Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

Δύο ταξίδια στο χρόνο....

Ας υποθέσουμε δύο ταξιδιώτες του χρόνου... Ο ένας, ένας μέσος Ευρωπαίος ταξιδεύει από το 1910 στο 1960. Ο Δεύτερος υποθετικά πάντα εγγονός του πρώτου ταξιδεύει από το 1960 στο 2008. Και οι δύο ανήκουν στο μεσαίο κοινωνικό στρώμα μιας δυτικής χώρας της ευρώπης. Παίρνοντας υπόψην τη δυσκολία και την έκπληξη που θα αντιμετωπίσουν καθώς θα ταξιδέψουν μισόν αιώνα εμπρος θα πρέπει να χωρίσουμε σε δύο την οπτική μας γωνία. Η πρώτη ας πούμε η τεχνολογική.

Χωρίς αμφιβολία ο ταξιδιώτης του 1910 στο 1960 θα αισθάνεται κάπως έξω από τα νερά του σε ότι αφορά το τεχνολογικό μέρος. Δεν θα μπορεί με τίποτε να συνηθίσει τον υπερβολικό θόρυβο των πόλεων από τα αυτοκίνητα και την ασταμάτητη κυκλοφορία τους. Επίσης δεν θα μπορεί να συνηθίσει την υπερβολική τους ταχύτητα καθώς το 1910 το ταχύτερο τραίνο έπιανε μετά βίας 40 χλμ/ώρα. Εκείνο βεβαίως που θα του φαινόταν αδιανόητο είναι φυσικά το ραδιόφωνο, οι δίσκοι βινυλίου και η πανμέγιστη τηλεόραση που αν και αρχές του 60 μόνο, εν τούτοις στη Δύση έχει αρχίσει να δείχνει τα "δόντια" της. Η τεράστια έκπληξη βέβαια που θα νιώσει θα αφορά την πρώτη του επαφή με τα επιβατηγά αεροσκάφη και ιδίως εκείνα με αεριωθούμενους κινητήρες τύπου τζετ. Όλα αυτά θα τον κάνουν μάλλον να τρομάξει στην αρχή...

Ο Δεύτερος αντίθετα μάλλον δεν θα νιώσει και μεγάλες εκπλήξεις. Όλα τα σημερινά τεχνολογικά μέσα του είναι ήδη γνωστά. Το αυτοκίνητο, τα αεροσκάφη, οι εταιρίες μαμούθ στους ουρανοξύστες, η τηλεόραση. Ίσως να περιεργαστεί την μίνιμαλ εκδοχή τους ένεκα τεχνολογίας αλλά ακόμη και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ελάχιστα θα τον εκπλήξουν. Ίσως μάλιστα να αναρρωτηθεί και να απαγοητευθεί καθώς σε αντίθεση με την καλπάζουσα επιστημονική φαντασία της εποχής του, ούτα τα ρομπότ είναι διαδεδομένα και στο ανθρωποειδές σχήμα, ούτε βέβαια και τα διαστημικά ταξίδια είναι μέρος της καθημερινότητας. Αντίθετα μάλλον δεν ενδιαφέρουν και πολλούς.

Η τεχνολογική οπτική γωνία δείχνει μάλλον μια δυσπροσαρμοστικότητα στον πρώτο από τους δύο ταξιδιώτες. Ας δούμε τώρα την κοινωνική οπτική γωνία.

