Ουδέν κρυπτόν...

... Επιτέλους βγήκε λίγος ήλιος σήμερα... όχι ότι μας έλλειψε, αλλά όπως και να το κάνουμε, είμαστε που είμαστε μεσόγειοι και ολίγον αφρικανοί ας το δείχνουμε κι όλας...

... Ήλιος... τα λόγια του μαχαίρια... σκορπίζει το χρυσαφένιο του φως, μα εδώ χαμένο πάει στα τσιμέντα... μόνο οι μπουγάδες το χαίρονται... άντε και τα λουλούδια στα μπαλκόνια...

... Ήλιος... Θυμάμαι αρκετά χρόνια πριν, όταν αντίκρυσα τον ήλιο κατάφατσα στα Μάταλα της Κρήτης... Είχε σταχυα αθέριστα ακόμη και η ακροθαλασσιά δίπλα ήταν έρημη...(Πισίδια - Μάταλα)... πεζοί και οι δύο με τη μηχανή γερμένη κατάχαμα, είχαμε σταματήσει χωρίς λόγο κι αιτία, αν και ο προορισμός μας ήταν 1,5 χιλιόμετρο ακόμη... Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον σαν παιδιά, σαν να είμασταν πραγματικά μόνοι μας τότε για πρώτη φορά... Αν και είχαμε διανύσει τόσα μίλια, εντούτοις εκεί νιώθαμε μόνοι μας... Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα πέρα απο το απαστράπτον φως που έλουζε σαν λιωμένο χρυσάφι όλη την πλάση και έντυνε τη θάλασσα στην πορφύρα... Μείναμε εκεί μέχρι που νύχτωσε... Το τότε κοινοτικό κάμπινγκ ήταν τελείως ασυντήρητο... βρήκαμε μια κάποια θέση και τσουπ! Την άλλη ημέρα ο ήλιος ανέτειλλε κατευθείαν στο πρόσωπό μου... και με φώτισε όπως ακριβώς κι ο έρωτας...

...Ο χειμωνιάτικος ήλιος είναι ο καλύτερος αναμφισβήτητα, αν και μ αρέσει κι ο Αυγουστιάτικος όταν δύει τα απογεύματα... Σε ένα από τα σπίτια που έμεινα στο εξωτερικό, είχαν ένα βιτρό παράθυρο που το έλουζε ο δυτικός τους κόκκινος ήλιος (όποτε φιλοτιμούταν να βγει για χάρη μου και να με γλυτώσει από την κατάθλιψη και τη μοναξιά)... Μην φαντάζεστε τα χρώματα ξεκάθαρα όπως εδώ... Εκεί ήταν κάπως ξεθωριασμένα ξασπρισμένα σαν τα πρόσωπά τους... Από πάνω περνούσαν συχνά τα αεροπλάνα που είχαν χαμηλώσει πλέον και σχεδόν άγγιζαν τον κυρίως του Heathrow... Ο ήχος από φλαπς και τις θυρίδες τους ήταν σαν να με κορόϊδευε... Στο Μπερούτι, μου έδειχναν τα παιχνιδίσματα απο το φως του που έμπαινε στις πολυκατοικίες τους... Ήταν οι τρύπες από τα υποπολυβόλα... Απέξω που τις είχα δει μου είχαν θυμίσει πολύ την δική μας Καισαριανή...

... Ο ήλιος ποτέ δεν με πρόδωσε... ήταν πάντα συντροφός μου ακόμη και τώρα εδώ που αρκετά συχνά με συντροφεύει στις μικρές διαδρομές μου ανά την Ελλάδα... Πάντα αληθινός και ποτέ "ψεύτης".

...κι όπως λέει κι ο ποιητής:
"Φωτιά 'ναι το πηγούνι του χρυσάφι το πιρούνι του."

...Βρέχει επιτέλους!

...βρέχει, δηλαδή αυτή τη στιγμή ρίχνει καρεκλοπόδαρα... πόσο θα ήθελα να είμαι σε μια εξοχή... σε κάποιο χωριό ορεινό, και να είμαι μέσα στο σπίτι μου χωρίς ενοχές που χουχουλιάζω δίπλα στο τζάκι... να ακούγεται ο νανουριστικός ήχος της βροχής και να φτιάχνω καφέ έτσι από έθιμο, στην τεράστια κουζίνα...

