Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

Μικρές Φενάκες...

Η Νέλλη ξάπλωνε νωχελικά στο διπλό μεγάλο κρεβάτι των γονιών της, μισοκοιτάζοντας με την κόχη του ματιού της την τέλεια και άψογη σιλουέτα της που καθρεπτιζόταν στον τεράστιο στρογγυλό καθρέπτη που ήταν ενσωματωμένος στην τουαλέτα-έπιπλο στον απέναντι τοίχο. Ήταν ολόγυμνη και στο λευκό σώμα των 20 χρόνων της δεν είχε ούτε μιαν ατέλεια... Άψογη από όλες τις απόψεις. Στα χέρια της κρατούσε ένα λεπτό τσιγάρο και που και πού ρουφούσε αργά κι απολαυστικά τον καπνό του...

Στο δωμάτιο όρθιος κι ανήσυχος ο Άρης, την μάλωνε ευγενικά... "Βρε μωρό μου, δεν φθάνει που κάναμε χάλια το δωμάτιο των γονιών σου θα βρωμάει και τσιγαρίλα... Φαντάζεσαι να γυρίσουν ξαφνικά?". Ήταν πανύψηλος, με αρμονικό σώμα, αρκετά γυμνασμένος, νευρώδης. Ανοικτόχρωμος, στα όρια του ξανθού, τσακίρης. Η Νέλλη από την άλλη ήταν μελαχροινή, με μελιά μάτια... 

Η Νέλλη ήταν από πολύ καλά στεκούμενη οικογένεια. Ο πατέρας της ήλκε καταγωγή από τη Μάνη, Λάκων, γόνος πολιτικών και στρατιωτικών καριέρας. Συντηρητικοί, ο παππούς της ήταν ανθυπασπιστής του Παλατιού, ενώ ο αδελφός του πρώτης τάξεως πολιτικός στα 60ς. Από την άλλη η μητέρα της, η Διδώ, ήταν μεγαλοδικηγόρος από τις πιο φθασμένες της Αθήνας. Κόρη δικαστικών κι αυτή, με πατέρα που διετέλεσε για ένα φεγγάρι πρόεδρος του Αρείου Πάγου, πριν με τα Ιουλιανά πάρει πόδι... Η οικογένεια της μητέρας της ήταν μεσοαστική και αρκετά προοδευτική. Η Νέλλη ήταν μοναχοκόρη και γι' αυτό ήταν η αδυναμία του σκληρού κατά τα άλλα Ταξίαρχου πατέρα της. Ακολούθησε τα γράμματα κι αυτή και πέρασε 2η στη Νομική Σχολή της Αθήνας. Το σπίτι τους στο Κολωνάκι δεν απείχε και πολύ από τη σχολή της.  

Ο Αριστοτέλης, ήταν υιός αγροτών από ένα ασήμαντο χωριό της Φωκίδας, την Περιθώτισσα. Αποτελούσε εξαίρεση για την οικογένειά του η πρόοδος στα γράμματα, που μάλλον ερμηνεύτηκε από την τεράστια ανία που θα ένιωθε ο Τέλης- γιατί έτσι τον φώναζαν στα νεανικά του χρόνια στην επαρχία. Είχε υπάρξει αθλητής σε διάφορα αθλήματα, κυρίως στο μπάσκετ στο γυμνάσιο και στο πόλο στα πρώιμα φοιτητικά του χρόνια στην Αθήνα. Πέρασε από τους τελευταίους στην Ιατρική Αθήνας, χωρίς ούτε φροντιστήριο, ούτε υποδομές βιβλία και λοιπά... Ο Τέλης ήταν σατανάς, πανέξυπνος, μελετηρός, μετρημένος και καθόλου φανφαρόνος, σε αντίθεση με τους περισσότερους συμφοιτητές του της Ιατρικής εκείνη την εποχή.  

Γνωρίστηκαν με την Νέλλη σε ένα πάρτυ· Η Νέλλη μέχρι τότε ήταν ιδιαίτερα κοινωνική, θέατρο, σινεμά, πάρτυ, διασκέδαση στα κλαμπ της Κιφησιάς μέχρι πρωίας, ταξίδια. Εντούτοις στο επιμαχο πάρτυ, την τράβηξε η γαλήνη και η ηρεμία που αναδείκνυαν οι συνεσταλμένοι τρόποι του Αριστοτέλη. Ήταν ακατέργαστα ευγενής, ερασιτεχνικά αριστοκρατικός κι αυτό κάπως τράβηξε το ενδιαφέρον της. Γνωρίζοντάς τον, ήρθαν και τα υπόλοιπα. Φυσικά το "Τέλης" κόπηκε μαχαίρι, το "Αριστοτέλης" της φαινόταν γεροντίστικο και κάπως πομπώδες, ενώ το "Άρης" ήταν ό,τι έπρεπε... "Σας παρουσιάζω τον Άρη!" Φώναξε στην ομήγυρη με ενθουσιασμό και όλοι χειροκρότησαν εν μέσω σκωπτικών πειραγμάτων. "Ας πιούμε στην υγειά μου!" αναφώνησε στωικά ο Άρης...

Τα χρόνια πέρασαν στην αρχή αργά, κι ύστερα κάπως γρήγορα... Η Νέλλη κι ο Άρης χαμένοι ανάμεσα σε βιβλία, παρακολουθήσεις σε αμφιθέατρα και ατέλειωτες ώρες εφημερίας σε νοσοκομεία...
Ο Άρης είχε καταφέρει να γνωρίσει τυχαία τον αυστηρό πατέρα της Νέλλης ο οποίος τον είχε μετρήσει από την κορφή ως τα νύχια με ένα εξεταστικό βλέμμα. Η Μητέρα της από την άλλη ήταν ανοικτή κι ευγενική. Αντί εξεταστικού βλέμματος, κέρασε το "ζεύγος" ένα ποτήρι σαμπάνια σε κάποιο μπιστρό, που τότε άνοιγαν σαν τα μανιτάρια στο Κολωνάκι, προς τη μεριά του Λυκαβηττού. Η Νέλλη πήρε πτυχίο πρώτη και μάλιστα με άριστα παρακαλώ... Η Ορκωμοσία της ήταν κανονική εορτή, με τους γονείς της περήφανους, φωτογραφίες και κάπου στο βάθος τον Άρη να κοιτάζει σκεφτικός. 