Ο πρώτος ταξιδιώτης δεν θα αντιμετωπίσει καμία έκπληξη. Το τυπικό της εποχής του θα εξακολουθεί να ισχύει. Οι γυναίκες είναι στο σπίτι και περιμένουν το σύζυγο να γυρίσει από τη δουλειά. Τα σπίτια είναι ακόμη με τις αυλές και τους κήπους. Η σύζυγος καλή νοικοκυρά καταβάλει προσπάθειες να κρατήσει το σπίτι καθαρό και σε μια κατάσταση που θα το κάνει λιμάνι-γαλήνη καθώς προσμένει το σύζυγο να γυρίσει από τη δουλειά του. Η σύζυγος συνεσταλμένη και πάντοτε πίσω από τον άντρα της στα δρώμενα προτιμάει τις συζητήσεις με τις φίλες της και για το πως θα παντρέψουν τις τελυταίες εναπομείναντες ανύπαντρες, ενώ αντίθετα ο σύζυγος θα συζητάει με τους υπόλοιπους για το ποδόσφαιρο και την πολιτική καπνίζοντας στο σαλόνι. Όπως και στα 1910 στη δουλειά του όλοι είναι λευκοί, είναι άντρες και φορούν κουστούμια. Οι ελάχιστες γυναίκες που εργάζονται είναι γραμματείς και κυρίως σέβονται τους προϊστάμενούς τους που είναι πάντοτε αποκλειστικά δυναμικοί άντρες. Επίσης όλοι αυτοί που ο ίδιος θεωρεί "συμπατριώτες" του είναι όπως και στο 1910 λευκοί με έντονη έμφαση στην ιδιαίτερή τους καταγωγή.

Αντίθετα ο δεύτερος ταξιδιώτης που δεν θα εντυπωσιαστεί ολοσδιόλου από την τεχνολογία θα βρεθεί προ τεράστιων εκπλήξεων για τον ίδιο σε ότι αφορά τον κοινωνικό ιστό. Η εταιρία του δεν θα αποτελείται από κοντοκουρεμμένους άνδρες με κουστούμια και συνεσταλμένες γραμματείς με συγκεκριμένο έτικετ. Αντίθετα μετά εκπλήξεως θα δει αρκετούς έγχρωμους, ασιάτες και αφρικανούς μεταξύ των εκλεκτών στελεχών. Οι γυναίκες καθόλου συνεσταλμένες, αλλά αντίθετα πολύ δυναμικές και περισσότερο ανταγωνιστικές από ότι ο ίδιος θα μπορούσε να φανταστεί όχι μόνο κάνουν καριέρα αλλά επιπλέον κατέχουν σημαντικό ποσοστό των διευθυντικών θέσεων. Το φρικιό με το κοτσιδάκι και το στενό κάζουαλ ντύσιμο που στα 1960 θα τηλεφωνούσε στην αστυνομία να τον μαζέψει για τετυμποϊσμό, θα τον αφήσει στήλη άλατος καθώς όλοι θα του ανακοινώσουν ότι είναι ο πρόεδρος της εταιρίας! Ενδεχομένως στο διπλανό γραφείο κάποιος ράστα και αφρικανικές ρίζες εργάζεται, ενώ η φυλετική πολυχρωμία του πλήθους που θα αντικρύσει στον δρόμο καθώς θα πηγαίνει προς το σπίτι του θα τον κάνει να νιώθει τελείως ξένος. Πολύ περισσότερο στην συμπεριφορά του, τα πνευματώδη αστεία της εποχής του σήμερα θα είναι σεξιστικά και προσβλητικά για τις γυναίκες. Χωρίς αμφιβολία τις τελευταίες δεν θα μπορεί με τίποτε να τις χειριστεί. Μάλλον θα πέσει στα ψυχοτροπικά φάρμακα όταν στην τηλεόραση αντικρύσει μαύρους προέδρους, υπουργούς αραβικής καταγωγής και πολύ περισσότερο διεθυντή της κρατικής τράπεζας έναν κομμουνιστή ή ας πούμε κατά δήλωσή του οπαδό σοσιαλιστικών ιδεών.

Αν λοιπόν η τεχνολογική οπτική γωνία κάνει τον πρώτο ταξιδιώτη να φαίνεται έξω από τα νερά του, εν τούτοις η κοινωνική οπτική χωρίς αμφιβολία θα κάνει τον κόσμο τελείως άγνωστο και μη αναγνωρίσιμο για τον δεύτερο ταξιδιώτη, εκείνον που ενδεχομένως η βραδύτητα της τεχνολογικής εξέλιξης να τον απαγοήτευσε και λιγάκι... ο πρώτος ταξιδιώτης χωρίς αμφιβολία θα βρίσκεται εκεί στο 1960 σε έναν αναγνωρίσιμο σε εκείνον κοινωνικό ιστό και κοινωνική ηθική. Λίγο έως πολύ δλδ θα βρίσκεται "σαν στο σπίτι του". Ο Δεύτερος θα καταφύγει μάλλον στην ψυχανάλυση καθώς δεν θα μπορεί με τίποτε να προσαρμοστεί στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