... Κάθε που βρέχει η Αθήνα γίνεται Μπαγκλαντές... οι δρόμοι μας θυμίζουν ότι κάποτε ήταν ρεματιές και κατέβαζαν νερά από το Λιόπεσι, ή το Σάλεσι... Μου πήρε ακριβώς 45 λεπτά για να διανύσω 150 μέτρα πριν από λίγο και είμαι ιδιαίτερα ευτυχής για αυτό, καθώς εμπέδωσα το πολύχρωμο τοπίο... μπαλκόνια με ξεφτισμένες ντουλάπες, σκουριασμένες απλώστρες, λογής πράγματα ακουμπισμένα δήθεν προσωρινά και φυσικά αυτές οι καλαίσθητες μπετονένιες ζαρτινιέρες που ενίοτε δέρνουν άσχημα... Είμαι βέβαιος ότι τα σπίτια από μέσα θα είναι τέλεια... όμως εμείς εδώ, ότι το υπαίθριο το θεωρούμε δημόσιο και του φερόμαστε αναλόγως... Επίσης να μην ξεχάσω ότι ήκουσα και μια ωραία μελλωδία από κλάξον που αντέβαιναν σε αυτήν την επιμονή μου να πηγαίνω σιγά για να μη βρέξω τους πεζούς από το γόνατο και άνω... τους φθάνει που θα πάνε στις δουλειές τους σαν κυνηγοί παπιών...

...τουλάχιστον ποτίζονται τα λουλούδια και τα παρκάκια και αυτό αρκεί...

...βρέξε Θεούλη μου βρέξε και ξέπλυνε τις ανομίες μας...

Η ώρα της κιθάρας…

Θυμάμαι (από τα μαθητικά κιόλας χρόνια), οι γιορτές ήταν πάντοτε μια καλή αφορμή για να βρεθούμε οι άνθρωποι μεταξύ μας… Του Αγίου Τάδε για παράδειγμα, εόρταζαν ο Τάδε κι η Ταδούλα και καλούσαν κόσμο σπίτι τους κάνοντας «πάρτι» που βέβαια ήταν μια καλή ευκαιρία για να γνωρίσει κανείς ανθρώπους… …πόσες ψυχές δεν έσμιξαν σε τέτοια πάρτι… Θαρρείς και ο/η Άγιος/α τους έστεργαν για να προχωρήσουν παρακάτω…

Απαίδευτοι στα πρώτα χρόνια, πίναμε τον τόσο ώστε μετά δεν είχαμε σώας τας φρένας για να τσεκάρουμε τα μυστικά εκείνα σημάδια, που σου έλεγαν αν μπορείς να πας παρακάτω ή όχι… έχω θυμηθεί τον εαυτό μου στα πρώτα χρόνια σε φάσεις γκροτέσκο που ντρέπομαι ακόμη και σήμερα να θυμάμαι… Από ένα σημείο και ύστερα, οι οικοδεσπότες άφηναν τη μουσική στα χέρια του πλέον άγαρμπου και επιδίδονταν σε καμάκι… Υπήρχαν και οι πονηρούληδες, που αν και είχαν σχέση, έρχονταν μόνοι τους «μήπως κι έχουν κάνα τυχερό»… σε αυτούς τους τελευταίους είχα την τάση να τους κάνω χαλάστρα, πράγμα που εξηγεί γιατί σύντομα με είχαν ξεκόψει από τις παρέες τους… Ένα άλλο μου χόμπι ήταν να «κάνω το χωροφύλακα» και να διαλύω «συγκεντρώσεις διστακτικών» που ήδη γνωρίζονταν μεταξύ τους ώστε να προβούν κι αυτοί σε κάποια γνωριμία…

…Όταν στα πάρτι αυτά η ώρα περνούσε κι έβγαινε κάποια κιθάρα, τότε ήταν πλέον αργά… Όσοι είχαν κατασταλάξει, «έκαναν την κρίσιμη κίνηση», άπλωναν το χέρι σε μια δήθεν τρυφερή αγκαλιά. Κάποιοι ήταν τόσο κακοί ηθοποιοί και αναντίστοιχοι αυτής της δήθεν τρυφερότητας που αμέσως έκαναν μπαμ… Πάντως αν ο άλλος έμενε εκεί χωρίς να αντιδράσει αρνητικά τότε ΟΚ, είχαν γίνει τα πρώτα βήματα… Οι σώφρονες έπαιρναν αρ. τηλεφώνου και πορευόντουσαν τις άμεσα επόμενες ημέρες… Οι άφρονες προχωρούσαν άγαρμπα, εκθέτοντας και την κοπέλα και τον εαυτό τους…