Ακολούθησε ένας περιπετειώδης σε διαβουλεύσεις κι οργάνωση αρραβώνας. Οι γονείς του Άρη, αγράμματοι αγρότες ντύθηκαν όπως μπορούσαν κι ήρθαν να συναντήσουν το πεπρωμένο τους... Σε ένα ρεστωράν, με καλό φαγητό, προσπάθησαν να κρύψουν την άγνοιά τους σε τρόπους savoir vivre, πως πίνεται το κρασί σε κολωνάτο ποτήρι και γιατί πρέπει να είναι εμφιαλωμένο... Ας είναι, νύκτα ήταν και θα περνούσε. Μετά από κανένα εξάμηνο από τον αρραβώνα ο Άρης ξαφνικά ένα απόγευμα ξεφούρνισε στην Νέλλη με περισπούδαστο ύφος: "Μιλάς πλέον σε έναν ορκισμένο Ιατρό". Επιτέλους το πήρα το "....χαρτο"... Η Νέλλη πετάχτηκε ως τα ουράνια από τη χαρά της, θα μπορούσε πλέον να το ανακοινώσει και στους γονείς της. 


 Στη συνέχεια και δοθέντος του αρραβώνος, το ζευγάρι πήγε επίσημα να μείνει στο ίδιο σπίτι. Δηλαδή ένα διαμέρισμα που το επίπλωσε η Νέλλη, αφού ο Άρης ελάχιστα υπάρχοντα είχε... Ακολούθησαν κάποια επίσημα δείπνα με συγγενείς της Νέλλης. Ο αγαπημένος της θείος ήταν ο θείος Τάκης, αδελφός του πατέρα της, ο οποίος είχε ακολουθήσει πορεία διαφορετική από τα υπόλοιπα αδέλφια του. Είχε γίνει χρηματιστής και μεσίτης ακινήτων, κι εργολάβος πολυκατοικιών. Διαχειριζόταν και τα ακίνητα της οικογένειας , διευθετώντας τις ενοικιάσεις και εισπράττοντας τα ενοίκια. "Νέλλη σου έχω έκπληξη: Τα γραφεία στην Πατριάρχου Ιωακείμ θα ξενοικιαστούν σύντομα... Και ξέρεις γιατί..." Της είπε γελαστά κι όλος χαρά... Η Νέλλη χαμήλωσε τα μάτια... Μα ο Άρης ήταν κάθετος. "Εμένα θείε μην με υπολογίζετε προς ώρας... Θέλω αγροτικό, στρατιωτικό μεταπτυχιακό, ειδικότητα... Νοικιάστε καλύτερα το γραφείο..." Ο Θείος Τάκης κοιτούσε αμήχανα, όμως η Νέλλη άμβλυνε την περίσταση: "Μα θείε δεν είναι σωστό να είναι τα γραφεία μας δίπλα, δίπλα... Καλύτερα να υπάρχει απόσταση, ώστε να είμαστε απερίσπαστοι στις δουλειές μας... Κι ύστερα, θα υπάρχει και το μυστήριο της έκπληξης και του αιφνιδιασμού!" τελείωσε με μια θυμηδία που αναδείκνυε λίγο σκαμπρώζικο ύφος.
 

Ο Θείος Τάκης, πείστηκε: "Μα τότε το πράγμα αλλάζει... Θα σε βάλω στο ρετιρέ της Καρνεάδου... Κι όταν ξεμπερδέψει ο Άρης με όλα αυτά, του βρίσκω γραφείο μέσα στην καρδιά του Ευαγγελισμού!" είπε χαριτολογώντας... Το δείπνο έκλεισε, χαιρετίστηκαν και η Νέλλη έμεινε μόνη εκείνο το  ζεστό ανοιξιάτικο βράδυ στο μπαλκόνι του σπιτιού τους στην Δημοκρίτου να ατενίζει τα φώτα, κάνοντας όνειρα για την επίπλωση, τις ταπετσαρίες, τις προθήκες με τους τόμους Δικαίου κοκ... Ο Άρης την χαιρέτησε φεύγοντας... "Εφημερία", είπε και χωρίς να βγάλει άλλη λέξη βρόντηξε την πόρτα απότομα... Την επόμενη επέστρεψε στο σπίτι σκέτο ράκος. Λες και έπινε όλη τη νύχτα αντί να είναι σε νοσοκομείο... Πήρε ένα atarax και ναρκώθηκε στο κρεβάτι. Η Νέλλη έφυγε για τη δουλειά... 