Χωρίς αμφιβολία ο κόσμος μεταβάλλεται ταχύτατα και η σημερινή παγκοσμιοποίηση του κοινωνικού περιβάλλοντος που λίγο έως πολύ μας φαίνεται φυσιολογική, θα ήταν αδιανόητη για τους παππούδες μας του Δυτικού κόσμου. Ένα είναι το αυτονόητο. Ακόμη και στην μικρή και "απομονωμένη" ελλάδα που εξακολουθεί να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, στα νέα δεδομένα, ο νέος κοινωνικός ιστός θα είναι αναπόφευκτος. Η πρόοδος της Δυτικής κοινωνίας, δεν ήρθε σαν επιφοίτηση του αγίου πνεύματος αλλά εξαιτίας της ενσωμάτωσης και της ανάληψης ρόλων και πρωτοβουλιών από τις γυναίκες, καθώς και της ένταξης στον πυκνό κοινωνικό ιστό των κάποτε αποκλεισμένων παρίων, μεταναστών, αφρικανών και φυλετικά διαφορετικών. Η ένταξή τους στο δημιουργικό στερέωμα απελευθέρωσε τεράστιες δυνάμεις και έδωσε εκείνη την δημιουργική κινητήρια ώθηση για τη δημιουργία αγορών, οικονομίας και διεξόδων. Είτε το θέλουμε είτε όχι ο δρόμος μας περνάει μέσα από ένα τέτοιο παγκοσμιοποιημένο κοινωνικά περιβάλλον και όσο πιο σύντομα το κατανοήσουμε στην ελλάδα αυτό, τόσο πιο εύκολα θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που αυτό παρέχει.

Τα ανωτέρω με αφορμή το βιβλίο του Richard Florida, "The rising of the creative class".

16 σχόλια:

dokisisofi είπε...

Ο άνθρωπος είναι σ'όλες τις εποχές ο ίδιος και τα συστήματα σκέψης όπως και τα τεχνολογικά επιτεύγματα δεν επηρεάζουν τα επίπεδα συνείδησης και μοραλισμού του. Ενα σεξιστικό ανέκδοτο ακούγεται σε όλες τις εποχές προσβλητικό από τις γυναίκες και ένας ρατσιστής είναι σε όλες τις εποχές ο ίδιος. Το αν θα πέσει κάποιος στα ψυχοτροπικά αυτό δεν κάνει τη διάσταση με τις προσλαμβάνουσες του διαφορετικά από τη διάσταση του θέλω και του μπορώ ενός μοντέρνου ανθρώπου. Όλα είναι σχετικά ( με τη συσχετιστική έννοια).

nikiplos είπε...

Αγαπητή Δοκησίσοφη, καλώς ήρθες!!! Μα κυρίως καλώς σε βρήκα!

Ενδιαφέρουσα η παρατήρησή σου. Ίσως για έναν ακροατή του οποιουδήποτε ανεκδότου με "ανοικτά ώτα". Κατά τα άλλα, οι περισσότεροι επικοινωνιακά και ομαδικά αποδεχόμαστε τις κοινωνικές επιταγές και την κοινωνική συμπεριφορά μέσα από την ηθική της εκάστοτε εποχής μας. Μέχρι το 60 όποια πήγαινε στην πόλη να δουλέψει και να ανεξαρτητοποιηθεί προσελάμβανε το γνωστό χαρακτηρισμό του αρχαιότερου επαγγέλματος (και τούτο κάπως σεξιστικό μου ηχεί). Μετά το 1980 πρέπει να εργαστεί οπωσδήποτε ειδάλλως δεν βγαίνει το σπίτι με έναν μισθό. Ηθικά δλδ είναι αποδεκτό. Μετα τη δεκαετία του 1990 τηρουμένων των αναλογιών, πολλές γυναίκες διευθύνουν επιχειρηματικούς κολοσσούς και αποφασίζουν για το εργασιακό μέλλον εκατοντάδων αντρών. Ηθικά δλδ μετασχηματίστηκε μέσα από κοινωνική πίεση η γυναικεία θέση.

