Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010

Ένας μικρός απολογισμός...

Δεν είχα σκοπό να γράψω αυτό το ποστ. Στην πραγματικότητα ήταν ένα από αυτά, τα πολλά που ήθελα να κρατήσω για τον εαυτό μου. Αυτό που με έκανε να το μοιραστώ με τον περιστασιακό και σποραδικό αναγνώστη δεν είναι παρά η διάθεσή μου να εκθέσω όσο καλύτερα μπορώ ανασκευάζοντας παράλληλα μια περίοδο (αυτήν του τέλους των 80ς) την τελευταία ίσως belle epoque της Αθήνας και της Ελλάδας γενικότερα που ευτυχώς πρόλαβα να την γνωρίσω και για να μην παρεξηγηθώ καθόλου δεν νοσταλγώ...

Η Sloveige Donmartin δεν ήταν παρά ένα λυρικό στιγμιότυπο των ερωτικών μας χαρτών εκεί στα 20 χρόνια μας στα 1987 που έμεινε ανεξίτηλο καθώς αποτυπώθηκε για πάντα σε φωτογραφικό χαρτί από τον Wim Wenders στην ταινία του Der Himmel aus Berlin ή WINGS OF DESIRE ή “τα φτερά του Έρωτα” όπως αποδόθηκε στην Ελληνική αυτή η καταπληκτική ταινία που απέδωσε τις ανησυχίες μας και τη διάθεση των νέων της Ευρώπης τότε ενάντια σε λογής διαχωρισμούς με σύνορα πολιτικές κλπ. Ο κόσμος σήμερα δεν μπορεί με τίποτε να κατανοήσει, πως αν δεν ήθελαν οι τότε νέοι, ούτε Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε κοινό νόμισμα θα επιτυγχάνονταν αν δεν ήταν ώριμα δεκτική η κοινωνία.

Η Σλοβέιγ το πρόσωπο που απεγνωσμένα αναζητούσαμε σε συναυλίες, στα όνειρα στους γύρω μας. Έτυχε τότε να ταξιδέψω στο εξωτερικό με inter-rail και από την απομονωμένη και εσωστρεφή χώρα μας τότε να δω και να αφουγκραστώ για πρώτη φορά τον ενιαίο Ευρωπαϊκό παλμό. Όχι εξωραϊσμένο όπως παρουσιάστηκε από τα σποτάκια, μα αληθινό, ακατέργαστο, βίαιο. Όπως ήταν η νεολαία τότε που ήθελε να ξεφύγει από τα στερεότυπα. Να γκρεμίσει τα σύνορα, τον αυταρχισμό, τις δικτατορίες του τότε Ανατολικού Μπλοκ, να εδραιώσει μιαν ελπίδα για ειρήνη, για έναν κόσμο με λιγότερη βία. Να αφήσει κι αυτή ανεξίτηλο κάπου το στίγμα της. Αληθινό, γρανιτένιο μακριά από το ψεύτικο, επιτηδευμένο, λουστραρισμένο και εικονικά πνιγμένο στις ουσίες 60ς. Ένα στίγμα ντυμένο από βιοτεχνίες, κόπο, και ανάγκη για αμφισβήτηση όλων των θέσφατων και ιερών τεράτων. Ότι δεν γίνει κατανοητό, ότι δεν είναι αληθινό, στην πυρά... Να γκρεμίσουν τα τείχη. Να γκρεμίσει το τείχος!

Η γενιά των νέων στα 80ς με δύσκολα μέσα, χωρίς πολλά χρήματα κατόρθωσε μόνο να υπερπηδήσει τα τείχη... Νόμισε ότι θα τα γκρεμίσει αλλά τελικά βοήθησε απλά στο κτίσιμο νέων. Τουλάχιστον δεν υπήρξαμε αρχιτέκτονες. Μόνο πτωχοί εργάτες. Ηττήθηκε από τη σφοδρή αντεπίθεση των μεγάλων κερδοσκόπων αυτού του κόσμου, των μαφιόζικων τραστ και κυρίως της άμετρης απληστείας της Δύσης που βρήκε την καθ' ημάς ανατολή απροετοίμαστη. Η γενιά μας ήταν κυρίως χαμένη. Δεν γνώρισε κοινωνικό κράτος ούτε δουλειές, απόδοση κόπων, αναγνώριση σπουδών, δεν έτυχε ούτε αυτή σημαντικής παιδείας. Αντί της υπέρβασης εξαργύρωσε μια θέση κάπου. Η λαίλαπα των πρότζεκτ, της ευρωπαϊκής ανολοκλήρωσης της πλαστικής κουλτούρας της ελαφρότητας που επικράτησε δεν άφησε τίποτε για μας τους απλούς ανθρώπους με τα Τ-Shirts τα Τζιν τις μηχανές. Τις παραλίες μας τις απέκλεισαν οι ξαπλώστρες, ενώ οι Δήμοι φωταγώγισαν τα στέκια από όπου αντικρύζαμε τα αστέρια. Μπάζωσαν και έκαναν lounge restaurants το ζωτικό μας χώρο. Τα παγκάκια μας σάπισαν και τα πεζοδρόμια μας τα κατέλαβαν θεόρατα αναιδέστατα τζιπ.