 Τα χρόνια πέρασαν κι άλλο, μεταξύ επιτυχημένων δικών για την Νέλλη, οικοδόμηση ονόματος επαγγελματικής εμπιστοσύνης, συνεργασίες υψηλού μεσιτικού επιπέδου, νομικές εκπροσωπήσεις. Τα όνειρά της για διδακτορικό και μεταπτυχιακά στην Γαλλία στο Παρίσι, είχαν εξαλειφθεί με τον ερχομό του Άρη στη ζωή της. Ίσως στο μέλλον να το επιχειρούσαν στα πλαίσια της ειδικότητάς του. Γιατί όχι. Πάντως μόνο η Νέλλη έφερνε χρήματα στο σπίτι... Ο Άρης, ξόδευε ό,τι έβγαζε από τις εφημερίες σε βιβλία, ταξίδια σε συνέδρια, στολές και διάφορα αταίριαστα... Ο Άρης θα έκλεινε τα 28 χρόνια της ηλικίας του. Αναγκαστικά ή θα έπρεπε να πάνε στο εξωτερικό ή θα έπρεπε να πάει φαντάρος. Γιόρτασε το γεννέθλιά του με εμφανή πικρία... Η Νέλλη τον καθησύχασε: "Μην είσαι ανόητος!. Εσείς οι Γιατροί κάνετε θητεία ζάχαρη. Από την άλλη, το μικρό του δακτυλάκι να κουνήσει ο μπαμπάς στο Επιτελείο δεν πρόκειται να μετακινηθείς πέρα από ακτίνα 5 χιλιομέτρων από το κέντρο της Αθήνας..." Μα ο Άρης ήταν απαρηγόρητος... Την τελευταία περίοδο εξαφανιζόταν για πολλές ώρες, κάπνιζε ασύστολα και ήταν κυρίως χαμένος στις σκέψεις του.

Η Λένα, στενή φίλη της Νέλλης από τις στρατιωτικές κατασκηνώσεις στον Άγιο Ανδρέα, ρώτησε με τρόπο τι του συμβαίνει... "Δεν ξέρω" της αποκρίθηκε η Νέλλη. "Πάντως κάτι δείχνει να τον απασχολεί... Ούτε κατά διάννοια δεν διαφαίνεται ότι πάμε σε γάμο". Η Λένα αναρωτήθηκε φωναχτά... "Μήπως έχει βρει καμία γκόμενα? Ξέρεις αγαπητή μου, οι γιατροί είναι εκ φύσεως άπιστοι". "Δεν νομίζω... διαισθητικά δεν μου δίνει τέτοια εντύπωση..." απάντησε αδιάφορα η Νέλλη... 

Ο Άρης κλείνοντας τα 30 και μην μπορώντας να εξασφαλίσει άλλη αναβολή, κουρεύτηκε, πήρε τα απαραιτήτως απαραίτητα και αποχαιρέτησε την Νέλλη και τους γονείς της. Ο Πατέρας της του είπε αυστηρά: "Ο Διοικητής του κέντρου εκπαίδευσης είναι φίλος μου. Ξέρω ότι δεν αγαπάς την ειδική μεταχείριση και χαίρομαι κατά βάθος γι' αυτό. Όμως να ξέρεις ότι αυτός θα φροντίσει να έχεις μια άνετη βασική εκπαίδευση. Και να ασκήσεις και στο Ιατρείο της Μονάδας τις σπουδές σου!" Η Νέλλη τον πήγε μέχρι το σταθμό των Λεωφορείων. Ύστερα πέρασε αυτός ο καιρός που περνάει για όλους, με την πολύ δουλειά να αποσπάει την Νέλλη από  τις σκέψεις και τις ανησυχίες της.  

Τα πρώτα ένθερμα τηλεφωνήματα άρχισαν να αραιώνουν... Ύστερα, πλησίαζε η γιορτή του Πατέρα της στην οποία η Νέλλη είχε πάντοτε πρωταγωνιστικό ρόλο. Το άλλο βράδυ η Νέλλη βγήκε με την μητέρα της στο θέατρο: Ιονέσκο, οι "Καρέκλες". Το πρωί η Νέλλη ντύθηκε πολύ όμορφη. Φόρεσε στενή σκούρα φούστα, ανοικτόχρωμο στενό πουκάμισο, ένα φούξια φουλάρι, σακάκι, μαύρο καλσόν και ψηλές γόβες. Έβαψε τα χείλη της σκούρα κόκκινα, πήρε την τσάντα της και κατέβηκε με τα πόδια στην Σόλωνος. Άναψε τσιγάρο... Ταξί, Δικαστήρια. Τελείωσε κατά τις 17:00 το απόγευμα... Γύρισε κατάκοπη στο σπίτι της, το ασανσέρ είχε μιαν παράξενα δυσάρεστη οσμή. Ξεκλείδωσε και με εκπληξη αντίκρυσε τους γονείς της σοβαρούς να την περιμένουν στο σαλόνι... Ο Πατέρας της κρατούσε ένα ποτήρι γεμάτο ουίσκι... Σέρβιρε άλλο ένα και της το προσέφερε...