Για το ρατσισμό, πιστεύω πως όλοι μας γεννιόμαστε αν όχι ρατσιστές, τουλάχιστον ξενόφοβοι... Αρχέγονο συναίσθημα εκπορευμόμενο μάλλον της αυτοσυντήρησης. Πρέπει να έλθουμε σε επαφή, να είμαστε δεκτικοί, να καλλιεργηθούμε και κυρίως να εξοικειωθούμε με τον ισοδύναμο ρόλο του διαφορετικού από την κοινωνία... Κατ΄αυτήν την έννοια ο ρατσιστής σαν πρωτόλεια συμπεριφορά είναι ίδιος, εκφράζεται όμως διαφορετικά, αφού εκείνος που ζει μέχρι το 1960 δεν έχει καμία πιθανότητα να συναντήσει διαφορετικό φυλετικά άνθρωπο στην εργασία του, στη ζωή του στην καθημερινότητά του. Σήμερα ένας που θα εργαστεί στο πολυσυλλεκτικό περιβάλλον της Ευρώπης, ανεξάρτητα της δεκτικότητάς του, είναι υποχρεωμένος να αποδεχτεί ως προϊστάμενό του γυναίκα ή κάποιον με αφρικανικές ρίζες...

Η σχετικότητα σαφώς ισχύει και εξαρτάται από το πόσο προωθημένη είναι η κοινωνία αλλά και το πόσο "δεκτικός" (καλλιεργημένος, μορφωμένος, ανοικτόμυαλλος) είναι ο ίδιος.
Να είσαι καλά και να έχεις μιαν όμορφη Κυριακή.

Artanis είπε...

Το σκεφτομουν κι εγώ αυτό, αλλά σαφώς πιο "ριζοσπαστικό" σε συνδιασμό εποχών: Έναν αρχαίο άνθρωπο στην Ελάδα του σήμερα...
Το έχουν ψάξει όμως ήδη πολλοί, που έχουν γράψει και βιβλία σχετικά...
Καλά να περνάς, σε φιλώ...

Adamantia είπε...

Συμφωνώ μαζί σου ως προς τη διαχρονικότητα της ξενοφοβίας και τη διαφορετική αντιμετώπιση της ανα τις εποχές. Ομως αν προχωρήσουμε λίγο τη συζήτηση, ποιά θα είναι η νέα ισορροπία? Πόσο ορατή είναι η πιθανότητα σε κάποιες δεκάδες χρόνια να ανήκουμε όλοι σε πολυσυλλεκτικές κοινωνίες έχοντας χάσει τα ιδιαίτερα στοιχεία παλιού πολιτισμού της κάθε μιάς έχοντας όμως δημιουργήσει ένα μίγμα καινούργιων?
Καλή εβδομάδα !

fractal είπε...

Ο πιό ισχυρός πολιτιστικά αφομιώνει τον πιό ανίσχυρο..
Ο πολιτισμός μας, (αν αυτό φοβούμαστε) δεν θα έχει να φοβηθεί τίποτα από την ένταξη των μεταναστών στην κοινωνία μας, αν οι δικές μας πολιτιστικές αξίες είναι ισχυρά βιωμένες μέσα μας και
εκδηλόνονται στην συμπεριφορά μας όχι σαν θεατρινίστικες κορώνες, αλλά σαν ήρεμη δύναμη που δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.
Δεν μπορούμμε να απαιτούμε από τους οικονομικούς μετανάστες να σέβονται τον πολιτισμό μας όταν δεν τον σεβόμαστε εμείς οι ίδιοι.
Καταθέτω μόνο λίγες σκέψεις.
Νίκιπλε , καλέ μου. Να είσαι καλά.

nikiplos είπε...