Βέβαια πέρα από όλες αυτές τις ανωτέρω κοινοτοπίες, που όλοι μας λίγο έως πολύ έχουμε ζήσει, δεν υπάρχει νομίζω κάποιος που αυτές οι συγκεντρώσεις να μην του απέφεραν ούτε μια σχέση… Εμένα το έναυσμα για περισσότερες από τις μισές σχέσεις μου, ήταν κάποιος Άγιος Τάδε ή Αγία Ταδούλα… ... Τα χρόνια πέρασαν και το σκηνικό έχει αλλάξει… είναι στιγμές όμως που αναπολώ αυτά τα ακατέργαστα σκηνικά με έναν κόσμο που ούτως ή αλλέως έπρεπε να αναμιχθεί… Σήμερα που πλέον έχουμε «μεγαλώσει» βλέπω ανθρώπους με απωθημένα ή ασθμαίνουσα αγωνία… Υπάρχουν βέβαια και οι συνάψαντες οικογένειες στα 30 οπότε σήμερον έχουν τέκνα… Αυτοί οι τελευταίοι είναι ενίοτε ιδιαίτερα καλοί στις γιορτές αν δεν έχουν απεργαστεί τίποτε πονηρούς σκοπούς

Σκέπτομαι μήπως σημειολογικά κάτι χρωστάμε σε όλους αυτούς τους Αγίους και τις Αγίες που πασχίζουν όλα αυτά τα χρόνια να μας ενώσουν σε ομάδες, έστω κι αν αυτοί άφταιγοι αποτελούν την αφορμή μονάχα…

Άλικα στάχυα…

… Από το παράθυρο, εποχούμενος καρπίζω θυσάνους και μικρά ηλιοτρόπια… συλλέγω δροσοσταλίδες που ντυμένες κρυστάλλινα έρχονται να χαϊδέψουν το πρόσωπό μου… μα βρίσκουν πάντα εμπόδιο στο γυαλί… πόσα και πόσα τέτοια χάδια έχω χάσει…

… Κι ο ήλιος να αφήνει το πορφυρό του μαντήλι, να το σκουριάσουν οι νοτιάδες του Έρωτα… Πόσα ζευγάρια και πόσα αναφιλητά, και πόσες υποσχέσεις δεν ανταλλάσσονται το λιόγερμα…

… Εγώ συνεχίζω να οδηγώ, κυριολεκτικά και μεταφορικά ρουφώντας τα τοπία γύρω μου για να τα ντύσω αργότερα στον καμβά της καρδιάς μου… μεγάλωσες, μα το μαβί σου βλέμμα ίδιο είναι… ένα ίχνος καρτερίας κι απέραντης υπομονής διακρίνω πάντα στο βλέμμα σου… ποτέ δεν μου παραπονέθηκες και πάντοτε στοργικά με άγγιζες… Αυτή τη φορά δεν πέρασα να σε δω αν και ταξίδεψα από τα μέρη σου, ούτε και σου τηλεφώνησα… ξέρω θα περιμένεις… όπως κι εγώ… Ύστερα από τόσα χρόνια δεν ξέρω ακριβώς ποιος περιμένει ποιόν… ή αν η ζωή μου έχει στήσει άλλη μια παγίδα…

… ξέρω θα μου χαμογελάσεις στοργικά, δίνοντας μου άλλη μια φορά το χρίσμα σου… και θα μου δείξεις την βρεγμένη προκυμαία όπου κάποτε τα φιλιά μας σμιγμένα με δάκρυα άφησαν στίγματα στο σαθρό αμμοκονίαμα, σαν να χάραζαν τα ονόματά μας… και τη θάλασσα… αυτή δεν θα μου τη δείξεις… θα με καλεί πάντα… και θα μου πεις, «αυτά είναι…» «εγώ αυτά είχα πάντοτε να σου δώσω…» υπονοώντας μαζί και τις ατέλειωτες σπείρες της αγάπης σου μαζί με τα αναφιλητά σου που πάντοτε θροΐζουν στα αυτιά μου σαν τραγούδι μυστικό από κοχύλι…

… και εγώ πάντοτε να φεύγω… όχι δεν σε πρόδωσα… μα ούτε και αντάμειψα με θέλω ή τόλμη αυτά που σαν αρχαία πόλη μαρμαρωμένη σταθερά μου πρόσφερες… Ο χρόνος τα αποσαθρώνει σιγά, σιγά… και γίνονται ερείπια… τρέχω… μα δεν φθάνω πουθενά… Ποιος άραγε περιμένει ποιόν…

… Στο βάθος ο ήλιος μου προσφέρει μπουκέτο από άλικα στάχυα… στίγματα κι ανόθευτα αποτυπώματα… ξάστοχες ρητορείες και υπεκφυγές…