Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

Επικείμενη Αυτοπαράθεση

Δεν μας κάνουν πλέον εντύπωση οι ειδήσεις αυτού του είδους. Περνούν στα ψιλά... Εχτές μόλις βρέθηκε ένας συνάνθρωπός μας νεκρός τεμαχισμένος σε κάδο απορριμμάτων. Την επομένη που βρέθηκε το άψυχο κορμάκι κοπέλας σε άλλο κάδο. Την ίδια ημέρα που κάποιοι έκοψαν το νήμα της ζωής ταβερνιάρη προφανώς για τις εισπράξεις. Τρεις ακόμη νεκροί από μικροεγκλήματα. Οι αριθμοί πλέον δεν εκπλήσσουν. Μας τρομάζει και μόνο η ιδέα. Για αυτό και την ξορκίζουμε γρήγορα: "Αλλοδαποί θα ήταν" ή μονολογούμε: "μακριά από μας!" (πόσο μακριά αλήθεια?). Τόσο φθήνυνε η ζωή μας?

Η ζωή είναι το μοναδικό αυθύπαρκτο και αυτοσυνεπές αξίωμα. Μετά από αυτήν είναι η άβυσσος. Δεν ορίζεται πλέον ούτε κόσμος ούτε σύνολα... Εκεί που τελειώνει η ζωή πρέπει κανονικά να τερματίζει κάθε ανθρώπινη και ουμανιστική δραστηριότητα. Αυτό είναι σε πολλούς απο εμάς προφανές. Για αυτό και δεν χαρήκαμε καθόλου την συντονισμένη κινητοποίηση που αμαυρώθηκε από τα τρία θύματα της τράπεζας Marfin. Θύματα που οι χαμηλοί κοινωνικοί μας αυτοματισμοί έσπευσαν να σκυλέψουν τάχιστα. Η ζωή λοιπόν είναι το προφανέστερο αξίωμα.

Κάποιοι στο όνομα της όποιας επιβίωσής τους ή τάσης τους για αχαλίνωτο και γρήγορο πλουτισμό προβαίνουν ασμένως στο να την αφαιρούν... Για αυτούς προφανώς οι άλλοι που εκτελέστηκαν δεν είναι άνθρωποι αλλά κάτι πολύ κατώτερο... Εκτελούν επαγγελματικά εις το όνομα πατρώνων, του αφεντικού, της κλίκας... Να πεθάνει ο αντίπαλος. Εξοντώνοντας βιολογικά τους άλλους αμέσως εδραιώνεται μια παρέα νταβατζήδων: Θα πουλάει προστασία, θα μανατζάρει το trafficking (δες τι έπαθε αυτή που βρέθηκε στον κάδο που αρνιόταν να πάει με 30 πελάτες καθ' εκάστην). Η κοινωνία μας, εκείνη της αδιαφορίας φυσικά θα αναγνωρίσει την αξία της "παρέας" αυτής. Γρήγορα σιωπηλά θα υποταχτούμε ακόμη μια φορά. Ενδεχομένως κάποιοι από μας που τους περισσεύουν 5 δεκάρες να σπεύσουν να ασφαλίσσουν κι άλλο τα πορτοπαράθυρα του σπιτιού τους. Εκείνα που παλιά τα καλοκαίρια τα άφηναν ορθάνοιχτα για να απολαμβάνουν το τραγούδι των γρύλλων τις νύχτες.

Αναντίρρητα κάποιες μάνες περιμένουν σε μια γωνιά τούτου του κόσμου νέα για αυτά τα χαμένα παιδιά τους. Πάει καιρός που διάβασαν ή άκουσαν νέα τους. Ανάβουν το καντήλι να τα προσέχει η Παναγία και σταυροκοπιόνται ενώπιον κάποιου ξεθωριασμένου εικονίσματος. Το βλέμμα των Αγίων τρεμοπαίζει από το ημίφως που εκπέμπει ένα ασθενικό καντήλι. Όπως κάθε μητέρα μεγάλωσαν με κόπο τα παιδιά τους. Ανέχτηκαν προσβολές, κατάπιαν κουβέντες, έκαναν υποχωρήσεις και στήθηκαν σε ουρές στωικά για να εξασφαλίσουν το γάλα των. Έτρεξαν αργά τις νύχτες προς αναζήτηση ιατρικής βοήθειας όταν εκείνα 7χρονα ψήνονταν στον πυρετό και βυθίζονταν στην αγκαλιά τους. Η Μάνα παντού ίδια είναι. Μονολογεί καθώς τελειώνει την προσευχή της ότι "Δεν μπορεί και σήμερα καλή ήμουν θα μου το αναγνωρίσει η Παναγία αυτό". Η Μάνα ταυτίζεται με τη ζωή και είναι αξιωματικά συνδεδεμένη με αυτήν.

