Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Εναλγές νεφέλωμα...




...καθόταν καθισμένη στο μπαλκόνι που έβλεπε απέναντι από ένα πάρκο... ντυμένη με τη δροσιά των 18 χρόνων της και ένα μακρύ πουλόβερ με νεανικά χρώματα. Ήταν ήδη Σεπτέμβρης κι ο καιρός είχε ψυχράνει στη Βόρεια ΚεντροΕυρωπαϊκή πόλη της, όμως εκείνη πάσχιζε με νύχια και με δόντια να παρατείνει το καλοκαίρι... Μόνο το πουλόβερ ήταν η "παρασπονδία" στο τελείως θερινό ντύσιμό της, ενώ η μητέρα της της έκανε με νόημα: "είσαι ανόητη κορίτσι μου?", μα εκείνη τίποτε... φορούσε ένα θερινό ανάλαφρο φωτεινό φόρεμα και υφασμάτινες μπαλαρίνες... μα το κρύο ήταν ιδιαίτερα τσουχτερό...

...ο νους της ταξίδευε πίσω μόλις πριν 20 μέρες, 20 Αυγούστου ήταν όταν τον είχε δει τελευταία φορά... Τι κλάμα είχε ρίξει στο λιμάνι... Να πριν 25 μέρες στο μώλο κάτο από τ' άστρα ήταν χωμένη στην αγκαλιά του...

...Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας... είναι αυτά τα βλέμματα που ανταλλάσσεις και η ματιά σου ξαναγυρίζει εκεί, με κάποιο κόμπο στο λαιμό, ένα σφίξιμο στο στομάχι... μα ξαφνικά δεν σε ενδιαφέρει το τοπίο, η ματιά μόνο... κι ένα χαμόγελο επιβεβαίωσης... και τα είχε εκεί όλα δικά της... απλόχερα... κι αυτόν...

...τώρα ήταν εκεί μόνη μετέωρη... στο απέναντι πάρκο οι σημύδες έριχναν τα φύλλα τους υψώνοντας τα κλαδιά τους στον μονότονα μολυβή ουρανό... στην καρδιά της σκόρπια λόγια, υποσχέσεις, νοήματα, όλα ακαταλαβίστικα για τα 18 της χρόνια... που έκαιγαν...

έξω εκεί, κι αλλού, ο χειμώνας απλωνόταν τροπαιοφόρος, με τα λάβαρα της παρουσίας του...