€. Αφήνω εκτός την άψογη με χαμόγελο και παιδεία εξυπηρέτηση που θα αντιμετωπίσει κανείς εκεί, παρόλη τη φήμη για την παροιμιώδη "ψυχρότητα" των Γερμανών. <p>... Αν ήθελα να θίξω το δημόσιο σύστημα υγείας τους θα έλεγα ότι απλά το καλύτερο ιδιωτικό εδικό μας με τις ξενοδοχειακού τύπου προδιαγραφές μάλλον αντιστοιχεί ...στο δημόσιο κτηνιατρείο εκεί. Τα 5 μεγάλα δημόσια νοσοκομεία τους που επισκέφθηκα δεν βρήκα κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα για να τα αντιπαραβάλλω, εξαιρέσει ίσως του Ωνασσείου... Για τις υλικοτεχνικές υποδομές αυτό. Για το προσωπικό θα ήταν άδικη οποιαδήποτε σύγκριση για τη χώρα μας, αφού τα δικά μας στερούνται επάνδρωσης... <p>... Η εγκληματικότητα μικρή, όχι όμως και μηδαμινή... Απλά εκεί τα νούμερα που ανακοινώνονται αντιστοιχούν στα πραγματικά και δεν ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας της Αστυνομίας... Εννοείται ότι δεν σχετίζονται σε τάξη μεγέθους με τα δικά μας "επίσημα". <p>...η φωτογραφία χαρακτηριστική της μαζικότητας του ποδηλάτου, που εκεί το χρησιμοποιούν ακόμη κι αν έχει χιόνια... <p>... Μια ασήμαντη μικρή Γερμανική πόλη, που θα ήταν άγνωστη αν δεν είχε κάποιες ιδιαιτερότητες που εκπίπτουν του συγκεκριμένου ποστ και αφήνονται για το προσεχές μέλλον... Μην παραπλανά η περιγραφή... Η ζωή και εκεί είναι σκληρή, όπως και οπουδήποτε... Υπάρχει ανεργία, οικονομική κρίση, ακρίβεια...Μόνο που δεν είναι δύσκολη και σκληρή, έτσι άσκοπα χωρίς λόγο όπως στην Ελλάδα... <p>...Το παρόν ποστ, απέχει παρασάγγας από το να αποτελεί άλλη μια βαρετή υμνολογία της εσπερίας από έναν ακόμη ιθαγενή... αν δηλαδή ο (αυτο)σαρκασμός, δεν είναι προφανής, ας μην του ρίξει δεύτερη ματιά ο όποιος αναγνώστης... Θυμίζω προς επίρρωση ότι η δύστυχη χώρα μας έχει τα μέγιστα ταλαιπωρηθεί από κάποιους που ήθελαν να "φορέσουν" στον τόπο μας κάτι που γίνεται στη Γερμανία (σύστημα, μοντέλο, νομοθεσία κλπ). Δεν είναι το σύστημα, ούτε τα μέσα που μας λείπουν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-8091300818700461744?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-35379888809143785412010-01-29T14:01:00.000-08:002010-02-02T13:57:17.535-08:00<p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S2NdM_S171I/AAAAAAAAARk/iiZ4MzvAous/s1600-h/S4010023.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S2NdM_S171I/AAAAAAAAARk/iiZ4MzvAous/s320/S4010023.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432288053269229394" /></a> <p>Βαδίζω και σε κάθε βήμα μου, σε κάθε γωνιά που στρίβω ενίοτε εμφανίζεται ο τρούλος του Saint Louis όπου μου υπενθυμίζει, πως παντού, στο πιο απλό στο πιο ευτελές μπορείς αν θέλεις να ανταμώσεις με τον Θεό... <p>Η ελαστικότητα ακυρώνει τα σημεία που βάζω για να οριοθετώ τις υποχωρήσεις μου... Στους ίδιος δρόμους, στους ίδιους τοίχους αποστρέφω συχνά το βλέμμα... <p><font color = blue>Τι είναι αυτό που κάθε χρόνο γεμίζει τον τάφο ενός κοριτσιού με χιλιάδες χαρτονένιους γερανούς φτιαγμένους από όλα τα μέρη του κόσμου? </font> <p>Δυόμισι χρόνων το καλοκαίρι του 1945, μάλλον η Σαντάκο και η μητέρα της ελάχιστα θα μπορούσαν να καταλάβουν για το πόσο αποφασισμένη ήταν η υπερατλαντική πτέρυγα των συμμάχων να κερδίσει έναν πόλεμο... Στις 6 Αυγούστου, 1 μίλι περίπου μακρύτερα στο “σημείο μηδέν” ο “χοντρός” μετά από μια άνετη πτώση με αλεξίπτωτο σκάει στο έδαφος εξαφανίζοντας το κέντρο της Χιροσίμα και μερικές δεκάδες χιλιάδες ζωές μέσα σε δευτερόλεπτα. Η Σαντάκο Σασάκι, και η ασήμαντη οικογένειά της συνέχισαν τη ζωή τους όπως μπορούσαν να τη συνεχίσουν μετά από μια τέτοια καταστροφή. Όμως ο "χοντρός" είχε δράσει πολύ πιο βαθιά απ'ό,τι φαντάζονταν τότε, όταν σοκαρισμένοι ακόμα προσπαθούσαν να κάνουν τη ζωή και την πόλη τους να θυμίσει κάπως αυτό που ήταν πριν από εκείνο το πρωί, γνωρίζοντας από πριν πως κάτι τέτοιο ήταν μάλλον αδύνατο. <p>Η Σαντάκο πήγε στο δημοτικό σχολείο, δεν έχασε ούτε μια μέρα μαθημάτων από αρρώστια, και της άρεσε πολύ να τραγουδάει και να τρέχει. Μάλιστα, έτρεχε πιο γρήγορα από όλους στην τάξη της. Όταν μεγάλωσε λίγο ακόμα, άρχισε να παίρνει μέρος σε σχολικούς αγώνες. Σε έναν απ'αυτούς, το Φλεβάρη του 1955, λιποθύμησε. Τότε πρόσεξαν όλοι τα "φουσκώματα" στο λαιμό της. Η διάγνωση στο νοσοκομείο ήταν "λευχαιμία". <p>Στις αρχές του Αυγούστου, η καλύτερή της φίλη την επισκέφθηκε στο νοσοκομείο. Πήρε ένα τετράγωνο κομμάτι χαρτί και της έμαθε πως να φτιάχνει απ' αυτό χάρτινους γερανούς. <i>Σύμφωνα με μια γιαπωνέζικη παράδοση, αν ένας άρρωστος άνθρωπος φτιάξει χίλιους τέτοιους γερανούς θα γίνει καλά</i>. Η Σαντάκο έπιασε αμέσως δουλειά, χρησιμοποιώντας ό,τι χαρτί έβρισκε, ακόμα και από τις συσκευασίες των φαρμάκων της. Όταν της τέλειωσε, πήγαινε στους άλλους θαλάμους και ζήταγε από τους άλλους αρρώστους να της δώσουν τα περιτυλίγματα των δώρων που τους έφερναν. <p>Μέρα με τη μέρα η κατάσταση της Σαντάκο χειροτέρευε και αυτή προσπαθούσε απεγνωσμένα να φτιάξει τους 1000 χαρτονένιους γερανούς. Οι φίλοι και οι συμμαθητές της κινητοποιήθηκαν να την βοηθήσουν φτιάχνοντας και αυτοί γερανούς ώστε να συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός... Η απασχόλησή της με τους γερανούς απλά την έκανε να ξεχνάει ότι η κατάστασή της χειροτέρευε. Στις 25 Οκτωβρίου, η Σαντάκο έφυγε, στα δωδεκά της χρόνια. Ο μύθος λέει ότι έφυγε στον 644ο γερανό και ότι τους υπόλοιπους μέχρι τους χίλιους τους έφτιαξαν οι συμμαθητές της... <p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S2NeUvbtE4I/AAAAAAAAAR0/DURBFRo0uco/s1600-h/Childrensmemorial1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S2NeUvbtE4I/AAAAAAAAAR0/DURBFRo0uco/s320/Childrensmemorial1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432289285962011522" /></a> <p>Τα παιδιά της Χιροσίμα άρχισαν να μαζεύουν λεφτά για να φτιάξουν ένα μνημείο για τους φίλους τους που χάθηκαν. Και τα κατάφεραν. Το 1958 στήθηκε το άγαλμα της Σαντάκο που κρατάει στα χέρια της ένα χρυσό γερανό. Γιατί τα παιδιά πάντα θα πιστεύουν στο ανέφικτο, πάντα θα κάνουν ευχές, πάντα θα κυνηγάνε το όνειρο. Και το άγαλμα αυτό είναι ένα μήνυμα για την πολυπόθητη ειρήνη. Στην εικόνα παραπάνω, είναι τόσοι πολλοί οι χαρτονένιοι γερανοί που στέλνονται από όλα τα μέρη του κόσμου, που έχουν πλέον τοποθετηθεί ειδικά γυάλινα προστατευτικά... <p><font color = blue>Τι είναι αυτό που κάθε χρόνο γεμίζει τον μνημούρι ενός κοριτσιού με χιλιάδες χαρτονένιους γερανούς φτιαγμένους από παιδικά χέρια από οπουδήποτε μπορεί κανείς να φανταστεί? </font> <p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S2NcRhnNMmI/AAAAAAAAARU/Xzz9-WEQqe4/s1600-h/Hiroshima_senzaburu.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S2NcRhnNMmI/AAAAAAAAARU/Xzz9-WEQqe4/s320/Hiroshima_senzaburu.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432287031689294434" /></a> <p> Δεν ξέρω ειλικρινά δεν έχω απάντηση... Ένα συναίσθημα μόνο είχα... να φτιάξω και εγώ έναν χαρτονένιο γερανό από εδώ που είμαι για τη μακρινή τους χώρα... για την ελπίδα όλων των παιδιών του κόσμου... τον φωτογράφισα, αθλίως βέβαια με το κινητό... <p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S2NdXb1WPbI/AAAAAAAAARs/WuAwVyV_wZc/s1600-h/29012010(005).