Όσο πιο πολύ αποδομείται η κοινωνία μας τόσο θα μπαίνει η αμφισβήτηση της αξίας της ζωής του διπλανού. Η κοινωνική ασυνειδησία φυσικά ενθαρρύνεται και καλλιεργείται από τη διαφθορά, διαπλοκή και όλα τα δεινά της πρόσφατης πολιτικής μας έκπτωσης. Κάποιοι προσπαθούν να μας κάνουν να αισθανόμαστε συνένοχοι. Κάποιοι άλλοι προσπαθούν να σπείρουν διχόνοιες ρίχνοντας το φταίξιμο στους "άλλους" τους "ξένους". Όλοι μας όμως διαισθητικά έστω μαντεύουμε εύκολα το τι μπορεί να περιμένει κανείς στα προσεχώς αυτής της χώρας-πόλης-γειτονιάς του κόσμου... Το βέβαιο είναι ότι ούτε προλάβαμε να αποχαιρετίσουμε την Ελλάδα που ξέραμε ούτε και να την χαρούμε...

8 σχόλια:

roadartist είπε...

Τι σχόλιο να αφήσω; Αληθινά δε ξερω, δεν αισθανομαι και τοσο καλα.. Οταν περασα εξω απο την marfin λυγισε η καρδια μου, ενα συναισθημα που πρωτη φορα το ενιωσα. Εχει 'αλλαξει' η κοινωνια μας, εχει πλεον σπασει ο κοινωνικος ιστος. Ας θεσουμε ως στοχο, να μη χασουμε την ανθρωπια μας..

nikiplos είπε...

Αγαπητή καλλιτέχνιδα ακριβώς τα ίδια συναισθήματα μοιράζομαι και εγώ... Τα είπες όλα:
"Ας θέσουμε ως στόχο να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας! "
το προσυπογράφω 100% ως το πλέον επίκαιρο!

Σε φιλώ!

Thalassenia είπε...

Διαβάζω διάφορες εκτιμήσεις, απόψεις, προτάσεις.
Η τελευταία σου πρόταση όμως θα μου μείνει.
..ούτε προλάβαμε να την αποχαιρετίσουμε..
Με λύπησε πολύ αυτή η αλήθεια.

Αρνούμαι να πιστέψω ότι θα χαθεί η ανθρωπιά μας.

Artanis είπε...

Τρομερό ποστ! Μας άλλαξαν, και μας άλλαξαν με το ζόρι, και εν μία νυκτί...Δεν έχω ιδέα τί Ελλάδα θα βρω όταν γυρίσω πίσω...

nikiplos είπε...

Αγαπητή Θαλασσένια καλησπέρα.. Ελπίζω να συγχωρήσεις αυτήν την καθυστερημένη μου απάντηση αλλά ήμουν εκτός σπιτιού για δυό μέρες και φυσικά εκτός διαδικτύου.

Σαφώς το ποστ μου δεν είναι καταδικαστικό... απλά πραγματεύεται σημεία των καιρών. Καθώς δυσχεραίνει η ζωή μας και η καθημερινότητά μας, μειώνονται και οι αναστολές μας μέσα στον απωλεσμένο έτσι κι αλλιώς κοινωνικό συνεκτικό ιστό τουλάχιστον στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Η φτώχυνση φυσικά θα οξύνει το έγκλημα το οποίο πλέον μικρό-μεγάλο είναι εξαιρετικά βίαιο. Εθισμένη η κοινωνία μας στην βία που προβάλεται από παντού μειώνει σιγά, σιγά τις αντιδράσεις της και κλεινόμαστε όλοι στο καβούκι μας.

