Ασίνην τε...

Περιδιάβηκα το κάστρο μιαν Κυριακή μεσημέρι αναζητώντας τα χνάρια του ποιητή... ψηλαφώντας τα βράχια που κατέβαιναν απότομα στον αιγιαλό για να εμβαπτισθούν ξανά και ξανά εδώ και χιλιάδες χρόνια σμίγοντας το φως με το αέναο υγρό στοιχείο. Το θρόισμα από τα διπλανά πεύκα που έγερναν τον ίσκιο τους νωχελικά, μου θύμιζε τους ψιθύρους που κάποτε στοίχειωσαν τα λόγια των δυό μεγάλων ποιητών, του αρχαίου και του τωρινού που με το σκουτάρι του προσπάθησε να σκεδάσει την αναπόδραστη λήθη: «Ασίνην τε...».

Το μάταιο του αρχαίου κλέους, συμπιεσμένο σε ένα μικρό χρονικό διάστημα του χωρόχρονου, που εξαφάνισε μοιραία τις αναγκαίες λεπτομέρειες... Λειασμένο σήμερα πλέον, περιέχει μόνο ακατανόητες φράσεις του Αιόλου σμιλεμένες σε τούτες τις πέτρες που απαρτίζουν τα απομεινάρια της αρχαίας ακρόπολης. Ακρογωνιαίοι λίθοι, ακλόνητοι, πασχίζουν χρόνια τώρα να στηρίξουν το παιχνίδισμα της λησμονιάς με χαμένα ίχνη που μάταια προσπαθούμε να αγγίξουμε από το μακρινό παρελθόν...

Όσο κι αν ψάξεις, εκείνα σβήνουν μέσα στο τόσο φως, χαμένα στο θρόισμα των φύλλων, στο πετάρισμα των μελισσών και στον φλοίσβο... που εκπέμπει σταθερά χιλιάδες χρόνια τώρα τα ίδια λόγια του Πρωτέα, και της Θέτιδας , ακατανόητα για μας τους αμύητους πεπλεγμένα στα πλούσια μαλλιά της Λευκοθέας...

Για μας τους σημερινούς, μόνο η αρχέγονη ανάγκη της άγαρμπης εκμετάλλευσης προσπαθεί με τη βία να χωθεί μέσα στις θερινές τουριστικές αναλαμπές εισβάλλοντας κάπως ασύμβατα στην αδιάλειπτη αρμονία του χώρου. Ένα κάμπινγκ σχεδόν μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, και μια ταβέρνα ευτυχώς ήσυχη ένεκα της περιόδου. Ένα αυτοσχέδιο πάρκιν με εγκαταλειμμένα ίχνη αστέγου νυκτερινού έρωτα: ένα καλσόν, και ένα άδειο κουτί durex. Δεν ξέρω τι ακριβώς αποτελούσε την ύβρη ή τη θυμηδία και χάθηκα στις λεπτομέρειες απορροφημένος από το εκτυφλωτικό φως των ποιητών, της θάλασσας, και των κραταιών λιθοδομών... «Ασίνην τε...»

Δεν είχα αίσθηση, ζέστης ή κρύου ή χαρμολύπης... μονάχα ένα μούδιασμα κι ένα υπερβολικό δέος, απέναντι στα μη αποκρυπτογραφημένα νοήματα της μαρμαρυγής, στις γραμμές και τις καμπύλες, στους θεϊκούς κεχρισμένους βράχους που άγγιξα με τα χέρια μου. «Ασίνην τε...»

PS> Η φωτογραφία ήταν από το μπλογκ της Μαρίας Τζιρίτα

...Επιστροφή...

...Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει η έννοια επιστροφή... όταν λείπεις δυό χρόνια από κάπου και γυρίζεις, αυτό το κάπου έχει αλλάξει ριζικά, αλλά και εσύ έχεις αλλάξει... ίσως περισσότερο από όσο μπορείς να κατανοήσεις...

... Στα αγόρια της ηλικίας μου και άνω που η θητεία μας στο στράτευμα διήρκεσε δυό συναπτά έτη, θα υπήρξαν αναμφίβολα αντίστοιχα συναισθήματα κατόπιν της επιστροφής τους "στη βάση"...

...Λοιπόν παρόμοια συναισθήματα έχω και εγώ... νιώθω να γυρίζω στα ερείπια της δικής μου Ολύνθου...