 "Ο Άρης! Πέστε μου τι του συνέβη? Είναι καλά?" Φώναξε έντρομη. "Μην ανησυχείς! Δεν παθαίνει τίποτε το καμάρι σου!" Είπε με σκωπτικότατο τόνο ο πατέρας της και αυτό την καθησύχασε. "Κάποια ανοησία θα έκανε" σκέφτηκε... Όμως η μητέρα της πήρε το λόγο: "Αγάπη μου πρέπει να ακούσεις τον πατέρα σου..."
Ο Ταξίαρχος με ύφος σοβαρό άρχισε την διήγησή του..."Ο Διοικητής, περιποιήθηκε τον προκομμένο μας, υπέρ του δέοντος. Τίποτε δεν έκανε... Κοπροσκύλιαζε στην Μονάδα προκλητικά ο τσόγλανος". Ζήτησε συγνώμη για τη γλώσσα του και συνέχισε: "Περιμέναμε να έρθουν τα χαρτιά του, το πτυχίο του, ώστε να πάρει την ειδικότητα του Ιατρού. Δεν ήρθε ποτέ τίποτε. Τον πίεσαν αλλά αυτός εκεί. Ούτε απολυτήριο του Λυκείου δεν είχε προσκομίσει. Χρειάστηκε να προσφέρει τις ιατρικές του υπηρεσίες ως ιατρός του Θαλάμου του και ήταν όλες λανθασμένες. Ο Αξιωματικός Ιατρός της Μονάδας, τον κάλεσε και κατόπιν συζητήσεως του δημιουργήθηκαν υποψίες. Έψαξε στους ιατρικούς συλλόγους. Πουθενά ο κύριος! Θυμήθηκε έναν Ιατρό στην Τρίπολη που χωρίς αμφιβολία θα υπήρξε συμφοιτητής του Άρη. Ξέρεις τι έβγαλε? Λαγό! Ο Τριπολιτσιώτης Ιατρός ήταν συμφοιτητής και φίλος του Άρη... Μετά το δεύτερο έτος που γνωριστήκατε, δεν ξαναπάτησε στη σχολή, ούτε πέρασε κανένα μάθημα... Την έβγαζε στο κυλικείο μοναχά. Ο άνθρωπος για να μας εξυπηρετησει πήρε τηλέφωνο τον υφηγητή της Σχολής που είναι συντοπίτης του. Ο Άριστοτέλης Μελεξόπουλος, δεν έχει περάσει ούτε ένα μάθημα μετά το δεύτερο έτος! Χρωστάει όλη την υπόλοιπη σχολή. Ούτε μάθημα ούτε εργαστήριο... Ο παλιοψεύταρος!!! Κι οι γονείς του, οι σκατόβλαχοι, κι αυτοί στο κόλπο... Μην χάσουν την προίκα βλέπεις!"
 Του Στρατηγού του ξέφυγε μια βλαστήμια... Μα σύντομα ξαναβρήκε τους κατά τα άλλα επιτηδευμένα ευγενικούς τρόπους του... Πήραν την Νέλλη στο σπίτι τους, ένα σωστό ράκος. Μετά από δυό τρεις ημέρες η Νέλλη άρχισε να επικοινωνεί με το περιβάλλον... Καθόταν νωχελικά στον καναπέ, κάπνιζε κι έπινε... Κοιτούσε την ταπετσαρία στον απέναντι τοίχο... Χαμογέλασε πικρά... υπήρχαν ακόμη οι χαραγές που τραβούσε ο πατέρας της μετρώντας το ύψος της. Έφθασε μέχρι το 1,76. Ύστερα της ήρθε πλημμυρίδα σκέψεων, καταιγισμός από εικόνες. Το υποσυνείδητό της την βομβάρδιζε με όλες εκείνες τις λεπτομέρειες στις οποίες ποτέ δεν είχε δώσει σημασία και οι οποίες έκτιζαν σιγά σιγά την απεικόνιση του ψεύδους που λεγόταν Τέλης... (Το "Άρης" είχε πεθάνει οριστικά πια). Ο Τέλης, αρνούταν να δώσει συγκεκριμένες ιατρικές οδηγίες και πάντοτε προφασιζόταν ότι απαιτούνταν εξετάσεις. Αντιμετώπιζε με αμηχανία και σιωπή τις εξεταστικές ερωτήσεις των μεγαλοϊατρών που πλαισίωναν τον κοινωνικό περίγυρο της οικογένειας... Απέφευγε σαν τον διάολο να γράψει οποιαδήποτε συνταγή, ακόμη και τις απλές, ενώ κάποιες σφραγίδες ειδικευομένου που είχε φτιάξει κολλούσαν από την αχρηστεία σαν τσίχλες. Θυμήθηκε κι άλλα, κι άλλα πολλά... μικρά συμβάντα που την κτυπούσαν ανελέητα, καθώς τα ανέλκυε ένα, ένα από τη λήθη της μνήμης της... Ανεξήγητες λεπτομέρειες που τώρα πλέον έδεναν κι αποκτούσαν νόημα...
 Πλέον γι' αυτήν ο Τέλης, δεν είχε τίποτε όμορφο επάνω του. Ούτε αυτός, ούτε οι γονείς του... Κανείς... Ήταν ένας κοινός ψεύτης, ένας απατεώνας, μια φενάκη... Ακόμη κι η αγάπη του χωρίς αμφιβολία θα ήταν υστερόβουλη... Κάλπικη... "Τέτοια νύφη κελεπούρι"... Όλα αυτά τα πεζά της έφερναν αναγούλα... Χωρίς άλλο θα πήγαινε στο εξωτερικό να τον ξεχάσει τον ασήμαντο...
 Ο πατέρας της στάθηκε καθόλα κύριος. Δεν κακοποίησε τη θητεία του Τέλη. Απλώς ήρε το ενδιαφέρον του, και σύντομα ο Τέλης βρέθηκε ξεχασμένος στα σύνορα να βαράει σκοπιές ως απλός τυφεκιοφόρος...  Της έγραψε ένα γράμμα που της ζητούσε συγνώμη... Της έλεγε, ότι δεν είχε το θάρρος το ψυχικό σθένος να της πει την αλήθεια, ότι το ένα ψέμα έφερε το άλλο... Δεν γνωρίζει καν αν η Νέλλη το διάβασε ποτέ... Την πήρε κανά δυό φορές τηλέφωνο. Τον έβρισε και του το έκλεισε στα μούτρα... Δεν τόλμησε να της ξανατηλεφωνήσει... Χάθηκε αθόρυβα  από τον κόσμο της έτσι ακριβώς όπως ήρθε... Η Νέλλη τότε ήταν 29 χρονών, κι αυτός 30. 