Αγαπητή Artanis καλησπέρα...
Πραγματικά πολύ ενδιαφέρον να θέσεις έναν Αρχαίο Έλληνα στην σημερινή Ελλάδα, πολύ αφαιρετικό όμως γιατί γνωρίζουμε ελάχιστα για τον μέσο αρχαίο Έλληνα.

Συνάγουμε βέβαια αλλά τόσο η πολιτισμική απόσταση όσο και η τεράστια χρονική, μάλλον κάνουν το παράδειγμα δυσνόητο... Το αυτό ας πούμε με έναν αρχαίο Αιγύπτιο στη σημερινή αίγυπτο...

Κάτι διαισθητικά βέβαια μου λέει, πως θά βρισκε κοινά πράγματα με μας όχι όμως σε θέματα πολιτισμού (όπως τον εννοούν τα σχολικά βιβλία) ή στη φιλοσοφία (που ελάχιστοι ασκούν στη δική μας χώρα και ακόμη λιγότεροι ενδιαφέρονται)
αλλά σε πράγματα τα οποία δεν φανταζόμαστε καν. Πχ στη μουσική, στους χορούς, σε κάποια ήθη και έθιμα... εκεί ναι...

Την καλησπέρα μου από το Λιόλουστο μα κρύο σήμερα Παρί.

nikiplos είπε...

Adamantia καλησπέρα...

Πιστεύω πως ιστορικά υπήρξαν πολυεθνικές και πολυφυλετικές κοινωνίες με χαρακτηριστικά όχι πολύ διαφορετικά από τα σημερινά... Ας πούμε όπως και σήμερα κάποιοι λαοί παραδοσιακά κάνουν της "βρώμικες" δουλειές, έτσι φαντάζομαι στον αρχαίο κόσμο, κάποιες εθνότητες τροφοδοτούσαν τα τάγματα των αρχαίων δούλων για τα αντίστοιχα καθήκοντα...

Σήμερα βέβαια περισσότερο από ποτέ ο πολυεθνικός πλούτος και πολύ περισσότερο η πολυεθνική οικονομία και παραγωγή, επιβάλλει την ισότιμη ανάμειξη. Δλδ, εκτός απο τον Πακιστανό που μας πλένει το αυτοκίνητο στο βενζινάδικο, υπάρχει και ο Πακιστανός ιδιοκτήτης σούπερ μάρκετ, ή χρηματοπιστωτικού οργανισμού με ευνοϊκά για μας δάνεια. Η ισότιμη ενσωμάτωση στον κοινωνικό ιστό, αυτών των εθνοτήτων (που πάλι ένεκα ιστορικοπολιτικών και οικονομικών όρων θα επιβληθεί) όμως θα μας φέρει ενώπιον μιας πολυσυλλεκτικής κοινωνίας. Για την ώρα μόνο οι ΗΠΑ το έχουν καταφέρει αυτό και φυσικά όχι παντού δλδ σε όλη την έκτασή τους.

Η προσωπική μου αντίληψη είναι ότι όπου ενσωματώνονται αυτοί οι άνρθωποι, αξιοποιούνται και οι δικές τους δυνάμεις και αποδίδουν τεράστια δημιουργική ικανότητα στο σύνολο... πάλι βέβαια μέσα στα πλαίσια του πολιτικού συστήματος αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία...

Δες όμως και το αντίστροφο: Ποιά κοινωνία που δεν ενσωμάτωσε γυναίκες και ξένους προκοψε? Καμία.


φιλιά
(Σήμερα εδώ είχαμε κάπως ... κρύο, για έλληνα να εξηγούμαστε)

nikiplos είπε...

Αγαπημένο fractal όλα όσα έγραψες με βρήκαν 100% σύμφωνο... Το θέμα της "ισχύος" ενός πολιτισμού εγώ το βλέπω βέβαια στην ενωτικότητα που αυτός προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο (και όχι για μια μόνο ελίτ), στην δυνατότητα ενσωμάτωσης νέων στοιχείων (αλλιώς καταντάει βαρετό για τους υπόλοιπους έθιμο) και κυρίως στην προσφορά του στο σύνολο. Δλδ να αντανακλά και να εκπέμπει φως...