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S2NdXb1WPbI/AAAAAAAAARs/WuAwVyV_wZc/s320/29012010(005).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432288232728837554" /></a> <p> <p>πηγές εδώ: <p> <a href="http://greek-translation-wings.blogspot.com/2009/08/rasul-gamzatov-yan-frenkel-zhuravli.html"><font color = blue> ποίηση - ποιητές - Θεσσαλονίκη</font></a> <p> <a href="http://some-beans.blogspot.com/2009/02/paper-cranes-fly.html"><font color = blue> some beans</font></a> <p><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sadako_Sasaki"><font color = blue> Σαντάκο</font></a> <p>Ως αποφώνηση δυό πολύ όμορφους στίχους του μπλογκ <font color = green>ασπαστός</font> εδώ: <a href="http://aspastos1.blogspot.com/"><font color = red> <p> Για την ελπίδα των παιδιών αλλά κι' ΟΛΟΥ του κόσμου <p> ο χαρτονένιος γερανός και ξορκιστής του πόνου </font></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-3537988880914378541?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-1920952318343547642010-01-10T14:40:00.000-08:002010-01-10T16:10:20.111-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0poMqvf4AI/AAAAAAAAAQk/jDnRXbOhy3s/s1600-h/1356468866_410ea0946f.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 243px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0poMqvf4AI/AAAAAAAAAQk/jDnRXbOhy3s/s320/1356468866_410ea0946f.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425263267962413058" /></a> <p></p> <p>Το Βερολίνο, υπήρξε για 50 χρόνια περίπου το βασικό επίκεντρο αντιπαράθεσης των δύο πλευρών του ψυχρού πολέμου. Σημείο σύγκρουσης δυό στρατιών και σκύλεμμα και διαγούμισμα των μικρότερων. Περιτειχισμένη να διαχωρίζει τα δύο διακριτά στρατόπεδα... Υποχρεωτικά αν βρισκόσουν στην πόλη έπρεπε να διαλέξεις ένα. Δεν υπήρχε περιθώριο εδώ για ανεξαρτησίες, ουδετερότητες κλπ. Δεν είχες θέση σε καμιά γωνιά της πόλης αυτής αν καμωνόσουν τον ουδέτερο... Δεν σε άφηνε η ίδια η πόλη να το κάνεις. Το αγέρωχο ύφος και το άχρωμο βλέμμα των Γερμανών Δυτικών ή Ανατολικών... Τα τεράστια σούπερ μάρκετ του Ανατολικού Βερολίνου που το μόνο που έβρισκες ήταν άδεια ράφια και απομεινάρια αίματος στα ψυγεία με τα κατεψυγμένα, καθώς οι μαυραγορίτες είχαν σηκώσει όλο το εμπόρευμα... Πέρα από τον Wim Wenders δεν νομίζω πως αναπαρήγαγε κάποιος άλλο καλύτερα εκείνη την πόλη με τον χαρακτηριστικό λυρισμό και την εσωτερικότητα που διακρίνει τον σκηνοθέτη (Der Himmel über Berlin)...</p> <p>Το επισκέφθηκα τον περασμένο Δεκέμβρη και μαζί με αυτό ένα μεγάλο τμήμα της πάλαι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας, της DDR όπως αναγραφόταν στους φωτεινούς πίνακες των πριν το 1988 Ολυμπιακών Αγώνων και διακρινόταν στα μετάλλια. Θέλοντας να αποφύγω τόσο το <i>ostalgy</i> όσο και την μυθοποίηση, απλά σκιαγραφώ κάπως αδρά τι είδα... Κατ' αρχήν το πρώην Δυτικό Βερολίνο που δεν ήταν τίποτε παρά μια σύγχρονη πόλη των 80ς γερασμένη άλλα 30 έτη με ξεπερασμένου τύπου υπερκαταστήματα. Γεμάτη υπεραγορές, ευκαιρίες και προσφορές, μια πόλη που τουλάχιστον το κέντρο της μόνο για shopping occasion κυρίως προορίζεται... Οι διαβάτες και οι κάτοικοι ντυμένοι με πιο casual ντύσιμο που μαρτυρεί μια οικονομική δυστοκία πέρα φυσικά από τους πολυάριθμους τουρίστες που παρά το διαβολεμένο κρύο ποσώς δεν πτοούνταν. </p> <p></p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0pc475k_7I/AAAAAAAAAPs/FoFqx2cRo7I/s1600-h/PB280308.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0pc475k_7I/AAAAAAAAAPs/FoFqx2cRo7I/s320/PB280308.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425250834342805426" /></a> <p></p> <p>Από την άλλη το πάλαι ποτέ Ανατολικό. Με το που περνάς το συμβολικά σημαδεμένο σήμερα τείχος αμέσως καταλαβαίνεις τη διαφορά. Αρχοντικό με πιο εκλεπτυσμένους κατοίκους και στα σίγουρα πιο καλοντυμένους. Τα κτήρια ανακαινισμένα, κάποια ξανακτισμένα και οι οίκοι που τα κατέχουν από τους ακριβότερους στην παγκόσμια αγορά. Κοντολογίς πέρα από τους τουρίστες που συνωστίζονταν ένεκα κρύου στις καφετέριες και τσαγερίες κυρίως γνωστών αλυσίδων όπου δίκην Aegean μπορούσες να ακούσεις άπταιστη ελληνική, οι κυρίως ειπείν κάτοικοι είχαν μιαν αρχοντιά που παράξενα και παράδοξα δεν συνάντησα στην υπόλοιπη πάλαι ποτέ DDR που μόλις είχα περιοδεύσει... </p> <p></p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0pd34hScDI/AAAAAAAAAP0/N1oRwIcol4k/s1600-h/PB280344.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0pd34hScDI/AAAAAAAAAP0/N1oRwIcol4k/s320/PB280344.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425251915767377970" /></a> <p></p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0pfBhtVzgI/AAAAAAAAAP8/vUg_iweNEhI/s1600-h/PB280374.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0pfBhtVzgI/AAAAAAAAAP8/vUg_iweNEhI/s320/PB280374.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425253180954234370" /></a> <p></p> <p>Περισσότερο μου είχαν θυμίσει τους κατοίκους των περιοχών της πρώην DDR οι κάτοικοι και περίοικοι του πρώην Δυτικού, ενώ εκείνη του πρώην Ανατολικού, μου θύμιζαν έντονα πρώην Δυτικογερμανούς σε στυλ, ύφος και αβρότητα. Η σκέψη ήρθε αβίαστη από μια της παρέας. “Μάλλον μετά την πτώση οι Δυτικοί ήρθαν στο Ανατολικό και οι Ανατολικοί στο Δυτικό”. Τις επόμενες μέρες που περιπλανήθηκα μόνος στην πόλη την επιβεβαίωσα. Ελάχιστες γειτονιές στο πρώην ανατολικό κατοικούνται από κατοίκους του πάλαι ποτέ ανατολικού Βερολίνου, και αυτό χάρη σε μια υποχρέωση ποσόστωσης που εφαρμόστηκε εδώ. Εξ αρχής τα κτήρια του πρώην ανατολικού που τύποις ανήκαν στο Δήμο, εξαγοράστηκαν από ισχυρούς οίκους και ανακαινίστηκαν. Τα περισσότερα θλιβερά κτήρια του σοσιαλιστικού ρεαλισμού κατεδαφίστηκαν σωρηδόν την δεκαετία του 90 και όσα μένουν σήμερα διασώζονται για ιστορικούς λόγους. Στη θέση τους είτε κτίστηκαν τα παλαιότερα κτήρια (από τα διασωθέντα σχέδια) είτε νέα σύγχρονα και ενίοτε πειραματικά αρχιτεκτονικά πονήματα κατοικιών που προσφέρουν πανάκριβα διαμερίσματα αδύνατα για τα πάντοτε ισχνά βαλάντια των πρώην κατοίκων. Η απαξίωση του πρώην δυτικού Βερολίνου, καθώς ελάχιστα γραφικά κτίσματα είχαν διασωθεί έσπρωξε πολλούς από τους πρώην κατοίκους του ανατολικού να προστρέξουν εκεί για φθηνότερη κατοικία. Η ανταλλαγή ήταν τόσο έντονη, που αναγκάστηκαν να επιβάλλουν ποσόστωση στα νέα κτήρια του πρώην ανατολικού. </p> <p>Το Βερολίνο έχει περίπου 10 εκατομμύρια τουρίστες κατ έτος. Τι πουλάει? Μα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με σύγχρονη ιστορία, νωπή, μόλις 20 χρόνων. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ότι πουλάει ακριβώς αυτήν την ιστορία: Η DDR μπορεί να απέθανε, παραμένει όμως σαν μουσείο. Μπορείτε εκεί να δείτε που έμεναν οι πρώην ανατολικο-Γερμανοί, να δείτε την επίπλωση και να απολαύσετε στον καναπέ παλιά κανάλια με τις γνωστές προπαγανδιστικές ειδήσεις του καθεστώτος Χόνεκερ. Μπορείτε να οδηγήσετε ένα Trambant μέσω ενός εξομοιωτή ή και τους καλοκαιρινούς μήνες να οδηγήσετε ένα συντηρημένο σε δρόμους του παλιού ανατολικού και να σας σταματήσουν ανατολικογερμανοί τροχονόμοι-ηθοποιοί που θα σας επιβάλλουν τα πρόστιμα της εποχής, όπως 10 κάμψεις, στρατιωτικά καψόνια κλπ. Μπορείτε να ξεναγηθείτε στις φυλακές της Στάζι και να δείτε πως ήταν τα κελιά, ή και να ακούσετε την ιστορία απεγνωσμένων και ακόμη μετά την επανένωση άνεργων που υπήρξαν εκεί κρατούμενοι. Μπορείτε να μείνετε σε ένα ξενοδοχείο που είναι όπως ήταν τότε, να σας παγιδέψουν άνεργοι πρώην πράκτορες της Στάζι το τηλέφωνο και μετά ευτελούς αμοιβής να δείτε πως ήταν να σας παρακολουθούν στο δρόμο... Οι αναμνηστικές στο τείχος οπωσδήποτε προϋποθέτουν συνωστισμό σε ουρές αν είστε τυχεροί και δεν πέσετε πάνω σε ορδές πούλμαν που ξεμπαρκάρουν εκατοντάδες με φωτογραφικές μηχανές. </p> <p></p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0pgGe1TAgI/AAAAAAAAAQE/PmGkO4Ujy_k/s1600-h/PB280390.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0pgGe1TAgI/AAAAAAAAAQE/PmGkO4Ujy_k/s320/PB280390.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425254365593272834" /></a> <p></p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0phQQ1vVnI/AAAAAAAAAQM/Uq8114HpwXc/s1600-h/PB280406.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0phQQ1vVnI/AAAAAAAAAQM/Uq8114HpwXc/s320/PB280406.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425255633147352690" /></a> <p></p> <p>Ένα πράγμα δεν θα δείτε. Τι είναι αυτό που κάνει όλους αυτούς τους ανθρώπους να πωλούν ότι ήταν κάποτε το πάλαι ποτέ Ανατολικό? Τι ακριβώς είναι το <i>ostalgy</i>? Λείπει αυτό το καθοριστικό <i>N</i> από τη λέξη για να την κάνει κάτι θετικό... Είτε το θέλουμε είτε όχι η DDR ακόμη υπάρχει. Στους διαφορετικούς μισθούς που ακόμη και σήμερα 20 χρόνια μετά δίνονται για ίδια εργασία με αντίστοιχα προσόντα. Στην διαφορετική οικονομική επιφάνεια των κατοίκων. Στην φτώχεια και εγκατάλειψη της επαρχίας της πρώην DDR που ότι ανακαινίζεται αυτομάτως περνάει σε χέρια δυτικών αφήνοντας στην ανεργία εκατοντάδες... Στην διαφορετική νοοτροπία των κατοίκων της πρώην DDR που είναι ακόμη όμοια με αυτήν των υπόλοιπων Ευρωπαίων των πρώην ανατολικών καθεστώτων. Θέλει καιρό και κυρίως θέληση και διάθεση για να επουλωθούν οι πληγές... Κάποιοι έχουν φθάσει στο σημείο να νοσταλγούν την πάλαι ποτέ DDR και μάλιστα έχουν κάνει κλαμπ για αυτό... Ένα είναι το βέβαιο... Αδύνατον να επισκεφθείς το Βερολίνο και να σε αφήσει αδιάφορο η Ιστορία... </p> <p></p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0pk2p6fipI/AAAAAAAAAQU/cgm1Lkn4t28/s1600-h/PB280358.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/S0pk2p6fipI/AAAAAAAAAQU/cgm1Lkn4t28/s320/PB280358.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425259591248087698" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-192095231834354764?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-55479486714721629412009-12-24T03:36:00.000-08:002009-12-24T03:41:01.977-08:00<p> Μία από τις καλύτερες μελλωδίες για τα χριστούγεννα είναι εκείνη του Arcangelo Corelli που είναι γνωστή και ως "Χριστουγεννιάτικο κονσέρτο". Κρατώ μόνο ένα αγαπημένο τμήμα, αλλά συνιστώ την ακρόαση ολόκληρου του μέλους. </p> <object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IMGCx7uVdwM&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/IMGCx7uVdwM&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object> <p>Ευτυχισμένα Χριστούγεννα με μια ευχή για αγάπη και ειρήνη στον κόσμο για τον <b>νέο χρόνο</b> που έρχεται. Αντί κρίσης και εξώδικων ας θυμηθούμε την αλληλοβοήθεια, κατανόηση και αντί απληστείας και διάθεση για ανταγωνισμό και να φανούμε καλύτεροι τι θα λεγαμε να μοιραστούμε χαρές και στιγμές με άλλους? Τι αξία έχει οτιδήποτε όταν δεν το μοιράζεσαι? Αντί να φλυαρώ εγώ καλύτερα ακούστε έναν ολόδροσο και πάντοτε επίκαιρο λόγο, τον καλύτερο που έχω ακούσει ποτέ μου! </p> <object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5IvPIWzQcUY&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/5IvPIWzQcUY&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object> <p> εύχομαι πρώτα και κύρια σε όλους χρόνια πολλά και καλές γιορτές για μια <b>καλύτερη νέα χρονιά!</b> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-5547948671472162941?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-16105021149452881242009-11-17T12:40:00.000-08:002009-11-17T13:31:10.917-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SwMUNcPQWXI/AAAAAAAAAPQ/iZg2AjdzfIw/s1600/P9260239.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SwMUNcPQWXI/AAAAAAAAAPQ/iZg2AjdzfIw/s320/P9260239.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405186198925760882" /></a> <p>" Υπάρχουμε γιατί είναι αναγκαίο... <p>Πάνε 2500 χρόνια από τότε που ήρθαμε στον κόσμο... <p>Οι άνθρωποι μας συναντούν συχνά τυχαία, καμιά φορά χωρίς καν να γνωρίζουν ότι είμαστε τα μάτια και τα αυτιά τους... <p>Ντύνουμε κάθε τόπο: δρόμο, αυλή, κήπο, πάρκα, άλση, πόλεις, χωριουδάκια... πονάμε τους δρόμους... <p>είναι το σκηνικό μας, ο κόσμος μας, η επιλογή μας <p>Δημιουργούμε στους δρόμους... <p>Καλλιτέχνες, συγγραφείς, τεχνικοί, παραγωγοί, <p>Και τις μέρες εκείνες που τα εμπορεύματα καταλαμβάνουν το χώρο, που ο φόβος κάνει τον κόσμο σκυθρωπό, και φοράει ο καθένας τις παρωπίδες του, που τα σύνορα, οι μπάρες και τα κάγκελα μας ζώνουν από παντού ενώ προσπαθούμε να περάσουμε <p>Υψώνουμε τη φωνή μας και απαιτούμε να υπάρχει κάτι να δούμε, να μοιραστούμε, να γνωρίσουμε <p>Σε όλο τον κόσμο, εκατοντάδες γιορτές, συναντήσεις χιλιάδων καλλιτεχνών και εκατομμυρίων θεατών, <p>Αυτό το κάτι που εμείς, οι καλλιτέχνες, οι πολίτες μέσα στην πόλη προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μέρα με τη μέρα... <p>Διεκδικούμε το δικαίωμα να ζούμε με το επάγγελμά μας, <p>Πιστεύουμε πως η τέχνη μπορεί να απαλύνει τον πόνο των ανθρώπων <p>Ιδίως η άμεση εκείνη του δρόμου, που τους αγγίζει απευθείας και που πρέπει να ανθίζει πάντοτε ελεύθερη " <font color = red> <p> το παραπάνω κείμενο αλίευσα από μια παλιά διαμαρτυρία των καλλιτεχνών του δρόμου εδώ στο Παρίσι... <p> Πολλές φορές παρατηρώ σε πεζόδρομους, δρόμους, τους καλλιτέχνες του δρόμου... ζωγράφοι, ζογκλέρ, μουσικοί, θεατρίνοι... Συχνά δεν υπολείπονται σε ταλέντο από τους επαγγελματίες συναδέλφους τους. <p> ταυτισμένοι με το περιθώριο, συχνά παρεξηγημένοι, από υπερβολικό ζήλο φιλήσυχων πολιτών, στοχοποιούνται από την κοινωνία. Κάποιοι φθάνουν στο σημείο να τους κοιτούν με περιφρόνηση, με δυσφορία... Οι ίδιοι που ανεκτικά και στωϊκά ανέχονται την ασχήμια της πόλης, τα σκουπίδια πεταμένα στα ανύπαρκτα πεζοδρόμια, εμπορεύματα να φράζουν το διάβα τους, αυτοκίνητα να κλείνουν πεζοδρόμους για τη βολή του ιδιοκτήτη τους... Οι ίδιοι που σκύβουν το κεφάλι από φόβο, έναντι στην οργανωμένη αυθαιρεσία, θυμώνουν και περιφρονούν τους καλλιτέχνες του δρόμου, που σε τελευταία ανάλυση, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να προσπαθούν να ομορφύνουν τον πολύπαθο τόπο, να ντύνουν το χώρο με μουσική... <p>... εκεί που βαδίζεις φορτωμένος σκέψεις, άγχος, πίεση ξαφνικά ακούς ένα τραγούδι που ποτέ δεν θα το επέλεγες... Ασυναίσθητα σε ταξιδεύει στα πέρατα του κόσμου... Σε γεμίζει αισιοδοξία... Ένας κλόουν σου προσφέρει ένα άδολο χαμόγελο και ένα λουλούδι, μετατρέποντας το σκηνικό του παγερού ψιλόβροχου κάτι σαν παραμυθένιο μέρος... <p>... </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-1610502114945288124?