 Σε μια συγκέντρωση σε σπίτι φίλων, άρχισα να αγορεύω για το πόσο ωραίο μέρος είναι η Περιθιώτισσα, τι καλοί και φιλόξενοι άνθρωποι και πόσο ντόμπροι είναι. Εκεί στην συγκέντρωση μια ψηλή μελαχροινή νταρντάνα γύρω στα 45 μου επιτέθηκε σκαιότατα. Σχεδόν με έθεσε κάτοικο του μέρους, και έφταιγα εγώ ξαφνικά για όλα τα κακά που είχε εκείνος ο δύσμοιρος τόπος. Στην απορία μου, η Λένα η κοινή μας φίλη δηλαδή, έψεξε την Νέλλη, γιατί αυτή ήταν στην πραγματικότητα η μελαχροινή. Η Νέλλη μου ζήτησε συγνώμη, και ύστερα δειλά, αλλά αφού ο κόσμος είχε σπάσει, μου διηγήθηκε την ιστορία της. Η Νέλλη έμεινε ανύπαντρη. Πήγε στο εξωτερικό, αλλά δεν άντεξε... ξαναγύρισε. Το έριξε στη δουλειά και πήρε κι αρκετά κιλά...
 "Τον ξαναείδες?" Την ρώτησα... Όχι μου αποκρίθηκε... με πικρία αυτή τη φορά... Μετά από έναν μήνα, θυμήθηκα ότι μια ευειδής συνάδελφος στη δουλειά ήταν όντως από την Περιθιώτισσα. Την ρώτησα, σχετικά με τον Άρη, από περιέργεια... "Που τον θυμήθηκες!!! Είπε εκείνη. Αμυδρά τον θυμάμαι... Μετά το στρατό, ξαναγύρισε στο χωριό και κλείστηκε στο σπίτι του και στον εαυτό του... Ούτε παντρεύτηκε ούτε τίποτε... Έχει χοντρύνει και το έχει εδώ και χρόνια ρίξει στο ποτό... Μήπως και σε τίποτε σκληρότερα...  Η οικογένειά του τον κρύβει..."
Έφυγα σκεφτικός... Όλη αυτή η χίμαιρα λοιπόν είχε επηρεάσει τη ζωή και των δύο... Όχι σε ίδιες στράτες φυσικά, αλλά αυτό δεν είχε σημασία... Κάπου σε ένα παράλληλο σύμπαν θα ήταν μαζί γονείς με παιδιά, επιτυχημένοι επαγγελματικά. Αυτός Φθασμένος μεγαλογιατρός, η Νέλλη μεγάλη και τρανή δικηγόρος. Λαμπρά γραφεία και πολυτελής βίος... "Α όχι στο ίδιο κτήριο, ούτε καν κοντά... Να υπάρχει η έκπληξη κι ο αιφνιδιασμός... Μια απρόσμενη επίσκεψη με ένα μπουκέτο χρυσάνθεμα ας πούμε"...






Σημείωση: Επειδή η ιστορία είναι αληθινή, άλλαξα, τα ονόματα, τα τοπωνύμια ( μια χαρά μέρος ειναι η Περιθιώτισσα!), τα επαγγέλματα... Ζητώ συγνώμη για την απίθανη περίπτωση που οι πρωταγωνιστές διαβάσουν ποτέ αυτό το σταχτί κείμενο και αισθανθούν οποιαδήποτε ενόχληση... Η ιστορία ήταν που με συγκλόνισε... και το πόσο στέρεες μένουν στην ζωή μας οι μικρές φενάκες που κτίζουμε εμείς οι ίδιοι αρνούμενοι να δούμε την πραγματικότητα...

 


14 σχόλια:

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΟΣ είπε...

Πικρά κεράσματα μιας ζωής χτισμένης στ' όνειρο. Και όπως πάντα, η επιστροφή στην πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από σκληρή. Η ιστορία σου Νίκιπλε, κομμάτι μιας κοινωνίας που συνεχίζει να υπάρχει και να δημιουργεί ιστορίες, διδάσκει, σκαλίζοντας με το νύχι παλιές πληγές ανθρώπινης ματαιοδοξίας.
Υ.Σ. χαίρομαι που σε "βλέπω" κατακαλόκαιρο - έστω και αν οι ιστορίες σου κουβαλούν "χειμώνες".

nikiplos είπε...

Αγαπητέ φίλε Βαγγέλη...

Καθώς μεγάλωνα και έβλεπα πόσο φενάκες ήταν πολλά πράγματα τα οποία είχα ονειρευτεί, αισθανόμουν ένα δέος για τους μεγαλύτερους που μπορούσαν και συνέχιζαν να είναι στωϊκοί, ενθαρρυντικοί, δεκτικοί... Που δεν έγιναν κυνικοί μισάνθρωποι ας πούμε ή στην καλύτερη περίπτωση μηδενιστές...

Η ιστορία κουβαλάει έναν μόνο "χειμώνα". Την Φενάκη, την οποία έκτισαν και συντήρησαν και οι δύο πρωταγωνιστές της και δεν τους βγήκε σε καλό... Ούτε σε εκείνον που αποδείχτηκε ψεύτικος (έφερε τη Φενάκη δηλαδή), ούτε σε εκείνη που "έπεσε από τα σύννεφα".

Και μέσα στην απαισιόδοξη ιστορία έβαλα την δική μου ματιά, ότι δηλαδή μέσα σε όλο αυτό το ψέμα, η αγάπη τους μπορεί να είχε υπάρξει αληθινή... Δεν το βεβαιώνω, το βάζω απλά σαν μικρή πιθανότητα...

Βάζω σαν πιθανότητα δηλαδή όλοι μας που ζούμε την όσμωση με τη ζωή με τις δικές μας μικρές Φενάκες, μήπως παραβλέπουμε εκείνα που είναι αληθινά γύρω μας... Άνθρωποι με ανάγκη για επικοινωνία, για αγάπη, για αναγνώριση για μικρή στιγμιαία (γιατί όχι?) επιβεβαίωση...

Όπως στις "καρέκλες" του Ιονέσκο, που δεν τις έβαλα τυχαία στην Ιστορία...