Οι αυτοματισμοί μας περιορισμένοι, ακόμη κι αν αδιόρατα έστω ο κίνδυνος δεν είναι "μακριά από εμάς".

Το κακό είναι ότι δεν αλληλοεμπιστευόμαστε πλέον ο ένας τον άλλον για να "διαδηλώσουμε" περίτρανα και δυναμικά ενάντια σε όλο αυτό το εφιαλτικό σενάριο που μας επιβάλεται...
(αυτό το "αλληλό" αφορούσε και ο αποχαιρετισμός)

nikiplos είπε...

Αγαπητή Αρτάνιδα, όντως η Ελλάδα άλλαξε και η αλλαγή είναι ήδη παρατηρήσιμη από έναν σαν και εμένα που έλειψε μόνο δυό χρόνια...

Οι αντιστάσεις μας όποιες κι αν είναι (χιούμορ, αισιοδοξία, πολιτισμός) δεν έχουν κανένα νόημα (αυτοακυρώνονται) αν δεν είναι ενωτικές, δεν αφορούν δλδ ομάδες πολιτών και όχι παρέες ή κολλητούς...

Κατά τα άλλα η Ελλάδα μας είναι ίδια. Εμείς απλά μεταβαλόμαστε (εξωθούμενοι) σε άλλους...

φιλιά

me είπε...

τελευταια,ειμαι πολυ θυμωμενη οργισμενη σε βαθμο που βγαινεισε ολες μου τις συμπεριφορες κ ταυτοχρονα ειμαι πολυ αλλα παρα πολυ φοβισμενη.Για το αυριο ολων μας κ για το τι θ απογινει αυτη η ερμη χωρα (φανταζομαι καποιοι ανησυχουμε κ γι αυτο) κ παραλληλα για το γεγονος οτι η εκ νεου μεταβαση μου στο εξωτερικο ολο κ περισσοτερο φανταζει σα μονοδρομος κ ηταν το μονο ολ αυτα τα χρονια που ηλπιζα οτι θα καταφερο ν αποφυγω.
κ για οοοολη αυτη την οργη ηρθε κ εδωσες μια απαντηση 'Το βέβαιο είναι ότι ούτε προλάβαμε να αποχαιρετίσουμε την Ελλάδα που ξέραμε ούτε και να την χαρούμε...'
δεν ειχα λεξεις για να εκφρασω επ ακριβως το αιτιο αυτης της οργης.Μου εδωσες ολοκληρωμενη τη φραση..κ ειναι η πιο λυπηρη συνειδητοποιηση απο ολες my friend.Δυστυχως..

nikiplos είπε...

Αγαπητή φίλη Me, το σχόλιό σου δεν είναι παρά μια οδυνηρή καταγγελία όταν εκστομίζεται από έναν νέο άνθρωπο που πασχίζει να κρατήσει ψηλά την αξιοπρέπειά του (εργασία κοινωνικός περίγυρος άρτια κοινωνική συμπεριφορά) σε μια χώρα που όχι μόνο δεν δίνει διάρα σε όλα αυτά, αλλά το αντίθετο τα καταπνίγει επιβραβεύοντας τους απατεώνες, επιδοκιμάζοντας τις παρανομίες και καταπνίγοντας διακομματικά κάθε αναζήτηση νομιμότητας.

Και η καταγγελία αυτό ακριβώς πάντοτε περιέχει τουλάχιστον ΟΡΓΗ περισσή.

Δυστυχώς ζούμε σε ένα κράτος που
ακούει μόνο τον αρεστό και τον ισχυρό
αντί για τον τίμιο και δίκαιο πολίτη (με ότι συνεπάγεται ο όρος τίμιος, αλλά τουλάχιστον νόμιμος).

Αυτος είναι ακριβώς και ο λόγος που όταν ζούσα στη Γαλλία και με ρωτούσαν ποιά είναι η διαφορά απαντούσα απλά:
Είναι όμορφο να ζεις σε μια δημοκρατία. Δημοκρατία όχι φερώνυμη αλλά πραγματική όπου ο πολίτης έχει δικαιώματα που μετρούν μόνο και μόνο επειδή είναι πολίτης και όχι επειδή είναι "καπάτσος", επειδή "έχει τα μέσα" και επειδή "έχει τα κονέ" του.