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-9020008902005544912009-10-27T09:07:00.000-07:002009-10-27T09:10:32.196-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/Suca_aFKNtI/AAAAAAAAAPI/LDCL_b65PQg/s1600-h/itunesstock.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/Suca_aFKNtI/AAAAAAAAAPI/LDCL_b65PQg/s320/itunesstock.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397312355061872338" /></a> <p>Δεν συμβαίνουν κάθε μέρα <i> επαναστάσεις</i>... Eπαναστάσεις που να αλλάζουν και να μεταβάλλουν το τοπίο σε κάτι άλλο, να δίνουν μια νέο χρώμα και δυνατότητες στην ζωή μας. Ειδικά εκεί στην μακρυνή Ελλάδα που μακριά από την Ευρώπη, εγκλωβισμένη στο δικό της ιδιόπαθο σύστημα προσπαθεί να πορευθεί σαν στρατόπεδο, νέων και παλιών φαντάρων... <p>Μια επανάσταση ήταν το <i> διαδίκτυο</i>, το γνωστό σε όλους μας internet. Έδωσε απίστευτες δυνατότητες στους χρήστες του, ενώ ο όγκος πληροφορίας είναι τόσο μεγάλος πλέον που απαιτείται κόπος όχι στην εύρεσή της αλλά στη διαχείρισή της ώστε να επεξεργαστούμε την πολύτιμη και σωστή πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων την άχρηστη, ανεπιβεβαίωτη και περιττή που αποτελεί σημειωτέον την πλειοψηφία. <p>Το διαδίκτυο πράγματι άλλαξε τη ζωή μας. Ίσως περισσότερο από το κινητό τηλέφωνο. Έκανε τη γνώση προσιτή σε όλους χωρίς στεγανά και περιορισμούς παίρνοντας το αποκλειστικόν και την αυθεντία από τους μέχρι σήμερα "δασκάλους". Αντίθετα ψήλωσε τον πήχη για τους δασκάλους και τους επιστήμονες, καθώς οποιαδήποτε πληροφορία ή επεξεργασμένη γνώση, ή γνώμη πουν πλέον αυτή θα είναι συγκρίσιμη με πληροφορίες που ευρίσκονται στο διαδίκτυο. Στο ακροατήριο πλέον πληθαίνουν εκείνοι που ξέρουν να βρίσκουν σωστές πληροφορίες και να ξεχωρίζουν "την είρα απο το σιτάρι". Βέβαια εμμένει στο επιστημονικό έργο το δυσκολότερο που είναι η διαχείριση της πληροφορίας. Για αυτό και στις ΗΠΑ σήμερα οι καθηγητές, δεν λέγονται πλέον tutors αλλά facilitators. Για την επανάσταση του διαδικτύου, είχε μιλήσει πριν καν αυτή περαιωθεί ένας διάσημος έλληνας του εξωτερικού, ο <i> Μιχάλης Δερτούζος </i> σε ένα βιβλίο του με τίτλο <i> τι μέλλει γεννέσθαι</i> ήδη από το 1998. <p>Στην αρχή, οι βιβλιοθήκες και η έντυπη πληροφορία, προέβαλλαν αντίσταση, αλλά τελικά συμπαρασύρθηκαν και αυτές σήμερα στο ρεύμα της εποχής. Πλέον τα περισσότερα βιβλία υπάρχουν στο διαδίκτυο, ενώ τα περισσότερα επιστημονικά περιοδικά είναι είτε διαθέσιμα δωρεάν, είτε άμεσα στην οθόνη μας κατόπιν ευτελούς αντιτίμου. Στους σημερινούς νέους για παράδειγμα θα φαντάζει εξωπραγματικό το να κάνει κανείς στην Αθήνα 2 ώρες ταξίδι aller-retour με τα τριτοκοσμικά λεωφορεία στον Δημόκριτο για να βρεί κάποιος κάτι στην υπερπολύτιμη εκείνα τα χρόνια βιβλιοθήκη του. Συνήθως κάτι ευτελές, έναν απλό μαθηματικό τύπο για παράδειγμα. Εννοείται μετά από πολύωρο ψάξιμο σε ένα καθόλα μη φιλικό περιβάλλον με ωράρια δημοσίου... Σήμερα με ένα απλό κλικ, έρχεται στο πιάτο, κατόπιν λεπτομερειών και επεξηγήσεων. Που τέτοια τύχη τότε... <p>Σήμερα η μικρή αλλά μεγάλη επανάσταση που θέλω να μιλήσω είναι φυσικά τα <b> i-tunes </b> . Ένα δωρεάν λογισμικό φυλλομετρητή, περιηγητή μέσα σε ειδικές σελίδες. Κατεβαίνει δωρεάν από την ιστοσελίδα της Apple. Ο πολύτιμος θησαυρός που κομίζει δεν υπάρχει μέσα στην πληθώρα βίντεο που κυκλοφορούν εκεί αλλά στην καλά οργανωμένη βιβλιοθήκη πανεπιστημιακών διαλλέξεων. Ολοένα και περισσότερα μεγάλα και διάσημα πανεπιστήμια του εξωτερικού, κατεβάζουν εκεί διαλλέξεις με διάφορες θεματολογίες. Ενίοτε πλήρως ανά θεματικό πεδίο - γνωστικό αντικείμενο, όπως επι παραδείγματι για τη Φυσική, από το πανεπιστήμιο του Stanford ή του Imperial και του Cambridge. Αυτό αποτελεί μια πραγματική επανάσταση για την πορεία των πανεπιστημίων. Ακόμη και σήμερα μια διάλεξη ή ένα μάθημα είναι πολύ πιθανόν να έχει ένα αντίστοιχο από ένα μεγάλο πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Αυτό σημαίνει ότι <b> εντελώς δωρεάν </b> κάποιος μπορεί να κατεβάσει την διάλεξη στο laptop ή στο κινητό του, και να την δει στον νεκρό χρόνο, καθώς ταξιδεύει στο μετρό, ή σε κάποιο αλλο μέσο μαζικής συγκοινωνίας. <p>Εννοείται ότι για τους έλληνες φοιτητές που επιθυμούν απλά να περάσουν το μάθημα, κάτι τέτοιο δεν ενδείκνυται. Ενδείκνυται όμως για εκείνους που θέλουν να μάθουν πραγματικά ένα γνωστικό αντικείμενο και να αποκτήσουν δεξιότητες και στάσεις πάνω σε αυτό. Φυσικά, τίποτε δεν μπορεί να αντικαταστήσει την δια ζώσης διάλεξη ή την επαφή με τον διδάσκοντα την διαδραστική επικοινωνία μαζί του. Μπορεί όμως κάλλιστα να αντικαταστήσει εκείνες τις διαλέξεις που δεν εμπεριέχουν διαδραστική επικοινωνία ή είναι κάπως ρηχές (συχνά όχι με ευθύνη των διδασκόντων ιδιαίτερα στα ελληνικά πανεπιστήμια). <p>Μπείτε λοιπόν, και ταξιδέψτε με τα <b> i-tunes </b>. "Ξαναγραφτείτε" στο Πανεπιστήμιο και αισθανθείτε ότι είστε σε ένα έδρανο... Μάθετε πράγματα απο τους πρωτοπόρους... Οι περισσότερες διαλέξεις είναι στην Αγγλική, υπάρχουν όμως ουκ ολίγες και στη Γαλλική ή σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Μέχρι να βγουν στα Ελληνικά, προφανώς οι μη γνωρίζοντες καλά την Αγγλική, θα είναι κάτι σαν αναλφάβητοι, και απο εκεί θα έπρεπε να ξεκινήσουν, χωρίς να θεωρήσουν τούτη μου την παρότρυνση σαν θέσφατο ή πατερναλιστικό αναγκαστικά... μια γνώμη λέμε... Όπως και να έχει είναι διαφορετικό να ακούς μια διάλεξη από τους μεγαλύτερους επιστήμονες και φιλοσόφους και διαφορετικό να την ακούς απο δεύτερο ή καμιά φορά "τρίτο" χέρι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-902000890200554491?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-85885823210001875362009-09-23T14:48:00.000-07:002009-09-23T14:52:24.439-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SrqYX5hyFDI/AAAAAAAAAPA/dPcxKgE3TPI/s1600-h/118423677381258700.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SrqYX5hyFDI/AAAAAAAAAPA/dPcxKgE3TPI/s320/118423677381258700.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384783840821777458" /></a> <p>Είδα την ελλάδα... <p>...