Ας είναι φίλε... Να είσαι καλά και να έχουμε καλό υπόλοιπο του Καλοκαιριού!

afotistosfilellin είπε...

Καλη ιστορια, αλλα λιγο εξωπραγματικη.

Ουτε μια απιστια, με το δεδομενο οτι καθε μελος του ζευγαριου θα αποτελουσε τον κρυφο (αλλα και μερικες φορες φανερο) ποθο πολλων κατα την διαρκεια του δεσμου τους.

Και που ειναι η πλουσια "βοσκοπουλα" να κανει μαγια στον Αρη, tον οποιο αγαπουσε απο μικρη;

Που ειναι ο γοητευτικος γιος του οικογενειακου φιλου της καλης οικογενειας, να βαλει στο καμπριολε την πληγωμενη Νέλλη και να πανε ξανα στην παραλιακη ντισκο και μετα να δουν απο τον μικρο κολπο του Σουνιου (ή οπου αλλου) την ανατολη του ηλιου;

Εζησαν τον απολυτο ερωτα, αραγε ή σπουδαζαν ;( ο ανδρας εκανε οτι σπουδαζε και μαλλον ειχε σοβαρα υπαρξιακα/ψυχολογικα προβληματα).

Η ιστορια ειναι ενα συγχρονο μελοδραμα, σχεδον βουβο,τοσο μακρυα απο την ψυχολοσυνθεση μου, δηλ. να πεφτεις επτα φορες και να σηκωνεσαι παλι....

nikiplos είπε...

Φίλτατε Αφώτιστε! Κατ' αρχήν σ' ευχαριστώ για το πέρασμά σου από εδώ...
Τα ερωτήματα που βάζεις είναι αληθινά... Απαντήσεις δεν έχω... Το μόνο που ξέρω είναι ότι όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή... Δεν είναι μόνο το "βουβό" που τόσο εύστοχα έθεσες... είναι και η εγγενής αδυναμία των πρωταγωνιστών να αντισταθούν στις φενάκες τους... Εκείνος στο πρώτυπο του Ιατρού που ποτέ δεν μπόρεσε να κατακτήσει, εκείνη στο πρώτυπο της επιτυχημένης συζύγου επίσης επιτυχημένου... Στο πλαίσιο των συμβάσεών τους δηλαδή δεν είχαν καθόλου τα ενδεχόμενα της ήττας.

Αυτό κάποιοι λανθασμένα το αποκαλούν "ασυμβίβαστος". Προσωπικά (και ως ξεροκέφαλος αρβανίτης από τον πατέρα μου) είμαι τις δικής σου σχολής... πρέπει να με σκοτώσεις για να μην ξανασηκωθώ... Κι αν γνωρίζουμε από πτώσεις ημείς οι δικυκλισταί :)

Άιναφετς είπε...

Καλημέρα ΑΦΣ μου!
Πριν λίγες μέρες που ήταν η γιορτή σου, σκέφτηκα να περάσω να σου ευχηθώ... κακώς και δεν το έκανα, γιατί θα είχα δει και την ανάρτηση σου, (σου έχω ξαναγράψει πως δεν λαμβάνω ειδοποίηση!)
Πέρα για πέρα αληθινή στ' αυτιά μου η δραματική ιστορία που μας μετέφερες και το απίστευτο είναι, πως ως φοιτήτρια στο Παρίσι έζησα μια παρόμοια μ' Ελληνα φοιτητή ιατρικής που φοιτούσε στο Βέλγιο... (τραίνα και πολλά υπέροχα ταξιδάκια)!!!
Ήταν αυτό που λέμε ο "πρώτος" και μάλιστα τέθηκε μεταξύ μας θέμα να παντρευτούμε, αλλά προσωπικά ως κόρη γιατρού (και αυτός ως γιος γιατρού) ξέραμε τι σημαίνουν οι ατέλειωτες σπουδές...
Τέλος έβαλα η ίδια μετά από κανένα χρόνο και μάλιστα πολύ άκομψα, με γράμμα γιατί είχα γνωρίσει έναν Γάλλο καλλιτέχνη που πολύ γρήγορα έγινε και πατέρας, παντρευτήκαμε στα 23 μας και χωρίσαμε μετά ένα χρόνο όταν ο γιος μας Φρεντ ήταν 6 μηνών.
Μπορώ να σου πω, πως από πολύ νέα δεν "μάσαγα", μεγάλωσα διαβάζοντας Νίτσε, Σαρτρ, Καμί και όλους τους σχετικούς σ' εποχή απελευθέρωσης της γυναίκας + Μάη του 68 με οδοφράγματα κλπ στο Παρίσι... έφυγα απ' το σπίτι στα 18 μου και δεν ξαναγύρισα ποτέ, δούλευα και μεγάλωσα εντελώς μόνη τον γιο μου!
Τι τα γράφω όλα αυτά, τα γράφω γιατί νομίζω πως είναι καθαρά ζήτημα οικογενειακής-κοινωνικής διαμόρφωσης και ιδιοσυγκρασίας το πώς χειριζόμαστε τη ζωή μας, γιατί η Ζωή, μου έδειξε πως εμείς και κανένας άλλος δεν είναι υπεύθυνος για τα "όποια" δεινά συναντάμε!
Συγνώμη για το σεντόνι, αλλά το κείμενο σου με πήγε πολύ μακριά και βασικά πολύ βαθιά!
Πολλά ΑΦΣ καρδιάς απ΄την ΑΦΣ! και φυσικά ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και να προσέχεις τις "πτώσεις"!

nikiplos είπε...

ΑΦΣ καλησπέρα...