Άπειρα παραδείγματα το αποδεικνύουν και όχι μόνο τα στείρα ακαδημαϊκά φλυναφήματα με τους Ρωμαίους και τους Έλληνες. Το πιο πρόσφατο, η Ελληνική Μουσική και Λογοτεχνία, που μπολιάστηκε με τους παραλιώτες του Αιγαίου (Νέους Έλληνες) και απέδωσε το Ρεμπέτικο (που γέννησε Μίκη και Μάνο) και την γενιά του 30, που με τον μοντερνισμό του Σεφέρη και την οικουμενικότητα του Καβάφη, ξαναέδωσαν μαγιά και τροφή στην Ελληνική Λογοτεχνία. Να μην μιλήσουμε για άλλες τέχνες, όπως Κόντογλου κλπ...


Προσωπικά πιστεύω πως σήμερα περισσότερο από ποτέ έχουμε πολλά να διδαχθούμε από την οικουμενικότητα στην τεχνη των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου.

Όσο για το αντίθετο δλδ την εσωστρέφεια και τον πολιτισμικό αυτισμό και την προσκόλληση στην αυστηρή χωρίς ενσωματώσεις παράδοση
, η ιστορία βρίθει απο αντιπαραδείγματα με καλύτερο εκείνο των Λακεδαιμονίων...

σταγόνα είπε...

Aς έχουμε τα παραθυράκια του μυαλού μας ανοιχτά.. ας αγρυπνούμε και ας έχουμε κατα νου ότι σε κάποιους αυτό δεν βολεύει και φροντίζουν με κάθε τρόπο για το αντίθετο...
Ανθρωποι είμαστε κάτω απ τον ίδιο ουρανό.. και οι αξίες βρίσκονται μέσα μας.. εκει απο όπου κανείς δεν μπορεί να μας τις κλέψει..
δροσερή καλημέρα φίλε nikiple καλέ μου:):)

nelly είπε...

χμ... ενδιαφερων ο προβληματισμος και το ταξιδι στο χρονο.
Νομιζω παντως πως η συνειδητοποιηση που λες, ερχεται αναποφευκτα. Σταδιακα μεν αλλα αναποφευκτα.

nikiplos είπε...

Βροχούλα καλησπέρα... έτσι είναι καλή μου όπως ακριβώς το είπες... με τόσο ωραίο τρόπο

"Ανθρωποι είμαστε κάτω απ τον ίδιο ουρανό"...

Αυτό ας το έχουμε κατά νου, κάποιοι από μας που (νομίζουμε πως) κληρωθήκαμε να μεγαλώσουμε και να ζούμε σε έναν κάπως πιο καλό κόσμο.

Γιατί ο ουρανός από εκεί ψηλά μας βλέπει όλους ίδια...

καλό βράδυ, από το δροσερό Παρί.

nikiplos είπε...

Αγαπητή nelly καλησπέρα... Η συνειδητοποίηση δεν είναι παρά η κατανόηση της πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που μας εμπεριέχει έτσι όπως πραγματικά είμαστε και όχι όπως εμείς φαντασιωνόμαστε.

Το ειδικό μας βάρος, τίποτε παραπάνω από τις πραγματικές μας αξίες. Αν εξακολουθούσαμε να είμασταν οικουμενικοί όπως οι παλαιοί μικρασιάτες ή αλεξανδρινοί, δεν θα είχαμε τίποτε να φοβηθούμε. Αντίθετα θα πλεονεκτούσαμε, καθώς τώρα είναι "η εποχή" μας. Δυστυχώς, εκλείπουν και τους "θάψαμε" όπως όπως... Μόνο τα ψήγματα τους να ανακαλύψουμε μέσα μας και αυτό μόνο αρκεί κατά τη γνώμη μου...

φιλιά

Artanis είπε...

Φιλιά απο το επίσης ηλιόλουστο Christchurch...

Αναστασία είπε...