γερασμένη, φτωχότερη μα όμορφη, αν και πολλοί πασχίζουν για να την ασχημύνουν. <p>Είδα ευτυχώς ακόμη παραλίες που δεν φθάνουν τα επάρατα SUV και λοιπά εδώδιμα και αποικιακά νεοΕλληνικά φρούτα... Είδα πρόσωπα γελαστά να χαίρονται τον ήλιο, τη θάλασσα και το φώς, τα μόνα όμορφα που αφήσαμε δλδ μαζί με το φυσικό τοπίο, όπου δεν πατήσαμε το ποδάρι μας... Είδα γαϊδαράκους να γευματίζουν λαίμαργα κάτω απο το ζεστό Αυγουστιάτικο ήλιο... <p>Είδα αρρώστους που δεν ήταν μόνοι τους, μα είχαν δίπλα τους τα παιδιά τους, τους συγκενείς τους. Είδα μια κηδεία ένα αυγουστιάτικο απόγευμα, που ο καιρός συμπόνεσε με λίγη βροχή... Είδα παιδιά να παίζουν και τους γερασμένους παπούδες τους δίπλα να λάμπουν τα μάτια τους... <p>Μύρισα το λιβάνι και τη σμύρνα στην εκκλησία, και το μαχλέπι από τη φανουρόπιτα, που απλόχερα μου πρόσφεραν γυναίκες άγνωστες. Γεύτηκα την απλή κουζίνα μας που έστω και μέσα από ένα άχαρο greekglish καλά κρατεί ακόμη... <p>Είδα ελάχιστους φίλους και τα ήπιαμε σε αυλές με χαμηλό φως κάτω απο μουριές με ξαστεριά και τις αναλαμπές φάρων στο μακρινό ορίζοντα... Ξαναονειρεύτηκα όπως όταν ήμουν παιδί... <p>Έπαιξα με αδέσποτα ζώα στο δρόμο, που αντάμειψαν απλόχερα τα λίγα χάδια που τους έδωσα... <p>Έκλεψα φευγαλαία βλέμματα, διστακτικά χαμόγελα και μια θάλασσα χρώματα... <p>Γύρισα πίσω, φορτωμένος εικόνες, τύψεις και μελαγχολία... για τον χρόνο που δεν έδωσα οσο ήθελα σε κάποιους... <p>Ο γεροΣυμεών, έχει νά ρθει στην Πατρίδα πάνω από 30 χρόνια... <p>"Πως είναι εκεί κάτω τα πράγματα? " <p>"Βράζει ακόμα η ελλάδα" του είπα... <p>...και έλαμψαν τα μάτια του...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-8588582321000187536?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-87782948211560815012009-07-30T09:44:00.000-07:002009-07-30T09:51:39.303-07:00<p>...Πολλά τα στενάχωρα πράγματα και με το να τα παρουσιάσω κι εγώ σαν ένας ακόμη, καταντάει γραφικό... Για αυτό ας ευχηθώ και εγώ σε όλους μας να έχουμε ένα ευχάριστο και όμορφο καλοκαίρι.</p> <p>...είτε σε βουνό... </p> <p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SnHOhIQQWzI/AAAAAAAAAOo/A5h-I8NDGJY/s1600-h/mountain.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SnHOhIQQWzI/AAAAAAAAAOo/A5h-I8NDGJY/s320/mountain.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364295699721640754" /></a> </p> <p>...είτε σε θάλασσα.</p> <p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SnHO5RH_ToI/AAAAAAAAAOw/OK74R9WLXwM/s1600-h/dilino.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SnHO5RH_ToI/AAAAAAAAAOw/OK74R9WLXwM/s320/dilino.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364296114419748482" /></a> </p> <p>...Και να ονειρευόμαστε... </p> <p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SnHPM-RQUiI/AAAAAAAAAO4/hB7rps1jBIw/s1600-h/Night+By+Sea.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SnHPM-RQUiI/AAAAAAAAAO4/hB7rps1jBIw/s320/Night+By+Sea.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364296452955722274" /></a> </p> <p>..Τα όνειρα γιατρεύουν τις πληγές και δίνουν πάντα λύσεις.... Ας φορτίσουμε μπαταρίες λοιπόν τουλάχιστον... Εγώ αργώ ακόμη να διακοπεύσω... αλλά που θα πάει? Ίδωμεν... καλό καλοκαίρι ας έχουμε...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-8778294821156081501?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-50299121797535029822009-07-20T01:20:00.000-07:002009-07-21T06:36:27.826-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SmR3rn_DLpI/AAAAAAAAAOI/ThbXk2mEiL8/s1600-h/bombing74_C.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 287px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SmR3rn_DLpI/AAAAAAAAAOI/ThbXk2mEiL8/s320/bombing74_C.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360541047829245586" /></a> <P><b>Δεν ξεχνώ την Κύπρο... </b>. Για πολλούς από τους Κυπρίους (Ελληνο- και Τουρκο-) το δράμα τους κι ο ξεριζωμός τους έχει φυσικά αρχίσει πολύ πριν τις 20 Ιουλίου 1974. Συνέπεια των επικίνδυνων πολιτικών παιχνιδιών, πολιτικού ενδοτισμού και έλλειψης επίγνωσης του ρόλου τους, κατώτερων των περιστάσεων πολιτικών που δυστύχησε αυτή η χώρα να την διαχειριστούν. </P> <P>Θα πήγαινα νηπιαγωγείο για πρώτη φορά τότε στα 1974. Η χαρά μου για το να παω επιτέλους σχολείο δεν μετριάστηκε από την ιδέα ενός πολέμου, που στα αυτιά ενός μικρού παιδιού, δεν ηχούσε παρά σαν ένα ακόμη παιχνίδι των μεγάλων... Οι άρρενες της οικογενείας, επιστρατεύτηκαν άρδην και προέλασσαν στις μάχες με τα Σουβλάκια στην Θεσσαλονίκη, Βάρη και λοιπά κέντρα επιστράτευσης, προς βαθύτατη ανακούφιση των γιαγιάδων μας, και ιδιαίτερα της Μικρασιάτισσας που είχε από πρώτο χέρι επίγνωση του τι σημαίνει πόλεμος με Τούρκους... </P> <P>Το 1974, όμως ήταν η ασύμμετρη χαριστική βολή με τη δύναμη των όπλων σε ένα πρόβλημα που θα απαιτούσε ευρωπαϊκή διαχείριση. Η ασύμμετρη βαρβαρότητα μπροστά σε μια τραγωδία. Η Ευρωπαϊκή Βρεττανία, επέδειξε φλεγματική αδιαφορία και ενθάρρυνε την βαρβαρότητα παγερά αδιάφορη μπροστά στην ικανοποίηση των δικών της ήκιστων συμφερόντων. Η Τουρκία με νομικίστικα τερτύπια, την κάλυψη των ΗΠΑ και φυσικά τις εγγυήσεις από δικούς μας για ισχνή και αδύναμη άμυνα, εισέβαλλαν στην Κύπρο (δήθεν για λίγες μέρες) και έκτοτε εις μάτην ψηφισμάτων του ΟΗΕ, διεθνών καταγγελιών και καταδικαστικών αποφάσεων από ποικίλλους οργανισμούς συνεχίζει την κατοχή ενός τμήματος μιας χώρας, φυσικά υπό την ενθάρρυνση, προτροπή κι επιδοκιμασία των ΗΠΑ και πολλών δυτικών χωρών. </P> <P>Απροσχημάτιστα, ακόμη και σήμερα που κατέχει παράνομα έδαφος χώρας αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ και την Ε.Ε. η Τουρκία ΔΕΝ αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία σαν χώρα προσπαθώντας με τσαμπουκά (κυρίως) να επιβάλλει το κατεχόμενο τμήμα σαν ανεξάρτητο Τουρκοκυπριακό κράτος. Φυσικά εννοείται απαγορεύει την προσέγγιση οιουδήποτε φέρει στοιχεία ή σημαία της Κ. Δημοκρατίας στα λιμάνια αεροδρόμια της, ακόμη κι αν κινδυνεύουν. Βλέπετε εκείνοι (Οι Τούρκοι) δεν κάνουν λάστιχο το λεγόμενο "διπλωματικό κεκτημμένο" όπως εμείς με το αεροσκάφος της Φυρόμ. </P> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SmR324wyb-I/AAAAAAAAAOQ/W_wHwwcKFII/s1600-h/AIXMALOTOI.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SmR324wyb-I/AAAAAAAAAOQ/W_wHwwcKFII/s320/AIXMALOTOI.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360541241311391714" /></a> <P>Αυτά για να μην ξεχνιόμαστε και παραμυθιαζόμαστε περί δήθεν οικοδόμησης συνθηκών καλής γειτονίας κλπ. Ο Μπρεχτ, έχει πει πως αν στην πρώτη πράξη ενός έργου εμφανίσεις ένα όπλο, τότε αναπόφευκτα θα εκπυρσοκροτήσει μέχρι την τρίτη πράξη. Η Τουρκική πολεμική μηχανή ισχυροποιημένη κι ανανεωμένη ήρθε για να μείνει και να διαπρέψει σε αυτό που ανέκαθεν έκαναν οι πολεμικές μηχανές. Όρα Ισραήλ κλπ. </P> <P>Να τονίσω για να μην παρεξηγηθώ, πως θεωρώ εξίσου επικίνδυνα και ανόητα, σποτάκια που γράφουν "Η Κύπρος είναι ελληνική" κλπ. Είναι καταρχήν ανιστόρητα. Άλλο αν ένα μεγάλο τμήμα ελληνο-κυπρίων αισθάνονται (και είναι) έλληνες και θα ήθελαν την ένωση και άλλο να επιβάλλεις την ένωση με το ζόρι. Το πάθημα της εισβολλής θαρρώ, πρέπει να μας διδαξει αρκετά. Επίσης μακριά από μένα κάθε μορφή ηλίθιου φανατισμού κι εθνικισμού... </P> <P>Φυσικά το τελευταίο μέρος του δράματος, οι αγνοούμενοι... </P> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SmR4EpU5dLI/AAAAAAAAAOY/wymakgxEa6I/s1600-h/SYLIPSI+EUNOFROYRVN.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SmR4EpU5dLI/AAAAAAAAAOY/wymakgxEa6I/s320/SYLIPSI+EUNOFROYRVN.