Δεν ξέρεις πόση συγκίνηση ένιωσα με την σύντομη "ταινία μικρού μήκους" που μας παρουσίασες... Γνώριζα βέβαια από το μπλογκ σου λεπτομέρειες, όχι όμως έτσι δοσμένες με την άνεση του χρόνου και βάζοντας τις πραγματικές προσωπικές ευθύνες που έχει ο καθένας μας... Ξέρεις εγώ με το παρελθόν όταν έχω να κάνω είμαι πολύ προσεκτικός γιατί αφενός το μυαλό μας το περνάει από παραμορφωτικό καθρέπτη αίροντας τις κακές στιγμές, αφετέρου εξωραΐζει επιλεκτικά κάποια γεγονότα... Επηρεάζει το παρόν όμως κι έτσι συχνά είμαστε υποχρεωμένοι να προστρέχουμε εκεί στον πάτο της επιλεκτικής έστω μνήμης...

Κατ' αρχήν σε ευχαριστώ για το "σεντόνι". Αυτό ακριβώς ήθελα να διαπραγματευτώ με αφορμή την ιστορία της Νέλης... Τα "όποια δεινά" συναντάμε οφείλονται στην κοινωνική μας διαμόρφωση και ιδιοσυγκρασία, αναμφισβήτητα στο πως μάθαμε ή δεν μάθαμε καθόλου να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες της Ζωής. Από τη μια είναι το "προστατευτικό τείχος" που μπορεί να έκτισε το κοινωνικό μας περιβάλλον για να μας προστατέψει και δεν μας έμαθε να μαχόμαστε, κι από την άλλη, οι Φενάκες (μικρές ή μεγάλες) που εμείς οι ίδιοι κτίσαμε είτε μόνοι μας είτε από στερεότυπα του κοινωνικού και οικογενειακού μας περιβάλλοντος...

Και περισσότερο, αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το κυρίαρχο, από την όποια δειλία ή τόλμη μας, μεγαλύτερο κακό μας έκαναν οι Φενάκες...

Να είσαι καλά, σε ευχαριστώ για το όμορφο πέρασμά σου και φυσικά πάντοτε και από καρδιάς ΑΦΣ από τον ΑΦΣ...

ξωτικό είπε...

Ήρθα να σε ξεκουνήσω και...πιάστηκα αδιάβαστη !!

Η πιο έντονη σκέψη μου : τελικά πράγματι όσο μεγαλύτερο το ψέμα τόσο πιο πιστευτό !!

Και μια άλλη που μου έχει γίνει εμμονή τον τελευταίο καιρό :
εξ'όνυχος τον λέοντα ...
ή όπως το είπες εσύ :

" Ανεξήγητες λεπτομέρειες που τώρα πλέον έδεναν κι αποκτούσαν νόημα..."

Εκεί που ταυτίστηκα μαζί σου (με συγκίνηση ομολογώ) είναι στο σχόλιό σου :

"Καθώς μεγάλωνα και έβλεπα πόσο φενάκες ήταν πολλά πράγματα τα οποία είχα ονειρευτεί, αισθανόμουν ένα δέος για τους μεγαλύτερους που μπορούσαν και συνέχιζαν να είναι στωϊκοί, ενθαρρυντικοί, δεκτικοί.."
Το έχω ζηλέψει και θαυμάσει πολύ κι εγώ .

Φιλώ σε φθινοπωρινά ;-)

nikiplos είπε...

Αγαπητότατο Ξωτικό...

Σ' ευχαριστώ για το ... σκούντημα... ;)

Για το ψέμα είχα πάντα μια σκέψη, σχεδόν την ίδια... Ίσως πέρα από τους καθ' έξιν απατεώνες, για τους υπόλοιπους το ψέμα να είναι μια φαντασίωση της πραγματικότητας που κατά βάθος την πιστεύουν και οι ίδιοι... Μια Φενάκη... Που δεν τολμούν να την ξεφουρνίσουν ποτέ στους άλλους... Την ονειρεύονται τις νύχτες, λίγο πριν κοιμηθούν... Και μένει εκεί κρυμμένη στα πιο καλοκλειδωμένα διαμερίσματα του νου, κι ύστερα εν αιθρία την λεν σε κάποιον άγνωστο, μόνο για να βιώσουν μιαν αντίδραση, μια μικρή ήκιστη ικανοποίηση... Ίσως να βοηθάει και το ποτό...

Μόνο που καμιά φορά η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια και κάποιοι εγκλωβίζονται στο ψέμα τους που πλέον μεγαλώνει σαν την χιονοστιβάδα και μπορεί να συνεπάρει τα πάντα... Γι' αυτό και αυτές τις Φενάκες τις αποκαλώ μικρές... όχι σε καταστροφική μανία ή δυνατότητα αλλά σε αξία...

Κι οι πιο τραγικοί εκείνοι που πιστεύουν αυτές τις ίδιες τους τις Φενάκες, που στηρίζουν πάνω τους τη ζωή τους... Και χάνουν τούτη την μόνη, την μικρή, την πραγματική που έχουν... σπαταλούν τα νιάτα τους γι' αυτές τις Φενάκες... "για ένα αδειανό πουκάμισο"...

Προσπαθώ και προσπαθούσα πάντοτε ν' απαξιώνω τις δικές μου τις Φενάκες... Να τις ευτελίζω στο δυνητικό τους πειραματισμό που κάνει ο νους μου, στα όνειρά μου... Προσπαθώ να χαίρομαι αυτά τα λίγα που έχω, όταν τα έχω... εκείνα που αξίζουν, ένα χαμόγελο, μιαν άδολη παιδική αγκαλιά... Προσπαθώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέπτη και να σκάω στο τέλος ένα αποδομητικό χαμόγελο... "άντε ρε καημένε"... να λέω...

Σε φιλώ...

Άιναφετς είπε...

