Φυγάδες γλάροι...

...την είχα δει σε ένα από τα καράβια της γραμμής των κυκλάδων...καθόταν σε ένα εξωτερικό παγκάκι μόνη με τις αποσκευές της... αγέρωχη παρουσία, αέναη στο χώρο να αντανακλά την προσωπικότητά της. Απλή σε εμφάνιση με κάπως σκεφτικό βλέμμα και τα ίδια πάντοτε μαβιά μάτια... Έδειχνε απορροφημένη στο βιβλίο της ανγοώντας επιδεικτικά την πολύβουη φασαρία τριγύρω της που γινόταν κυρίως από ανάγωγους και απαίδευτους Έλληνες συνταξειδιώτες. Θυμάμαι ότι κάποτε μου δόθηκε η ευκαιρία να γευτώ την αγάπη της και την μεγάλη για μένα τιμή να είμαστε μαζί... Γνωριστήκαμε σε ένα από τα άνευρα θερινά σχολεία - συνέδρια που σχεδόν κάθε καλοκαίρι παρακολουθώ, κλέβοντας χρόνο απο τις διακοπες και την ξεκούρασή μου... Εξαρχής η χημεία ήταν κάπως θετική... Η αύρα που εξέπεμπε με είχε σαγηνέψει, παγιδεύοντας και τις έξι αισθήσεις μου... Γίνονταν οι ομιλίες και αναζητούσα το βλέμμα της, που σχεδόν πάντοτε μου ανταποδιδόταν με ζεστό χαμογέλιο... Δεν προχώρησα την πρώτη φορά και μάλλον κράτησα τα προσχήματα... Τα επόμενα δύο καλοκαίρια η κατάσταση χειροτέρευσε... προσπαθούσαμε να βρίσκουμε δικαιολογίες για να είμαστε παρέα... Ακόμη και ένας μεγάλος καθηγητής είχε κάνει αλχημεία να μας βάλει σε κοινή τροχιά... Όταν χτυπούσαν τα κινητά μας εξαφανιζόμασταν ένοχα και γυρνούσαμε πίσω έχοντας απαντήσει στις υποχρεωτικές κλήσεις μας... Αυτό που μου άρεσε είναι ότι το είχαμε αποδεχθεί... Η μόνιμη κατοικία της είναι μακρυά από το Λεκανοπέδιο (Βόρεια) και αυτό κατά τη γνώμη μου μάλλον διευκόλυνε παρά δυσκόλεψε τα πράγματα... είπα να της μιλήσω εκεί στο πλοίο, αλλά στεκόμουν μακριά και τη θαύμαζα... Ξαφνικά ένα χέρι με σκούντηξε... "Που είσαι χαμένος φίλε? Τόση ώρα σε περιμένουμε..." Ήταν ο Τ. Ο Τ. ήταν πάντοτε διακριτικός είναι η αλήθεια... Έστριψα στο καθημερινό κομμάτι της ζωής μου, κραττώντας αλώβητο αυτο το σεντεφένιο αέρινο τμήμα της μέσα στην απεραντοσύνη του χρόνου με την ευχή πως ίσως σε κάποια άλλη διάσταση του χωρόχρονου ένας άλλος μακρυνός εαυτός μου να είναι με ένα άλλο είδωλό της.... Την άφησα απείραχτη κι αμόλυντη με την ευχή να είναι καλά με εκλεκτούς φίλους και ακριβή συντροφιά, γιατί της αξίζει...

Στιγμές...

Ένα βλέμμα που στιγμιαία διασταυρώνεις στο απέναντι βαγόνι του μετρό με κάποια/ον και μιλάει μέσα σου.

Ένας ιδιοκτήτης καφενέ σε απομονωμένο ορεινό χωριό κάποιο βροχερό φθινοπωρινό απόγευμα.