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360541477686047922" /></a> <P>Λογικά κρατήθηκαν απο τους Τούρκους στα Άδανα που μάλλον μεταφέρθηκαν έως ώτου περαιωθούν οι ανταλλαγές αιχμαλώτων. Μετά, τους ήταν και άχρηστοι και επικίνδυνοι, έτσι μάλλον τους εκτέλλεσαν όπως προκύπτει από την ομολογία του <a href="http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=253189&dt=01/02/2009">Τούρκου τραγουδιστή Αττίλα Ολγκάτς</a> που βεβαίως έσπευσε να αναιρέσει, κατόπιν άμεσης κινητοποίησης της Τουρκικής δικαιοσύνης. Φυσικά, οι εκτελέσεις έγιναν παράνομα με ωμή παραβίαση διεθνών κανόνων για αιχμαλώτους πολέμου και ατομικών δικαιωμάτων των αιχμαλωτισθέντων άμαχων πληθυσμών. Μια σαφώς μεσαιωνική διαχείριση των στρατιωτών, που στο κάτω κάτω, εντολές εκτελούσαν πέρα από οποιαδήποτε πολιτική τοποθέτηση. Πόσο μάλλον των αμάχων που βρέθηκαν άφταιγοι στο μάτι του Κυκλώνα. Φυσικά αν και έχουν γίνει διαβήματα στον ΟΗΕ, η διεθνής κοινότητα μάλλον προσπαθεί να υποβαθμίσει αυτό το ζήτημα. </P> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SmR4SiVFJfI/AAAAAAAAAOg/HYQR8Ujo1dM/s1600-h/AIXMALOTOI2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 253px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SmR4SiVFJfI/AAAAAAAAAOg/HYQR8Ujo1dM/s320/AIXMALOTOI2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360541716325934578" /></a> <P>Ξέρω φαίνεται βαρύ και στενάχωρο, μα είμαι άνθρωπος που συγχωρώ, μα δεν ξεχνώ... </P><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-5029912179753502982?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-63284827514751996912009-06-26T16:01:00.000-07:002009-06-26T16:07:22.152-07:00<BR> <BR> <object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nJZw_YWuAus&hl=fr&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/nJZw_YWuAus&hl=fr&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object> <p>Στην πολιτεία Tennessy των ΗΠΑ στην πόλη Nashville, υπάρχει ένα ακριβές αντίγραφο του Παρθενώνα της Αθηνας στο centennial Park. Δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας καθαρά επιστημονικής δουλειάς πολλών χρόνων μελετών και τεράστιων ποσών χρημάτων. Χάρηκα που το είδα... </p> <p>Κάποιοι θα βιαστούν και θα πουν ότι είναι δήθεν κιτσ, ότι η τέλεια αντιγραφή είναι πάντοτε υποδεέστερη του χειρότερου πρωτοτύπου κλπ. Κλισέ κυρίως... Είναι κι αυτό μια άποψη... </p> <p>Προσωπικά, πιο κιτσ μου φαίνεται η νέα Αθήνα και το Νέο Κάϊρο που έχουν προκαλέσει στενό, αντιαισθητικό ασφυκτικό πολεοδομικό κλοιό στα αρχαία μνημεία... </p> <p>Πιό κιτσ μου φαίνεται που 400 μέτρα από τον πραγματικό Παρθενώνα (ότι του άφησαν οι ... μετέπειτα κάτοικοι μαζί με τους αρχαιοκάπηλους) υπάρχουν εγκατελλειμμένες πολυκατοικίες, οι ακάλυπτοι των οποίων βρίθουν από σκουπίδια... κυριολεκτικά χωματερές που φιλοξενούν βεγγέρες και χοροεσπερίδες αρουραίων και λοιπών συμπαθών τρωκτικών, κατάδικές μας δημιουργίες, χωρίς καμία παρέμβαση από οποιονδήποτε δυστυχή αλλοδαπό...</p> <p>Η πιστή αντιγραφή του αρχαίου μνημείου, συνιστά για μένα μια απογύμνωσή του. Ένα άλμα της ιστορίας που ξαφνικά μας πάει πίσω σε έναν κόσμο τελείως άγνωστο για μας με ξεχασμένα σύμβολα και κυρίως άγνωστη αίσθηση του τι είναι θεός και τι όχι... Μόνο η γλώσσα ίσως μας θυμίσει κάτι... Έτσι το μνημείο με το δέος που προκαλεί μετατρέπεται σε ένα τέρας... ένας εξωγήινος τόπος... </p> <p>Για μένα ο Παρθενώνας συνυπάρχει με την Πλάκα δίπλα... τα μαγαζάκια, τους πεζόδρομους τα αναφιώτικα... όλο αυτό το σύμπλεγμα είναι που κάνει τον Παρθενώνα οικείο... Ο "εξελληνισμός" του δηλαδή εμπεριέχει την ιστορική συνέχεια του μνημείου σε βάθος χρόνων, τον αποχρωματισμό του και τη λάμψη της αισθητικής του παρά τα χρόνια του... </p> <p>Ο άλλος ο πιστός αντικατοπτρισμός του παλαιού Παρθενώνα των Αρχαίων Ελλήνων, μου είναι τελείως ξένος... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-6328482751475199691?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-73284565794878463662009-06-20T11:30:00.000-07:002009-06-20T11:39:55.052-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/Sj0rseko-AI/AAAAAAAAAN4/aBUXk-1bjPA/s1600-h/cc-in-crowd_6605.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/Sj0rseko-AI/AAAAAAAAAN4/aBUXk-1bjPA/s320/cc-in-crowd_6605.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349479975506999298" /></a> <p>Ας υποθέσουμε δύο ταξιδιώτες του χρόνου... Ο ένας, ένας μέσος Ευρωπαίος ταξιδεύει από το 1910 στο 1960. Ο Δεύτερος υποθετικά πάντα εγγονός του πρώτου ταξιδεύει από το 1960 στο 2008. Και οι δύο ανήκουν στο μεσαίο κοινωνικό στρώμα μιας δυτικής χώρας της ευρώπης. Παίρνοντας υπόψην τη δυσκολία και την έκπληξη που θα αντιμετωπίσουν καθώς θα ταξιδέψουν μισόν αιώνα εμπρος θα πρέπει να χωρίσουμε σε δύο την οπτική μας γωνία. Η πρώτη ας πούμε η τεχνολογική.</p> <p>Χωρίς αμφιβολία ο ταξιδιώτης του 1910 στο 1960 θα αισθάνεται κάπως έξω από τα νερά του σε ότι αφορά το τεχνολογικό μέρος. Δεν θα μπορεί με τίποτε να συνηθίσει τον υπερβολικό θόρυβο των πόλεων από τα αυτοκίνητα και την ασταμάτητη κυκλοφορία τους. Επίσης δεν θα μπορεί να συνηθίσει την υπερβολική τους ταχύτητα καθώς το 1910 το ταχύτερο τραίνο έπιανε μετά βίας 40 χλμ/ώρα. Εκείνο βεβαίως που θα του φαινόταν αδιανόητο είναι φυσικά το ραδιόφωνο, οι δίσκοι βινυλίου και η πανμέγιστη τηλεόραση που αν και αρχές του 60 μόνο, εν τούτοις στη Δύση έχει αρχίσει να δείχνει τα "δόντια" της. Η τεράστια έκπληξη βέβαια που θα νιώσει θα αφορά την πρώτη του επαφή με τα επιβατηγά αεροσκάφη και ιδίως εκείνα με αεριωθούμενους κινητήρες τύπου τζετ. Όλα αυτά θα τον κάνουν μάλλον να τρομάξει στην αρχή... </p> <p>Ο Δεύτερος αντίθετα μάλλον δεν θα νιώσει και μεγάλες εκπλήξεις. Όλα τα σημερινά τεχνολογικά μέσα του είναι ήδη γνωστά. Το αυτοκίνητο, τα αεροσκάφη, οι εταιρίες μαμούθ στους ουρανοξύστες, η τηλεόραση. Ίσως να περιεργαστεί την μίνιμαλ εκδοχή τους ένεκα τεχνολογίας αλλά ακόμη και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ελάχιστα θα τον εκπλήξουν. Ίσως μάλιστα να αναρρωτηθεί και να απαγοητευθεί καθώς σε αντίθεση με την καλπάζουσα επιστημονική φαντασία της εποχής του, ούτα τα ρομπότ είναι διαδεδομένα και στο ανθρωποειδές σχήμα, ούτε βέβαια και τα διαστημικά ταξίδια είναι μέρος της καθημερινότητας. Αντίθετα μάλλον δεν ενδιαφέρουν και πολλούς.</p> <p>Η τεχνολογική οπτική γωνία δείχνει μάλλον μια δυσπροσαρμοστικότητα στον πρώτο από τους δύο ταξιδιώτες. Ας δούμε τώρα την κοινωνική οπτική γωνία. </p> <p>Ο πρώτος ταξιδιώτης δεν θα αντιμετωπίσει καμία έκπληξη. Το τυπικό της εποχής του θα εξακολουθεί να ισχύει. Οι γυναίκες είναι στο σπίτι και περιμένουν το σύζυγο να γυρίσει από τη δουλειά. Τα σπίτια είναι ακόμη με τις αυλές και τους κήπους. Η σύζυγος καλή νοικοκυρά καταβάλει προσπάθειες να κρατήσει το σπίτι καθαρό και σε μια κατάσταση που θα το κάνει λιμάνι-γαλήνη καθώς προσμένει το σύζυγο να γυρίσει από τη δουλειά του. Η σύζυγος συνεσταλμένη και πάντοτε πίσω από τον άντρα της στα δρώμενα προτιμάει τις συζητήσεις με τις φίλες της και για το πως θα παντρέψουν τις τελυταίες εναπομείναντες ανύπαντρες, ενώ αντίθετα ο σύζυγος θα συζητάει με τους υπόλοιπους για το ποδόσφαιρο και την πολιτική καπνίζοντας στο σαλόνι. Όπως και στα 1910 στη δουλειά του όλοι είναι λευκοί, είναι άντρες και φορούν κουστούμια. Οι ελάχιστες γυναίκες που εργάζονται είναι γραμματείς και κυρίως σέβονται τους προϊστάμενούς τους που είναι πάντοτε αποκλειστικά δυναμικοί άντρες. Επίσης όλοι αυτοί που ο ίδιος θεωρεί "συμπατριώτες" του είναι όπως και στο 1910 λευκοί με έντονη έμφαση στην ιδιαίτερή τους καταγωγή.