Χωρίς φρουρό και πύλη για το απαραίτητο νεύμα, χωρίς βασιλικά πρωτεία και εννοείται κάτω από το καθεστώς ουδενός αρχαίου δράματος.

Η ζωή προχωράει όσο εμείς την σπρώχνουμε και μένει στάσιμη όσο εμείς αισθανόμαστε ότι μας βολεύει...

Ο χρόνος? Όχι αυτός πάντοτε περνάει...

Κατοπτρισμοί...

...πού πάνε οι άνθρωποι που φεύγουν?

Η αύρα τους? τα λόγια τους? οι σκέψεις ή οι αγωνίες τους?

Οι χαμένοι ή οι κερδισμένοι έρωτές τους?

Οι γκαρσονιέρες που κατοίκησαν, ξαναβαμμένες με αλλαγμένα τα ντουλάπια ούτε που θυμίζουν το δικό τους τότε... Ακόμη και τα κουδούνια στις προσόψεις είναι διαφορετικά...

Τα ποτήρια που ήπιαν το κρασί τους... τα αναμμένα καλοριφέρ κάποια χειμωνιάτικα απογεύματα που τους ζέσταναν κάτω από το χλωμό φως της μοναξιάς τους... τα ζεστά Αυγουστιάτικα μεσημέρια στην πόλη... οι ράθυμες κινήσεις τους...

Τα βήματά τους στους βρεγμένους δρόμους που σβήστηκαν και τα κάλυψε η σκόνη... Το φώς τους που περιθλάστηκε στο ξεθωριασμένο φωτογραφικό χαρτί... τα περίεργα μακρινά πλάνα εκεί που τους απεικονίζουν πίσω στις μακρινές, δικές τους δεκαετίες... Τα χαμένα Σαββατιάτικα απογεύματα με ένα χαρτί προπό και ένα μολύβι... τα βλοσυρά τους χαμόγελα, τυραννισμένων ανθρώπων, που τουλάχιστον χαίρονταν για μας τους τότε πιτσιρικάδες...

τα τραγούδια σουξέ της εποχής τους που τυχαία πέφτω πάνω τους στο διαδίκτυο και τους θυμίζουν έντονα... πονάνε περισσότερο από όσο διατείνονται οι καλλιτέχνες στους ακατέργαστους στίχους τους...

πονάει περισσότερο όσο η χαμένη νιότη, η χαμένη αθωότητα...

που πάνε οι άνθρωποι όταν φεύγουν?

Εκτός από εικόνες στους οικείους τους που ολοένα ξεθωριάζουν και με φωνές που ξεχνιώνται...

Γίνονται θάλασσα, χιόνια γκρεμών, αστρόσκονη, καστανόχωμα στα λιβάδια, κυκλώνες στην ατμόσφαιρα, σύννεφα, ουρανός... φως...

Mέλας Δρυμός - Μέλας Ζωμός

... το Freiburg είναι μια μικρή γερμανική πόλη στα σύνορα της Γερμανίας με τη Γαλλία και την Ελβετία πληθυσμού 250.000 κατοίκων περίπου...

... Είναι κλασσική κεντροευρωπαϊκή πόλη με το ιστορικό της κέντρο αυστηρά διατηρημένο που σήμερα για τρίτη εκατονταετία συνεχίζει να αποτελεί όμορφο πόλο έλξης τουριστικών και παραγωγικών δραστηριοτήτων. Πεζοδρομημένο, με μόνο το τραμ να το διασχίζει, ενώ το υπόλοιπο ανήκει στους πεζούς και στα ποδήλατα, που κυκλοφορούν κατά εκατοντάδες γύρω στην υπόλοιπη πόλη, εις μάτην του άσχημου συνήθως καιρού, αλλά σε φαρδείς ποδηλατόδρομους, δυό κατευθύνσεων με παιδεία τόσο των οδηγών μηχανοκίνητων όσο και των πεζών της πόλης...

... Μαζί με αυτά υπάρχει και ένα δίκτυο μαζικών μεταφορών, μητροπολιτικού (metro) και υπέργειων σιδηροδρόμων (τα λεγόμενα rail-bus) που καθιστούν το αυτοκίνητο μη αναγκαίο αρκεί κανείς να έχει διάθεση να περπατήσει δέκα λεπτά όπου κι αν μένει για να πάει στην εργασία του μέσα σε 20 το πολύ λεπτά... Όπως είναι φυσικό, παρόλο ότι βρέχει συχνά, οι δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι από αυτοκίνητα και αρκετά ήσυχοι...