Η ματιά του ηθοποιού στο θέατρο που φευγαλέα πέφτει πάνω σου…

Μια ζεστή χειραψία με αγαπημένο πρόσωπο, που είχες καιρό να δεις και σου αφήνει ένα φως…

Ο αέρας που σε παγώνει στην αμμουδιά σε κάποιο δροσερό φθινοπωρινό μπάνιο

Ένα καλοβαλμένο (αλλά άπιαστο) ελβετικό χωριό πάνω στις Άλπεις από το παράθυρο του αεροπλάνου

Το φως από το παράθυρο αγαπημένου προσώπου, που υποδηλώνει την παρουσία του…

Η φευγαλέα εικόνα της/ου που δεν είναι παρών

Η στιγμιαία αίσθηση ότι είσαι ακόμη παιδί και δεν έχεις μεγαλώσει…

Ένα ζεστό χάδι που έδωσες κάποτε στο πράτερ.

Canadair

...Θυμάμαι τα χρόνια της στρατιωτικής μου θητείας στην Πολεμική Αεροπορία στην 120ΠΕΑ... Κατά το μήνα που ήμουν σιτιάρχης στη ΛΑΞ γνώρισα τους περισσότερους εκπαιδευόμενους πιλότους τότε... Έχοντας "αρρώστια" για το αεροπλάνο και τις πτήσεις οι περισσότεροι είχαν οδηγηθεί εκεί από τα όνειρά τους... όνειρα που στα εφηβικά τους χρόνια ταξείδευαν μέσω του περιοδικού πτήση και φαντάζονταν τους εαυτούς τους πιλότους να κάνουν ελιγμούς ανάμεσα σε χαράδρες βάζοντας και λίγο τα φλαπς (αερόφρενα) για να "στολάρουν" το αεροπλάνο βιώνοντας τον ίλιγγο των g επιταχύνσεων στον κατακόρυφο άξονα και όχι στον οριζόντιο όπως στην ηλίθια διαφήμηση με τη φόρμουλα 1. ...όνειρα που προσγειώθηκαν απότομα στην Ελληνική πραγματικότητα που "πρέπει να βάλεις μέσον" για να μην σε κόψουν και σε κάνουν αξιωματικό εδάφους και μετά μείνεις για πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής να ατενίζεις απογειώσεις και προσγειώσεις από τον πύργο ελέγχου κάποιου περιφερειακού αεροδρομίου... ...Το μέσον πρέπει να συνεχιστεί εσαεί στη θητεία των πιλότων προκειμένου να βρεθούν σε "καλά" μαχητικά και όχι στα απαξιωμένα "ψεκαστικά" ή στα εμβολοφόρα με τον μεγάλο κίνδυνο των canadair... Στα τελευταία υπάρχει η παράδοση να στέλνονται οι αντιπολιτευόμενοι αλλά καλοί πιλότοι ένεκα επικινδυνότητας του εγχειρήματος... ...Η προσγείωση συνεχίζεται καθώς η συντήρηση και τα υλικά είναι στα όρια της εφεδρείας επαφίοντας πλέον τις ελπίδες των πιλότων στο γνωστό "Ελληνικό φιλότιμο", που τελευταίως σπανίζει ανεπανόρθωτα... ...Θυμάμαι το βλέμμα των παιδιών εκείνων που γνώριζαν ότι από τη σειρά τους θα "εκλείψουν" κάποιοι από τα πρώτα κιόλας χρόνια της εκπαίδευσης, ενώ οι υπόλοιποι θα διατρέχουν σημαντικό τέτοιο κίνδυνο στα πλαίσια της υπόλοιπης επαγγελματικής τους ζωής. Ίσως για αυτό να είχαν μια τρέλλα στο νου τους και να προσπαθούσαν πάντοτε να ζήσουν την κάθε στιγμή... ... Όλοι οι κίνδυνοι όμως εξανεμίζονταν όταν κάθονταν στο πιλοτήριο... Τα "χώνεις" στους κινητήρες, σηκώνεις το πηδάλιο και άντε γειά... ούτε μποτιλιάρισμα ούτε όλοι οι άσχετοι των γραφείων... Ψηλά είσαι εσύ κι ο Θεός... Κυττάζεις το ανάγλυφο κάτω, τα ακρογυάλια να διαγράφονται, το μπλέ της θάλασσας να ασημίζει και το πράσινο σε διάφορες αποχρώσεις καθώς εναλλάσσονται οι αγροί... Σιτοβολώνες, αμπελώνες, λαδόκαμποι, και μικρές συστάδες απο πευκώνες... Τα βουνά καφέ γρανίτες απλώνουν τα χέρια τους να σ' αγγίξουν μα θαρρείς πως δεν μπορούν... Νιώθεις λίγο σαν θεός... Μπορείς σχεδόν να διαβάσεις τις σκέψεις των ανθρώπων που σέρνονται κάτω στη γή... Προβαίνεις σε μια απότομη άνοδο για να δοκιμάσεις τις αντόχές σου... νιώθεις την ελαφρά ζαλάδα που κάποτε σε έκανε να λιποθυμάς όταν ήσουν νέος ακόμη, εκπαιδευόμενος... ... Περνάς ένα go run πάνω από τον κυρίως και ανοίγεις λίγο τα φλαπς για να σε ακούσουν τα παιδιά από κάτω... Αγάντα μάγκες... έχουμε φτερά εμείς... Ύστερα το καθήκον... έχουν κάνει σωρό οι αναφορές σου για την ακαταλληλότητα των μέσων και των υλικών... Νιώθεις το σκάφος πάνω από τις φωτιές ξεψυχισμένο κάθε φορά να ασθμαίνει να σηκωθεί... κουράγιο αγόρι μου... Παίρνεις κάνα παλιό εμβολοφόρο και δεν χαμπαριάζει τίποτε... νιώθεις την πίεση και σηκώνεται γιατί δεν κολώνει... Μα τα καινούρια, είναι για τους κάμπους κι όχι για τα δικά μας ανάγλυφα... θέλουν γερανό για να σηκωθούν... Άιντε για άλλη μια φορά οι αρχάγγελοι ας βοηθήσουν... να βάλουν ένα χεράκι να σπρώξουν... επιτέλους σηκώθηκε το μπουρδέλο. γυρίζουμε στη βάση παιδιά...