</p> <p>Αντίθετα ο δεύτερος ταξιδιώτης που δεν θα εντυπωσιαστεί ολοσδιόλου από την τεχνολογία θα βρεθεί προ τεράστιων εκπλήξεων για τον ίδιο σε ότι αφορά τον κοινωνικό ιστό. Η εταιρία του δεν θα αποτελείται από κοντοκουρεμμένους άνδρες με κουστούμια και συνεσταλμένες γραμματείς με συγκεκριμένο έτικετ. Αντίθετα μετά εκπλήξεως θα δει αρκετούς έγχρωμους, ασιάτες και αφρικανούς μεταξύ των εκλεκτών στελεχών. Οι γυναίκες καθόλου συνεσταλμένες, αλλά αντίθετα πολύ δυναμικές και περισσότερο ανταγωνιστικές από ότι ο ίδιος θα μπορούσε να φανταστεί όχι μόνο κάνουν καριέρα αλλά επιπλέον κατέχουν σημαντικό ποσοστό των διευθυντικών θέσεων. Το φρικιό με το κοτσιδάκι και το στενό κάζουαλ ντύσιμο που στα 1960 θα τηλεφωνούσε στην αστυνομία να τον μαζέψει για τετυμποϊσμό, θα τον αφήσει στήλη άλατος καθώς όλοι θα του ανακοινώσουν ότι είναι ο πρόεδρος της εταιρίας! Ενδεχομένως στο διπλανό γραφείο κάποιος ράστα και αφρικανικές ρίζες εργάζεται, ενώ η φυλετική πολυχρωμία του πλήθους που θα αντικρύσει στον δρόμο καθώς θα πηγαίνει προς το σπίτι του θα τον κάνει να νιώθει τελείως ξένος. Πολύ περισσότερο στην συμπεριφορά του, τα πνευματώδη αστεία της εποχής του σήμερα θα είναι σεξιστικά και προσβλητικά για τις γυναίκες. Χωρίς αμφιβολία τις τελευταίες δεν θα μπορεί με τίποτε να τις χειριστεί. Μάλλον θα πέσει στα ψυχοτροπικά φάρμακα όταν στην τηλεόραση αντικρύσει μαύρους προέδρους, υπουργούς αραβικής καταγωγής και πολύ περισσότερο διεθυντή της κρατικής τράπεζας έναν κομμουνιστή ή ας πούμε κατά δήλωσή του οπαδό σοσιαλιστικών ιδεών.</p> <p>Αν λοιπόν η τεχνολογική οπτική γωνία κάνει τον πρώτο ταξιδιώτη να φαίνεται έξω από τα νερά του, εν τούτοις η κοινωνική οπτική χωρίς αμφιβολία θα κάνει τον κόσμο τελείως άγνωστο και μη αναγνωρίσιμο για τον δεύτερο ταξιδιώτη, εκείνον που ενδεχομένως η βραδύτητα της τεχνολογικής εξέλιξης να τον απαγοήτευσε και λιγάκι... ο πρώτος ταξιδιώτης χωρίς αμφιβολία θα βρίσκεται εκεί στο 1960 σε έναν αναγνωρίσιμο σε εκείνον κοινωνικό ιστό και κοινωνική ηθική. Λίγο έως πολύ δλδ θα βρίσκεται "σαν στο σπίτι του". Ο Δεύτερος θα καταφύγει μάλλον στην ψυχανάλυση καθώς δεν θα μπορεί με τίποτε να προσαρμοστεί στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. </p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/Sj0r9_cStzI/AAAAAAAAAOA/fP4v2VVPA70/s1600-h/Thai_Food_Festival-Canberra_2009-04-19.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/Sj0r9_cStzI/AAAAAAAAAOA/fP4v2VVPA70/s320/Thai_Food_Festival-Canberra_2009-04-19.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349480276388132658" /></a> <p>Χωρίς αμφιβολία ο κόσμος μεταβάλλεται ταχύτατα και η σημερινή παγκοσμιοποίηση του κοινωνικού περιβάλλοντος που λίγο έως πολύ μας φαίνεται φυσιολογική, θα ήταν αδιανόητη για τους παππούδες μας του Δυτικού κόσμου. Ένα είναι το αυτονόητο. Ακόμη και στην μικρή και "απομονωμένη" ελλάδα που εξακολουθεί να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, στα νέα δεδομένα, ο νέος κοινωνικός ιστός θα είναι αναπόφευκτος. Η πρόοδος της Δυτικής κοινωνίας, δεν ήρθε σαν επιφοίτηση του αγίου πνεύματος αλλά εξαιτίας της ενσωμάτωσης και της ανάληψης ρόλων και πρωτοβουλιών από τις γυναίκες, καθώς και της ένταξης στον πυκνό κοινωνικό ιστό των κάποτε αποκλεισμένων παρίων, μεταναστών, αφρικανών και φυλετικά διαφορετικών. Η ένταξή τους στο δημιουργικό στερέωμα απελευθέρωσε τεράστιες δυνάμεις και έδωσε εκείνη την δημιουργική κινητήρια ώθηση για τη δημιουργία αγορών, οικονομίας και διεξόδων. Είτε το θέλουμε είτε όχι ο δρόμος μας περνάει μέσα από ένα τέτοιο παγκοσμιοποιημένο κοινωνικά περιβάλλον και όσο πιο σύντομα το κατανοήσουμε στην ελλάδα αυτό, τόσο πιο εύκολα θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που αυτό παρέχει. </p> <p>Τα ανωτέρω με αφορμή το βιβλίο του Richard Florida, "The rising of the creative class".</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9183550203628085616-7328456579487846366?l=nikiplos.blogspot.com' alt='' /></div>nikiploshttp://www.blogger.com/profile/13071418241275192643noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-9183550203628085616.post-64433545356339495732009-06-12T15:40:00.000-07:002009-06-13T03:19:33.205-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SjLfU0QvaYI/AAAAAAAAANw/dE4qQbCyvJE/s1600-h/Smyrna_Refugee_camp_tents_800_bg.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 158px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_7QHnbeLRIBw/SjLfU0QvaYI/AAAAAAAAANw/dE4qQbCyvJE/s320/Smyrna_Refugee_camp_tents_800_bg.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346581256361437570" /></a> <p>Καλησπέρα... στο προηγούμενο ποστ, έθιξα τον όρο "μεταναστευτική πολιτική" και επειδή τελευταία υπάρχει τεράστια υποκρισία σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα πστην ελλάδα και φυσικά γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από ποικίλλους αετονύχηδες θα ήθελα να κάνω κάποιες σκέψεις... Το θέμα φυσικά είναι τεράστιο και τόσο πολύπλοκο, που δεν μπορεί να θιχτεί λεπτομερώς σε ένα ποστ. Μόνο κάποιες γραμμές- αυθαίρετες σκέψεις... </p> <p>Ας μου επιτρέψετε να ξεκινήσω αντίστροφα... Δλδ. πόσους μετανάστες χωράει η Ελλάδα? Σήμερα ενδεχομένως έχει περίπου 1.000.000, ή 1.500.000. Η Ελλάδα είναι χώρα έκτασης περίπου 132000τχ με αξιοποιήσιμο έδαφος 80% που αξιοποιεί περίπου το 40%. Αν αποκτήσει ρυθμούς και ανάπτυξη ευρωπαϊκής χώρας μπορεί άνετα να εξυπηρετήσει σαν τόπος αντίστοιχα νούμερα με τις ευρωπαϊκές χώρες, δλδ 30 ή 40 εκατομύρια κατοίκους. Αυτή τη στιγμή τρομερά αραιοκατοικημένη συνωστίζεται στην Πρωτεύουσα και τα αστικά κέντρα, αφού οι πολιτικές των τελευταίων 30 χρόνων έχουν εγκαταλείψει τελείως την επαρχία, και την αντιμετωπίζουν με "επαρχιωτισμό". Επομένως με ψυχρά οικονομικά μέτρα, δεν είναι σωστή μια έκφραση <b>"η Ελλάδα δεν χωράει άλλους μετανάστες"</b>. </p> <p>Είναι προφανές ότι τα αστικά κέντρα της Ελλάδας μετά την αντιπαρροχή ήταν έτσι κι αλλιώς τριτοκοσμικά, δεν απαιτούνταν δλδ οι μετανάστες για να τα κάνουν τέτοια. Απλά η συνεχής εγκατάλειψη της επαρχίας και η περαιτέρω αστυφιλία, έχει οδηγήσει σε μια άνευ προηγούμενου υπερεκμετάλλευση της γης στα αστικά κέντρα και φυσικά αντίστοιχη υποβάθμιση της ποιότητας ζωής σε αυτά. Όταν στο Λεκανοπέδιο των 4500.000 κατοίκων εφημερέυουν δύο μόνο νοσοκομεία, ενώ αντίστοιχα στο Παρίσι, στο κέντρο των 2.500.000 κατοίκων εφημερεύουν κι εξυπηρετούν περίπου 30, κανείς αντιλαμβάνεται εύκολα τις διαφορές, πέρα από την οποιαδήποτε ατυχία της σύγκρισης... Πόσο μάλλον όταν σύμφωνα με το τι προβλέπει το νέο "ρυθμιστικό" του κυρίου Σουφλιά, στα επόμενα 20 χρόνια, θα κατοικούν στο Λεκανοπέδιο 8500000 κάτοικοι μιας χώρας που θα είναι 12000000 περίπου, χωρίς τους ρυθμούς ανάπτυξης της Κίνας, που θα δικαιολογούσε κάτι τέτοιο</p>. <p>Οι μετανάστες μέχρι σήμερα έχουν προσφέρει αρκετά στη Χώρα. Κατ' αρχήν