... Οι συνθήκες ζωής στην πόλη, τυπικά οργανωμένες, με πολλά από τα δικά μας προβλήματα να ενδημούν και εκεί, αλλά ήκιστα ως προς τα δικά μας... Το δημόσιο όχι μόνο δεν ταλαιπωρεί τους πολίτες, αλλά δεν απαιτείται τίποτε άλλο από την ταυτότητά τους μια φορά το χρόνο το πολύ 10 λεπτά , και αυτή είναι όλη η πάγια μέση γραφειοκρατία τους, από το να ανοίξουν επιχείρηση, μέχρι το να εγκαταστήσουν μονάδα φωτοβολταϊκών...

... Τα μαγαζιά και τα κέντρα διασκέδασης, θα τα χρεώναμε τουλάχιστον 50€ το άτομο αν βρίσκονταν στην Αθήνα με τους τεράστιους ημιυπαίθριους πνιγμένους στο πράσινο και φιλική προς το χρήστη απόσταση των τραπεζιών μεταξύ τους... Εκεί πληρώνεις μόνο 20€/άτομο για να φας ένα εξαίρετο μοσχάρι μαζί με σαλάτα και επιδόρπιο και να πιείς ένα καλό εμφιαλωμένο κρασί... Ενώ αν επιθυμείς καφέ, τότε δυστυχώς θα πρέπει να πληρώσεις 1€. Αφήνω εκτός την άψογη με χαμόγελο και παιδεία εξυπηρέτηση που θα αντιμετωπίσει κανείς εκεί, παρόλη τη φήμη για την παροιμιώδη "ψυχρότητα" των Γερμανών.

... Αν ήθελα να θίξω το δημόσιο σύστημα υγείας τους θα έλεγα ότι απλά το καλύτερο ιδιωτικό εδικό μας με τις ξενοδοχειακού τύπου προδιαγραφές μάλλον αντιστοιχεί ...στο δημόσιο κτηνιατρείο εκεί. Τα 5 μεγάλα δημόσια νοσοκομεία τους που επισκέφθηκα δεν βρήκα κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα για να τα αντιπαραβάλλω, εξαιρέσει ίσως του Ωνασσείου... Για τις υλικοτεχνικές υποδομές αυτό. Για το προσωπικό θα ήταν άδικη οποιαδήποτε σύγκριση για τη χώρα μας, αφού τα δικά μας στερούνται επάνδρωσης...

... Η εγκληματικότητα μικρή, όχι όμως και μηδαμινή... Απλά εκεί τα νούμερα που ανακοινώνονται αντιστοιχούν στα πραγματικά και δεν ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας της Αστυνομίας... Εννοείται ότι δεν σχετίζονται σε τάξη μεγέθους με τα δικά μας "επίσημα".

...η φωτογραφία χαρακτηριστική της μαζικότητας του ποδηλάτου, που εκεί το χρησιμοποιούν ακόμη κι αν έχει χιόνια...

... Μια ασήμαντη μικρή Γερμανική πόλη, που θα ήταν άγνωστη αν δεν είχε κάποιες ιδιαιτερότητες που εκπίπτουν του συγκεκριμένου ποστ και αφήνονται για το προσεχές μέλλον... Μην παραπλανά η περιγραφή... Η ζωή και εκεί είναι σκληρή, όπως και οπουδήποτε... Υπάρχει ανεργία, οικονομική κρίση, ακρίβεια...Μόνο που δεν είναι δύσκολη και σκληρή, έτσι άσκοπα χωρίς λόγο όπως στην Ελλάδα...

...Το παρόν ποστ, απέχει παρασάγγας από το να αποτελεί άλλη μια βαρετή υμνολογία της εσπερίας από έναν ακόμη ιθαγενή... αν δηλαδή ο (αυτο)σαρκασμός, δεν είναι προφανής, ας μην του ρίξει δεύτερη ματιά ο όποιος αναγνώστης... Θυμίζω προς επίρρωση ότι η δύστυχη χώρα μας έχει τα μέγιστα ταλαιπωρηθεί από κάποιους που ήθελαν να "φορέσουν" στον τόπο μας κάτι που γίνεται στη Γερμανία (σύστημα, μοντέλο, νομοθεσία κλπ). Δεν είναι το σύστημα, ούτε τα μέσα που μας λείπουν...