Με τεράστια χαρά ΑΦΣ, διαπιστώνω μια ακόμα φορά, πως και ο Ευάγγελος και το Ξωτικούλι και φυσικά και εσύ, χαιρόμαστε με απλότητα και ευγνωμοσύνη τα όσα μας δίνει η Ζωή...
Και θα ήθελα να προσθέσω και κάτι που είδα- διαπίστωσα- παρατήρησα, πως η Ζωή, μας στέλνει αυτά που πρέπει ο καθένας ν' αντιμετωπίσει για να πάει πιο πέρα... και είναι στο χέρι μας να τα δούμε και να τ' αξιοποιήσουμε σωστά...

Ευχαριστώ για την ευκαιρία που δίνεις ν' ανοίξουμε λίγο πιο πολύ την καρδιά μας!

Με όλη μου την αγάπη, ΑΦΣ!

Roadartist είπε...

Κάθε ένα ποστ σου "χτυπάει" κατευθείαν στην καρδιά. Καταλαβαίνω πως όταν ένας άνθρωπος μεγαλώνει και κοιτά προς τα πίσω τη ζωή του (αλλά και των άλλων), τότε μόνο ίσως θα μπορεί να κατανοήσει συμπεριφορές, να δει καλύτερα και τους άλλους, μα κυρίως τις επιλογές του ίδιου του εαυτού του. Αναρωτιέμαι πόσοι μιλάνε καθημερινά για την αγάπη, πόσοι γνωρίζουν τι είναι αγάπη, πόσοι τελικά βίωσαν την αγάπη...Φιλάκια.

Υγ μη χάνεσαι, κ μη μας στερείς την παρουσία σου.

nikiplos είπε...

ΑΦΣ, Με τεράστια καθυστέρηση αλλά και τεράστια χαρά απαντώ στο δεύτερο σχόλιό σου... Είναι η δουλειά, οι έννοιες, το τρέξιμο, το τελείως ελάχιστο internet, όλα εκείνα που αποπαίρνουν την καθημερινότητα, αλλά να στο τέλος όλο και ψάχνω τρόπο να ξαναμπώ απεγνωσμένα στις σκέψεις μας, να καθρεπτιστώ στις εικόνες σας, όλων υμών φυσικά... Να μοιραστώ, εκεί είναι η πραγματική ανάγκη... αν πάω παραπέρα ή μείνω στάσιμος δεν με πειράζει τόσο... είναι θησαυροί πραγματικοί εκείνα που αλιεύω...

Σε ευχαριστώ από καρδιάς, ΑΦΣ από τον ΑΦΣ.

nikiplos είπε...

Αγαπητή Καλλιτέχνιδα, πόση χαρά με γεμίζει η παρουσία σου... Στο ζήτημα της συνειδητοποίησης του βιώματος της Αγάπης δεν υπάρχει μέτρο... Όλοι λίγο, πολύ βιώνουν αγάπη άπειρη... εκείνη την αρχική των γονιών τους, όταν ακόμη βρέφη αναπαύονται μισοκοιμισμένα στο λίκνο... Και για τους γονείς είναι όμορφοι, πολύτιμοι, πολυαγαπημένοι... ύστερα έρχεται η ζωή και οι απέξω και εκείνη την αγάπη-αυτοεπιβεβαίωση είναι που αναζητούμε, μερικές φορές απεγνωσμένα, άλλες αδιάφορα κι άλλες απέλπιδα... Μόνο που καμιά φορά εκείνες τις "έξω" που τόσο πολύ θέλουμε να γίνουν "μέσα" τις κτίζουμε σε σαθρή άμμο, πάνω σε Φενάκες... Ντύνουμε φανταστικές εικόνες και δεν βλέπουμε την αξία τους την ατόφια... Κι αν η Αγάπη επιβιώνει, μεστώνει μέσα μας κι ωριμάζει για να μας ξανακάνει παιδιά με τον άλλον, όπως λέει κι ο στίχος, "η αγάπη ίσως ξέρει πως..."

Δεν χάνομαι ποτέ... "θαλασσοπνίγομαι"... αλλά ξαναγυρίζω στα οικεία λιμάνια...
φιλιά...

Katerina Malami είπε...

Μια καλημέρα ~ καλησπέρα καληνύχτα ας αφήσω και ας το διαβάσω όταν μπορέσω
Να είσαι καλά Νικιπλε Πάντα θυμάμαι το όνομά σου όταν ακούω και νοιώθω σεισμούς ~ Καληνύχτα και ελπίζω το ένστικτό μου καλά να με οδηγεί εδώ για να ηρεμήσω και να μην προδοθώ από φιλία ~ χωρίς καν να ξέρω πια είναι η μορφή σου , η δουλειά σου
Filia

nikiplos είπε...

Αγαπητή Κατερίνα καλησπέρα...

Το μπλογκ έχει απλά σκέψεις από βιωματικές μου εμπειρίες - κυρίως αποτυπώματα που πήρα εγώ από δικούς μου ανθρώπους, πολλοί εκ των οποίων δεν είναι πλέον εν ζωή... Κυρίως σκέψεις που με στοιχειώνουν, δηλαδή που πέρασαν για χρόνια απαρατήρητες από τον ορίζοντα ενασχόλησής μου και στη συνέχεια η ίδια η ζωή τις ξαναέβγαλε στο προσκήνιο.

Η μορφή και η δουλειά μου δεν παίζουν σημαντικό ρόλο για την κατάθεση ψυχών... Θα μπορούσα να επαίρομαι γι' αυτά, όμως πραγματικά σημασία έχουν τ' αποτυπώματα που αφήνουν οι άνθρωποι που συναντούμε στη ζωή μας πάνω μας... Αν έχουμε τις ψυχές μας δηλαδή ανοικτές...

φιλιά και συγνώμη για την πραγματικά καθυστερημένη απάντηση...