κυριολεκτικά έσωσαν την ελληνική οικονομία, αφού είναι γνωστό, πως όταν αυτοί νομιμοποιήθηκαν πιάσαμε τους Ευρωπαϊκούς δείκτες ανάπτυξης που απαιτούνταν προκειμένου να μπούμε στην ΟΝΕ, και ουχί φυσικά για τα όμορφα μάτια του κου Σημίτη και των οικονομικών επιτελών του. Βέβαια ούτε η ΕΕ έχασε, αφού σε μια απόπειρα να δημιουργήσει οχυρωματικά έργα αποτροπής της μαζικής εισροής μεταναστών στην ΕΕ έλαβε μέτρα τέτοιας πολιτικής σε Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία. Περαιτέρω κατηγορίες μεταναστώ, κυριολεκτικά έσωσαν την ελληνική αλιεία, όπως οι Ιρακινοί και οι Κούρδοι, που στελέχωσαν τα περισσότερα ελληνικά καΐκια ασκώντας μια παραδοσιακή τέχνη. Οι λεγόμενοι μετανάστες απο τις ανατολικές χώρες, βαφτίστηκαν "εποχικοί" και έσωσαν την αγροτική οικονομία αφού εκλείπουν με την ερήμωση της υπαίθρου τα αγροτικά χέρια. Ένεκα όμως ότι η αγροτική μας οικονομία είναι η ίδια "εποχική" και της επιδότησης οι περισσότεροι μετανάστες, προτίμησαν τα αστικά κέντρα που προσφέρουν ευκολότερα εργασία και μεροκάματα... </p> <p>Για τους Αλβανούς ας μου επιτραπεί μια ειδική παράγραφος. Αποτελούν ένα ξεχωριστό είδος μεταναστών, που απο τη μια σήκωσε κυρίως όλο το βάρος της οικοδομής στην ελλάδα (με τους ελάχιστους πολωνούς που έχουν απομείνει) ενώ οι περισσότεροι κάτοικοι αστικών κέντρων, έχουν μια Αλβανίδα που τους καθαρίζει τα σπίτια τα Σάββατα που κατεβαίνουν για ψώνια... Αν και με μανία μεγάλη συκοφαντήθηκαν ως λαός, αφού εισήλθαν μαζί με τους μετανάστες και παραβατικά στοιχεία, εν τούτοις είναι εκείνος ο λαός που έδειξε περισσότερο από όλους τη μεγαλύτερη διάθεση ενσωμάτωσης στον ελληνικό κορμο... Σε σημείο που να πρωτεύει και στα σχολεία προκαλώντας τον κλαυσίγελω με τη σημαία... </p> <p>Όλοι όσοι βλέπουν τους μετανάστες και αναπωλούν την Ελλάδα του 80 και του 70, να γνωρίζουν πως η Ελλάδα θα ήταν άθλια σαν του 60 αν δεν ήταν αυτοί οι μετανάστες, που επέτρεψαν εισροή εργασίας και κεφαλαίων από την ΕΕ... Τα κεφάλαια που έχουμε μέχρι σήμερα απορροφήσει σαν τεταρτογενή παραγωγική χώρα ωχριούν, μπροστά σε εκείνα της οικοδομής και των έργων που έκαναν τα χέρια των μεταναστών. Πριν θέσουν κάποιον αντίλογο, ας αναλογιστούν αν θα τους άρεσε η ιδέα να γίνουν τα παιδιά τους οικοδόμοι, υδραυλικοί κλπ, και να μην γενικεύουν για τα "ξένα" παιδιά... Ας κάνουν πρώτα τα δικά τους οικοδόμους, καθαρίστριες και σκουπιδιάρηδες και μετά ας αξιώσουν "καθάρισμα"... </p> <p>Όλοι αυτοί εισήλθαν ως "λαθρομετανάστες", ένας όρος τελείως αστείος και λαθραίος για να χρησιμοποιείται από το ελληνικό κράτος που δεν δίνει πεντάρα για τους μετανάστες. Στην ΕΕ, οι μετανάστες έχουν κάρτα ασφάλισης, υγείας και θέσεις εργασίας πολλές από τις οποίες είναι επιδοτούμενες με προγράμματα stage. Η Ελληνική πολιτεία, κάνει πως δεν υπάρχουν, μεταθέτοντας το πρόβλημα στους πολίτες και μετά σπεύδει να ονομάζει αναφανδόν όλους ως "λαθρομετανάστες". Ας σημειώσουμε εδώ ότι ο όρος "Λαθρομετανάστες" δεν είναι ορθόδοξος και δεν αρμόζει να λέγεται από χριστιανούς ορθόδοξους. Για την ορθοδοξία, δεν παίζει ρόλο που κληρώθηκε κάποιος να γεννηθεί, και όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ενώπιον του Θεού. Ίσως η μόνη οικουμενική υπεροχή του Χριστιανισμού έναντι των προηγούμενων θεολογικών προσεγγίσεων της ύπαρξης. Για τον ορθόδοξο η γέννηση του κάθε ανθρώπου δεν είναι παρά ένα θαύμα και εμπεριέχει το στοιχείο της θέωσης... Και μην κρίνετε μόνο από Λ-άνθιμους... <a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=54048"><FONT color = "blue">Δείτε κι εδώ.</font></a></p> <p>Μεταναστευτική πολιτική, φυσικά δεν είναι ούτε οι τσιρίδες ούτε τα φληναφήματα κάποιων συγκεκριμένων πολιτικών χώρων, που δείχνουν υποκριτικά ότι κόπτωνται επί του θέματος. Αντί να μιλήσουν ειδικοί ή οικονομολόγοι, βγαίνουν ξαφνικά κάτι μικροπωλητές αθλίων βιβλίων και δηλώνουν απερίφραστα πως "Η ελλάδα δεν χωράει άλλους μετανάστες". Που το γνωρίζετε κύριοι? Μεταναστευτική πολιτική, φυσικά δεν είναι οι υποσχεθείσες ενέργειες κάποιων απίθανων τύπων, που θα φτιάξουν λέει στρατόπεδα για να συγκεντρώσουν τους "λαθρομετανάστες". Ποιοί? Εκείνοι που ακόμη καλούνται πριν "φτιαξουν" στρατόπεδα, να φτιάξουν τα καμμένα σπίτια στην Ηλεία. Έτσι και δεν ήταν οι εθελοντές, ακόμη σε λυόμμενα θα έμεναν αυτοί οι άνθρωποι... Αυτοί λοιπόν που δεν είναι άξιοι να φτιάξουν ούτε αντίσκηνα πιστεύετε ότι θα καταφέρουν να φτιάξουν χώρους υποδοχής μεταναστών? ή καραγκιόζ μπερντέ για να τους κρύψουμε και να μην φαίνονται στο κέντρο? </p> <p>Μεταναστευτική πολιτική, είναι κυρίως η μελέτη εγκατάστασης των ανθρώπων αυτών που σήμερα ζουν στην Ελλάδα και φυσικά δεν ζουν Λαθραία, γιατί κανείς δεν ήρθε λαθραίος σε αυτόν τον κόσμο... Υπάρχουν κατηγορίες μεταναστών με τεράστια πείρα σε αγροτική παραγωγή, όπως οι ινδοί και οι πακιστανοί. Τα βακούφια και τα μεγάλα κτήματα του Δημοσίου που μένουν χέρσα και ανεκμετάλλευτα, θα μπορούσαν να κατοικηθούν από αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι θα τα καλλιεργήσουν και με πράσινη πολιτική και θα παράξουν προϊόντα. Θα δώσουν ζωή στους έρημους εκείνους τόπους. Καλύτερα σε αυτούς παρά να τα "φάνε" οι 5 γνωστές αχόρταγες οικογένειες - μαφίες μαζί με τους Εφραίμ κλπ... Η επιπλέον αυτή παραγωγή, δεν θα είναι ενάντια στους Ευρωπαϊκούς δείκτες, εφόσον θα πάει για ενσωμάτωση μεταναστών, και επιπλέον θα τονώσει την οικονομια της αγροτικής παραγωγής που σήμερα σέρνεται νωθρή μεταξύ "πονηρών" και επιτήδειων και επιδοτήσεων. </p> <p>Η Ελλάδα τα τελευταία 15 με 20 χρόνια παίρνει χρήματα από την ΕΕ για την ενσωμάτωση των μεταναστών... Εξαιτίας του ότι τα χρήματα αυτά όλα τα χρόνια έγιναν λαχανί βίλες, είναι φυσική η προσφυγή των ανθρώπων αυτών στα ήδη τριτοκοσμικά αστικά κέντρα όπου όλο και κάποιο μεροκαμματο μπορούν να βρουν... Με ορθολογιστική διάθεση των κονδυλίων αυτών θα μπορούσαν οι ήδη υπάρχοντες "παρίες" και λαθραίοι να δώσουν ισχυρή τόνωση στην ελληνική οικονομία, που δεν διαννοείται ο ταλαιπωρημένος κάτοικος των αστικών κέντρων... </p> <p>Τα βήματα αυτά είναι αναγκαία να γίνουν γιατί πραγματικά η κατάσταση 'δεν πάει άλλο'. Δεν πάει άλλο όμως γιατί πρέπει να φύγουν οι πραγματικοί λαθραίοι, εκείνοι που κλέβουν τα όνειρά μας και κοροίδεύουν τη ζωή μας εκποιώντας το μέλλον μας και υποβαθμίζοντάς μας. Εκείνοι που κλέβουν τα ταμεία ασφάλισης με ομόλογα, που εκποιούν την Δημόσια περιουσία, που είναι ανίκανοι να διοικήσουν ένα ορθολογιστικό και αξιοκρατικό δημόσιο τομέα, κοντόφθαλμοι και με γνώμονα τον αλόγιστο ιδιωτικό πλουτισμό και το συμφέρον της αγέλης. Εκείνοι που ονειρεύονται 8500000 στο λεκανοπέδιο που θα είναι έτσι κι αλλιώς τριτοκοσμικό εκτροφείο ανθρώπων φθηνού εργατικού δυναμικού (ακόμη κι αν κατοικείται από "Άρια φυλή") αρκεί να προσπορίσουν οι ίδιοι από τα έσοδα της εκποίησης της δημόσιας δασικής περιουσίας της Ανατολικής Αττικής. Εκείνης της Έρμης γης που αν τα σχέδια αυτά περάσουν θα κάνουν την Αθήνα πόλη του Μεξικού και δεν θα αξίζει ούτε να την φτύσει κανείς... </p> <p>Αν σκεφτεί κανείς ψύχραιμα και λογικά, μόνο για να αποκτήσει η Ελλάδα κάποιες από τις βασικές Ευρωπαϊ