Εγώ θα ήθελα να μπορούσα να διαλέξω κομμάτια από όλες τις εποχές.
Υπάρχουν πολλά που δεν μου αρέσουν ούτε μπορώ να προσαρμοστώ από την δική μας εποχή που τρέχει ίσως με την ταχύτητα του φωτός.
Σε εμάς τους ανθρώπους, στην ζωή μας στο πως αντιμετωπίζουμε και πως βλέπουμε τα πράγματα γύρω μας αλλά και τους ανθρώπους γύρω μας.
Είναι πολλές οι φορές που λέω πως θα ήθελα να είχα γεννηθεί σε άλλη εποχή ακόμη και το 1910, με όλες τις δυσκολίες που είχε η ζωή τότε.
Μου λείπουν οι γειτονιές, ο ήσυχος ρυθμός ζωής, οι οικογένειες που ήταν δεμένες και δεν έτρεχαν οι γονείς να προλάβουν τον χρόνο για να καλύψουν τις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες.
Η γενιά της μητέρας μου ίσως ήταν η τελευταία που έμεινε σπίτι και αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στην οικογένεια.
Σήμερα ένας μισθός δεν αρκεί ούτε για την κάλυψη των βασικών αναγκών, πως θα μπορούσε μια γυναίκα να μείνει σπίτι και να αφιερωθεί στην οικογένεια;
Και η δική μου γενιά ίσως ήταν η τελευταία που πρόλαβε τις αλάνες και τα ομαδικά παιχνίδια στους δρόμους.
Με τρομάζει η ιδέα πως σήμερα μεγαλώνουν τα παιδιά μέσα σε χρυσά κλουβιά.

Μεγάλο το θέμα που ανέφερες Nikiple μου
Θα μπορούσα να γράφω σελίδες : ))
Μέρα καλή!

nikiplos είπε...

Αρτανις, φιλιά από το ζεστό και βροχερό Παρί!!! ίδωμεν!

Καλό χειμώνα να ευχηθώ?

φιλιά

nikiplos είπε...

Αναστασία, καλησπέρα... το θέμα πραγματικά τεράστιο, καθώς εμπεριέχει δίχως άλλο το βιωματικό στοιχείο που είναι αναπόσπαστο... Και εγώ ευτυχώς για μένα πρόλαβα το ελληνικό αστικό τοπίο με τη γειτονιά και με την όμορφη και με την άσχημη εκδοχή της.

Θα προτιμούσα να είχαν διατηρηθεί οι πόλεις μας και να μην τις είχαμε καταστρέψει ανεπανόρθωτα, τουλάχιστον στα ιστορικά τους κέντρα και να τις εκσυγχρονίζαμε επεκτείνοντάς τις με έλλογη ανάπτυξη κι επέκταση με γνώμονα μια ελάχιστη ποιότητα ζωής και όχι το ληστρική ιδιωτική κερδοσκοπία.

Βέβαια νομοτελειακά ο κόσμος αλλάζει, ο αστικός ιστός μεταστρέφεται και είτε το θέλουμε είτε όχι, λαμβάνουμε κι εμείς μέρος είτε σαν κάτοικοι ενεργοί και μονάδες του αστικού πληθυσμού (κυρίως στην Ευρώπη) είτε σαν φυλακισμένοι σε χρυσά ή άθλια κλουβιά, που στο πρώτο ΠΣΚ τρέχουμε να συνωστιστούμε στις εθνικές οδούς για να γλυτώσουμε (κυρίως στην Ελλάδα)

Το τι επιφυλλάσσει το μέλλον, είναι σαφέστατα αποτέλεσμα των δικών μας αισθητηρίων, κριτηρίων, αισθητικής και κυρίως παρέμβασης. Αν δεν τα διαθέτουμε, απλά μεταβαίνουμε αργά αλλά σταθερά στη φθορά και τη δηλητηρίαση... εγκλωβισμένοι στο δικό μας χρυσό (κατά το φτωχό μας μυαλουδάκι) ΕΓΩ...

ΥΓ> Να γράφεις ελεύθερα... και όσο θέλεις!!! σε παρακαλούμε!
φιλιά