Ακρόπρωρον

Πόσα ταξείδια αναβάλλαμε... μονότονα η ζωή μας ακυρώνει εξορμήσεις που ποθήσαμε... "Δεν πρόλαβα" ή "Δεν μπόρεσα" ή "Είχα άλλες προτεραιότητες"... και δώσαμε προτεραιότητα στη ρουτίνα, στους φόβους και δισταγμούς μας... Μα πάνω απ΄όλα για κείνο που δε συγχωρώ τον εαυτό μου είναι οι μικρές εκδρομές που δεν έκανα σε κοντινούς προορισμούς... μικρά διαλείμματα που ανέβαλλα για ασήμαντες αφορμές και για "υποχρεώσεις τρίτων" Κι όλοι αυτοί οι μικροί προορισμοί την απουσία μου διογκώνουν ο ένας μετά τον άλλον και στοιχειώνουν το νού μου που συνεχίζει να αγνοεί... Μπορεί να ξέρω το Λακκί της Αμοργού, μα το Ηραίο της Λίμνης Βουλιαγμένης μες τη γαλήνη του, τη νηνεμία και την απουσία ανθρώπων της πόλης σαν και μένα, αστραφτερή μαρμαρυγή στους ασκητές της υπαίθρου και της ζωής ετούτης προσφέρει απλόχερα τη γαλήνη του και το φώς του... Κι η αβίωτη απο μένα αρμύρα της θάλασσάς του, να μου προβάλλει κατάφατσα την πολυκοσμία της Κόρης των Κυκλάδων και να μου θυμίζει για άλλη μια φορά ότι είμαι άνθρωπος της πόλης. Στεριανός... αταξείδευτος... Τι κι αν μεγάλες εξορμήσεις έχω κάνει μες την ασφάλεια της Άδειας και των Διακοπών... Το Ηραίο πάντοτε μες τη λευκότητά του με κράζει: "Αν της ζωής σου τη ρουτίνα φοβάσαι να διαταρράξεις... μονότονες και ίδιες θά ναι οι μέρες σου και στις Αργίες σου... κι όλα τα μέρη που χεις πάει, στην πραγματικότητα το ίδιο κι απαράλλαχτο είναι... τι κουβαλάει τη ρουτίνα τη δική σου...