Μαζί με τις ελπίδες που ανέτειλαν την δεκαετία του 80, την απλότητά και τη δίψα έσβησε και η Σλοβέιγ από τούτη τη ζωή αρκετά ανεπάντεχα και αρκετά νέα, στο Παρίσι το 2007. Οι στίχοι του Nick Cave στοιχειώνουν τις υποσχέσεις που δώσαμε πριν μπούμε κι εμείς για πάντα μέσα στη συμβάτικότητά μας. Ώσπου να χαθούμε με τη σειρά μας οριστικά από το τοπίο

Some things we plan, we sit and we invent and we plot and cook up;others are works of inspiration, of poetry;

Και ο Έρωτας? Αυτός πάντα υψικρατεί για κείνους που τον ψάχνουν ακατέργαστο, ανεπιτήδευτο και αληθινό. Για τους υπόλοιπους υπάρχουν οι πρόζες τα καμώματα, οι "ρωσίδες" και πολλά άλλα εν μέσω κοκτέιλς ουσιών. Όμως: “Αν δεν αγαπάς κανέναν σε τούτη την Κόλαση είσαι χαμένος”.

11 σχόλια:

epikuros είπε...

Πόσο χαίρομαι να σε διαβάζω!
Να είσαι καλά καλέ μου φίλε.
Εχθές σου αφιέρωσα ένα τραγούδι, που πιστεύω πως είσαι εσύ.
Καλή Κυριακή Νικιπλε μου.

nikiplos είπε...

Φίλε Επίκουρε καλημέρα!!!
Σε ευχαριστώ για τα πολύ καλά σου λόγια...
Έτσι ήθελα να σβήσω λίγο τη ... μαυρίλα από το μπλογκ.
Σε ευχαριστώ και για την αφιέρωση!
Καλή Κυριακή να έχουμε

epikuros είπε...

http://www.divshare.com/download/11963965-d6c
Νίκιπλε θα την βρεις στο παραπάνω λινκ.
Την αγάπη μου.

Artanis είπε...

Aπό τις πιο αγαπημένες μου σκηνές:
http://www.youtube.com/watch?v=2izlo8UX_PA

Καλημέρα Νικιπλέ...

Άστρια είπε...

Μία απόλαυση η γραφή σου αγαπητέ Νίκηπλε,
δεν θα σχολιάσω τα γραφόμενα γιατί σου ανήκουν.


“Αν δεν αγαπάς κανέναν σε τούτη την Κόλαση είσαι χαμένος”.. Εξαιρετικό!

(ίσως επειδή υπάρχει η απεγνωσμένη ανάγκη της ουτοπίας έστω για έναν Παράδεισο μέσα στην Κόλαση)

nikiplos είπε...

Φίλε Επίκουρε, σε ευχαριστώ για την αφιέρωση! Ομολογώ ότι το τραγούδι δεν το είχα ξανακούσει...
Μα περισσότερο μου άρεσαν οι μουσικές που έντυσες την παρέα εκεί και πραγματικά θα ήθελα πολύ να παρευρεθώ...

φιλιά

roadartist είπε...

Θα συμφωνήσω με την άστρια. Και εγώ σε αυτή την φράση κόλλησα. Νικιπλέ όπως μου έγραψε και ένας κοινός μας φίλος σε Email :) τελικά η "ζωή είναι αλλού".. Η συγκεκριμένη ταινία είναι από τις πλέον αγαπημένες!!!!
Θησαυρός η αγάπη.. και πόσες πολλές οι συμβατικές σχέσεις τριγύρω, πόσοι πολλοί φοβούνται να δεθούν, πόσοι κρύβονται πίσω από δήθεν 'ευτυχισμένες' οικογένειες.. ΤΙ σημαντικό να επικοινωνήσουν οι ψυχές δύο ανθρώπων.. Υπάρχει κάτι πιο όμορφο; Φιλάκια πολλά!

nikiplos είπε...

Αγαπητή Αρτάνις, πολύ μου άρεσε η σκηνή που παρέθεσες... Από την ταινία με είχαν συγκλονίσει τα λόγια του αυτόχειρα λίγο πριν την τελική του πράξη.

Χάρηκα γιατί στο διαδίκτυο βρήκα και σκηνές που κόπηκαν...

να είσαι καλά και βάρδα εκεί στο χειμώνα...
Εδώ έχει απίστευτη ζέστη...

nikiplos είπε...

Αγαπητή Άστρια σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια...
“Αν δεν αγαπάς κανέναν σε τούτη την Κόλαση είσαι χαμένος”.. Εξαιρετικό!

Είναι από ένα θεατρικό που είχα δει στο Λονδίνο πριν πολλά χρόνια... Ήταν όμως ποτ πουρί από διάφορες πράξεις κι έτσι δεν θυμάμαι ούτε ποτέ βρήκα το όνομα του συγγραφέα, με έργα του οποίου εύχομαι να συναντηθώ στο μέλλον...
Σε φιλώ

nikiplos είπε...

Αγαπητή roadartist, καλησπέρα...
Τα είπες όλα με το σχόλιό σου...
Πράγματι τίποτε ομορφότερο δεν υπάρχει από την συνύπαρξη δυό ψυχών...

Όσο για τη φράση έμεινε χρόνια κολλημένη στο μυαλό μου. Δυό νέοι ζουν μια πραγματική κόλαση, ζωή γεμάτη ήττες και απόρριψη. Μα αγαπιούνται και λυτρώνονται μέσα από αυτό καθώς η ζωή τους αποκτάει ένα νήμα συνδετικό με ελπίδες και νοήματα...

Θα το προδώσουν, θα το κόψουν? Ποιός ξέρει... μπορεί να τους οδηγήσει σε μια νέα Κόλαση... Μπορεί και να καταφέρουν να μείνουν άνθρωποι... Μα το στοίχημα παίζεται...

φιλιά...

Roadartist είπε...

;)
;)